Η επιθυμία{LF}της μικρής Ζοζεφίν από τον μπαμπά της Γιώργο Πρίντεζη

«Μπαμπά, θέλω να σε δω να παίζεις γιατί δεν σε είχα προλάβει».

Η ατάκα της μεγάλης κόρης του, Ζοζεφίν, ήταν αυτή που «χτύπησε» την πιο ευαίσθητη φλέβα του Γιώργου Πρίντεζη και ουσιαστικά τον έκανε να δεχτεί να παίξει στο φιλικό με τη Μακάμπι προς τιμήν του και να γράψει το ιδανικό φινάλε στη βραδιά της ζωής του – όπου η φανέλα του ανέβηκε στον ουρανό του ΣΕΦ –   καθώς έμελλε να βάλει το νικητήριο καλάθι (με… πεταχτάρι έγραψε το 84-83) και να «γκρεμίσει» το ΣΕΦ και φυσικά να ξεσηκώσει την κόρη του που είδε τον μπαμπά της να δηλώσει έτοιμος (αν και δεν το σκέφτεται) για ένα ποιοτικό επτάλεπτο στην αγαπημένη του θέση «4».

«Ενώ είχα απαντήσει αρνητικά στον Ολυμπιακό, συγκινήθηκα, όταν η κόρη μου η Ζοζεφίν μου το ζήτησε. Ηταν τεσσάρων χρόνων όταν κρέμασα τα παπούτσια μου και δεν θυμόταν πολλά. Οπότε δεν μπορούσα να της χαλάσω χατίρι…» είπε χαμογελαστός μετά τον αγώνα, διότι πριν από αυτόν περισσότερο ήταν δακρυσμένος από τη συγκίνηση μέχρι που πάτησε το κουμπί μαζί με την οικογένειά του και ξετυλίχθηκε η φανέλα με το «15» δίπλα σε αυτή του Βασίλη Σπανούλη και δίπλα σε όλα τα τρόπαια του Ολυμπιακού. Μα και αυτές οι δύο φανέλες που ανέβηκαν εκεί ψηλά την τελευταία διετία είναι σαν τίτλοι για την ομάδα και το εισπράττουν οι πρόεδροι που έκαναν αυτή την επιβεβλημένη – άξια συγχαρητηρίων – κίνηση που θα έπρεπε να είχε γίνει (από την προηγούμενη διοίκηση και για τον Μίλαν Τόμιτς, που δικαίως είχε κληθεί ως επίτιμος καλεσμένος στο πάνελ στο κέντρο του γηπέδου μαζί με Σπανούλη, Παπανικολάου, Σφαιρόπουλο και αδελφούς Αγγελόπουλους.

«Νιώθω ο πιο ακριβοπληρωμένος παίκτης όλων των εποχών με την αγάπη σας. Και αυτό το βλέπω και στην καθημερινότητα. Η αγάπη σας είναι μοναδική. Σας αγαπώ πολύ» είπε με νόημα ο Πρίντεζης (ένα τρίποντο του οποίου πανηγύρισαν έξαλλα Μπαρτζώκας και Σπανούλης) που ευχήθηκε: «Μακάρι σε αυτή τη βραδιά να ήταν παρόντες ο πατέρας μου, ο Ντούσαν Ιβκοβιτς και ο πρώτος μου μάνατζερ ο Γιώργος Δημητρόπουλος. Ελπίζω εάν υπάρχει ζωή μετά θάνατον να χαμογελάνε από εκεί ψηλά».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΜΠΙΡΗΣ