Δίνοντας πρόσωπο στην αρρώστια

«Και τι ακριβώς κάνει το σούπερ φάρμακο;»

«Εκπαιδεύει τον οργανισμό να καταστρέφει τα κακά κύτταρα χωρίς να πειράζει τα καλά…» του εξηγεί ο γιατρός όσο πιο απλά μπορεί.

«Γιατί, χαζός είναι ο οργανισμός μου; Ή αγράμματος;» σχεδόν προσβάλλεται εκείνος.

«Αντίθετα εξάλλου με τις χημειοθεραπείες, δεν έχει ιδιαίτερες παρενέργειες…».

«Δηλαδή δεν θα χάσω τις μπούκλες μου!» καγχάζει και χαϊδεύει το ολοφάλακρο κρανίο του, από το οποίο δεν θα ‘θελες να φας κουτουλιά.

Κανονικά τέτοιες συζητήσεις γίνονται σε ιατρεία, με τον νεοδιαγνωσθέντα να σφίγγει τα δόντια, να αναζητά κουράγιο σε μια φράση, σε ένα βλέμμα. Η σχέση θεραπευόμενου και θεράποντα έχει αυστηρό πλαίσιο, ώστε να αποφεύγονται συναισθηματικές και άλλες εμπλοκές. Οταν ωστόσο ο άρρωστος διαθέτει πλούτο επιβλητικό, εγώ συντριπτικό, όταν αντιμετωπίζει τη ζωή όπως ο μποξέρ τον αντίπαλό του στο ρινγκ, μπορεί να παρασύρει τον ογκολόγο σε δείπνο. Σε πολυτελές εστιατόριο. Και να φωνάξει κόρες και γαμπρούς, να συγκαλέσει ούτως ειπείν οικογενειακό συμβούλιο ανάμεσα σε βασιλικά καβούρια και σε γαλλικά κρασιά.

Ο μετρ ξέρει καλά τον πατέρα-αφέντη, «πελάτης μας από τους καλύτερους, στυλοβάτης του μαγαζιού…». «Να προχωρήσουμε στα κυρίως;» σκύβει από πάνω του με σέβας διάκου προς αρχιεπίσκοπο. Παράγγελνε εκείνος πάντοτε για όλους, πλήρωνε και διάλεγε, τις νεαρές του ευνοούμενες τις τάιζε κυριολεκτικά στο στόμα. Δεν έχει απόψε κέφι να επιβληθεί γευστικά. «Ας πάρει ο καθένας ό,τι σκαμπάζει. Για μένα ένα φιλέτο» λέει ξερά.

Ο γιατρός ολοκληρώνει την ενημέρωση. «Ετσι λοιπόν… Αρρώστησα. Κι ας νιώθω πιο ταύρος από ποτέ. Αλλα λέει η επιστήμη. Εχετε καμιά απορία;».

Της μικρότερης κόρης – τύπος κολλεγιοκόριτσου, στρουμπουλή και ροδακινομάγουλη σαν τη μακαρίτισσα μάνα της – της έχει έρθει ο ουρανός σφοντύλι. Το ενδεχόμενο να ορφανέψει εντελώς της μοιάζει εφιαλτικό. Σφίγγει το χέρι του Ερικ, με τον οποίον συζούν από πέρυσι στο Λονδίνο. Νορβηγός, δίμετρος, όψη Βίκινγκ μα καρδιά μαρουλιού.

Η μεγάλη κόρη ήταν ψυλλιασμένη. Τον βλέπει τον μπαμπά της κάθε μέρα στη δουλειά, είχε παρατηρήσει κάποια ύποπτα συμπτώματα. «Θα το αντιμετωπίσουμε!» παίρνει ύφος αγωνιστικό. «Θα το νικήσουμε!» επαυξάνει ο σύζυγός της, που στα πενήντα του μοιάζει σχεδόν συνομήλικος του πεθερού του, ας όψονται τα άσπρα μαλλιά και οι ρυτίδες και οι μικρές, καθημερινές ταπεινώσεις που υφίσταται ως σώγαμπρος. «Μην υπερβάλλεις…» του ψιθυρίζει η γυναίκα του.

«Ενα σας λέω, κανάγιες. Κιχ παραέξω! Να μην το μάθει η πιάτσα, ο ανταγωνισμός». «Οι σερβιτόροι, ξέρετε, δεν είναι οι πιο εχέμυθοι άνθρωποι…» τολμάει να επισημάνει ο γιατρός. «Τι λες μωρέ; Από εμένα ζουν. Αν κελαηδήσουν, θα τους πάρει ο διάολος. Τις νοσοκόμες σου να προσέχεις!».

Ο γιατρός στριτζώνει – ανάθεμα την ώρα που δέχτηκε την πρόσκληση, ανάθεμα τις δημόσιες σχέσεις που είναι απαραίτητες και στους κορυφαίους επιστήμονες – κορυφαίος επιστήμων; όχι δα! – χάρη όμως στον συνδυασμό μαλαγανιάς και σπουδαιοφάνειας έχει κουράρει μέχρι και υπουργούς. Ο ασθενής μαλακώνει, του γεμίζει το ποτήρι, του τσουγκρίζει.

«Πού τον κονόμησα τον όγκο;». «Συνδυασμός περιβάλλοντος και κληρονομικότητας». «Βλακείες! Το περιβάλλον μου το ελέγχω. Οσο για τη γενιά μου, κανείς δεν είχε ποτέ τέτοια αρρώστια!». «Τι λες; Η γιαγιά δεν έπαθε καρκίνο του μαστού;» θυμίζει η στρουμπουλή. «Εχω εγώ μαστούς; Θα μου τον κόλλαγε έπειτα η μανούλα μου; Αφού με λάτρευε!».

Να αποδεχθεί το χαοτικό, το τυχαίο άρα, το μάταιο τελικά της ύπαρξης; Θα πέσει σε απελπισία!  Οσοι πορεύονται σκίζοντας γάτες ό,τι θετικό τους συμβαίνει το πιστώνουν στον εαυτό τους, άντε και στην Παναγίτσα. Για κάθε αρνητικό αναζητούν έναν φταίχτη.

Ξεσκολίζει το σόι του, ψάχνει ποιος του έδωσε το μοιραίο γονίδιο. Τον βρίσκει. «Ο μπάρμπας μου, ο Χαράλαμπος! Κηφήνας, αχαΐρευτος, επί χούντας χαφιές! Εβγαλε το κακό σπυρί κι έλιωσε σε τρεις μήνες, το 1977. Αυτός ο λεχρίτης με καταράστηκε επειδή με ζήλευε. Σκατά στον τάφο του»! Χαμογελάει ανακουφισμένος. Εδωσε στον καρκίνο πρόσωπο. Μπορεί λοιπόν να τον παλέψει.