Η «δικαίωση» του Αλμοδόβαρ, ο θρίαμβος της Κίντμαν

^«Το σινεμά βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα» ήταν ένα από τα πρώτα πράγματα που μια ντυμένη sur mesure και στο κατάλευκο Ιζαμπέλ Ιπέρ είπε από τη θέση της προέδρου της Κριτικής Επιτροπής λίγο πριν από την ανακοίνωση των βραβείων της 81ης Κινηματογραφικής Μόστρα, το βράδυ του περασμένου Σαββάτου. Η Ιπέρ δεν έχει άδικο, αν και παρότι κατά γενική ομολογία η φετινή Μόστρα έσφυζε από αστέρες, δεν είχε μια πραγματικά μεγάλη δημιουργία, ή εκείνη που θα μπορούσε να έχει προκαλέσει γενικό ενθουσιασμό. Από την άλλη πλευρά βέβαια, είναι μάλλον δύσκολο να μην αρέσει στην πλειοψηφία του κοινού η τελευταία ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ, «The room next door» (Το δωμάτιο της διπλανής πόρτας), η οποία έφυγε από την τελετή με το ανώτατο βραβείο της διοργάνωσης, τον Χρυσό Λέοντα. Η ταινία, που είναι η πρώτη μεγάλου μήκους αγγλόφωνη του σκηνοθέτη («αγγλόφωνη αλλά ισπανικού πνεύματος» όπως ο ίδιος ο Αλμοδόβαρ επεσήμανε), διαχειρίζεται με ευγένεια το πολύ σοβαρό θέμα της ευθανασίας και έχει τη στήριξη δύο σπουδαίων ταλέντων, της Τίλντα Σουίντον και της Τζούλιαν Μουρ, που προσφέρουν τον καλύτερο εαυτό τους για λογαριασμό του σκηνοθέτη. Η βράβευση λοιπόν ήταν δίκαιη και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Αλμοδόβαρ, στα 74 του σήμερα, δεν έχει πάρει ποτέ μεγάλη διάκριση σε αυτό το φεστιβάλ (ούτε τον Χρυσό Φοίνικα για το «Ολα για τη μητέρα μου»).

Τα βραβεία ερμηνείας

Σε γενικές γραμμές, οι περισσότερες από τις ταινίες που «τα ΝΕΑ» είχαν προβλέψει ότι θα βρίσκονται στα βραβεία, όντως ήταν. Απούσα από την τελετή λόγω θανάτου της μητέρας της, η Νικόλ Κίντμαν κέρδισε το πρώτο της Copa Volpi γυναικείας ερμηνείας για το «Babygirl» της Χαλίνα Ρέιν όπου υποδύεται τη γυναίκα μιας κάποιας ηλικίας που πειραματίζεται σεξουαλικά με έναν νεότερό της άνδρα. Το βραβείο παρέλαβε εκ μέρους της ηθοποιού η σκηνοθέτρια και βουρκωμένη έκανε τη ανακοίνωση του θανάτου της μητέρας της πρώτης. Το πρώτο Copa Volpi του κέρδισε και ο εξίσου έμπειρος γάλλος ηθοποιός Βενσάν Λιντόν για την ταινία «Ο ήσυχος γιος» όπου υποδύεται τον πατέρα ενός νεαρού που «φλερτάρει» με την Ακροδεξιά. Η παρουσία του Λιντόν στη σκηνή ήταν άκρως συγκινητική. Αυτοσαρκάστηκε ακόμα και για τα τικ του προσώπου του τα οποία ως διά μαγείας εξαφανίζονται όταν ο Λιντόν υποδύεται έναν ρόλο. Ο Λιντόν ήταν τόσο ομιλητικός που νόμιζες ότι δεν θα σταματήσει ποτέ, αλλά στην περίπτωσή του αυτό δεν ήταν καθόλου ενοχλητικό διότι ο ίδιος είναι εξαιρετικά συμπαθής. Ευχαρίστησε τέσσερις φορές ονομαστικά τη συμπατριώτισσά του Ιπέρ, φίλησε όλα τα μέλη της κριτικής επιτροπής από δύο φορές το καθένα και έφυγε από τη σκηνή έχοντας ξεπεράσει κάθε χρονικό όριο στον ευχαριστήριο λόγο του. Η Ιπέρ πάντως έδειξε ιδιαίτερη γαλαντομία απέναντι στους συμπατριώτες της ηθοποιούς διότι ένας άλλος γάλλος ηθοποιός, πολύ νεότερος του Λιντόν, ο Πολ Κιρσέρ, γιος της Ιρέν Ζακόμπ και του Ζερόμ Κιρσέρ, κέρδισε το βραβείο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι Νέου Ηθοποιού για την ταινία «Leurs enfants apres eux».

Το βραβείο σκηνοθεσίας

Πολύ δίκαια, επίσης, το βραβείο σκηνοθεσίας δόθηκε στον Αμερικανό Μπρέιντι Κορμπέ που και αυτός ήταν συγχυσμένος και πολύ «τρακαρισμένος» γιατί όπως φάνηκε είχε «ακούσει» πολλά, κυρίως για τη διάρκεια της ταινίας του «The brutalist», που ξεπερνά τις τρεισήμισι ώρες (θέμα της ταινίας η προσπάθεια ενός ούγγρου αρχιτέκτονα – Εντριαν Μπρόντι –, πρόσφυγα στην Αμερική μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, να βρει τον δρόμο του σε μια αφιλόξενη χώρα). Κρατώντας με ελαφρώς τρεμάμενο χέρι το κινητό του, ο Κορμπέ διάβασε όλα τα ονόματα των συντελεστών της ταινίας του και τους ευχαρίστησε για τη συμβολή τους σε αυτό το πραγματικό επίτευγμα που δείχνει σχεδόν αδιανόητο ότι δημιουργήθηκε στις μέρες μας. Μάλιστα, το «The brutalist» είναι μια ταινία γυρισμένη σε φιλμ 70 mm, λόγος για τον οποίο ο Κορμπέ ευχαρίστησε και την Kodak «που διατηρεί το φιλμ ζωντανό».

Γυναικείες φωνές

Οπως επίσης είχαμε προβλέψει, από τα βραβεία δεν έλειψαν οι φρέσκες φωνές δύο γυναικών που μάλιστα χάρηκαν μεγάλες βραβεύσεις. Η Ιταλίδα Πάολα Μοράντε κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα – Μεγάλο βραβείο της Επιτροπής για την ταινία «Vermiglio», ενώ η Γεωργιανή Ντέα Κουλουμπεγκασβίλι απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα – Ειδικό βραβείο της επιτροπής για την ταινία «April». Στην πρώτη παρακολουθούμε τα δραματικά γεγονότα που ορίζουν τα μέλη μιας πολύτεκνης οικογένειας σε κάποιο ορεινό χωριό της Ιταλίας στα τέλη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ η δεύτερη είναι μια σκληρή ματιά πάνω στο επίμαχο ζήτημα των αμβλώσεων με κεντρική ηρωίδα μια γιατρό. Εν τέλει, η Ιζαμπέλ Ιπέρ ήταν που κέρδισε τις εντυπώσεις για έναν ακόμα λόγο. Υποστήριξε πολύ σθεναρά τις επιλογές της κριτικής επιτροπής. Παράδειγμα, το βραβείο σεναρίου που δόθηκε στο «βαθιά οδυνηρό» «Ι’ m Still Here» του Βάλτερ Σάλες. Είναι κοινό μυστικό ότι βραβείο σεναρίου συχνά απονέμεται σε μια ταινία περισσότερο ως ένδειξη της αδυναμίας της κριτικής επιτροπής να συμφωνήσει σχετικά με το υψηλότερο βραβείο που πρέπει να λάβει, παρά για το σενάριό της. Αλλά εδώ η Ιπέρ είπε για την ταινία, η οποία διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της βάναυσα καταπιεστικής βραζιλιάνικης στρατιωτικής δικτατορίας, «γνωρίζουμε τα γεγονότα, αλλά η ιστορία δεν σε οδηγεί ποτέ εκεί που νομίζεις ότι θα πάει και νομίζω ότι αυτή είναι πραγματικά η ποιότητα του σεναρίου».