Χρήστος Χωμενίδης

Είναι η Μυρτώ ένας άγγελος. Μες στη σεμνή στολή της – λευκό πουκάμισο, γκρι παντελόνι, χαμηλά παπούτσια –, μες στη στολή της, φτερουγίζει από τραπέζι σε τραπέζι. Χαμογελάει στους Κινέζους κινέζικα – όχι ζεστά, εννοώ, όχι έξω καρδιά, μα σχηματίζοντας με τα χείλη της ένα αχνό μισοφέγγαρο. Της παραγγέλνουν στη γλώσσα τους και τους καταλαβαίνει! […]

«Θα συζητήσω με την ψι μου ποια μορφή πρέπει να πάρει η σχέση μας. Και θα σε ενημερώσω…». Η φράση αυτή – αυτολεξεί – ειπώθηκε από έναν τριαντάρη, ευάρεο και ευήλιο, σε μια κοπέλα σαν τα κρύα τα νερά. Ενώ είχαν ήδη βγει μερικές φορές – είχαν κάνει και σεξ. Η ίδια τη μετέφερε σε […]

Οι δημοσκοπήσεις είναι σαν τις ακτινογραφίες. «Πέρυσι τέτοια εποχή» οδυρόταν η θεία Παγώνα στην κηδεία του «ο Ανέστης είχε κάνει γενικό τσεκάπ! Περδίκι ήταν το πουλάκι μου! Πώς τον ξέκανε το θεριό μέσα σε έναν χρόνο;». «Οπως κατέρρευσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου από το 19% στο 3%…» ήθελα να της απαντήσω. Οσο βεβαίως ζυγώνουν οι εκλογές, […]

Ακουσα προ ημερών μια ιστορία γυναικοκτονίας από τα μέσα. Από κάποιον που γνώριζε προσωπικά, ως γείτονας, και τον φονιά και το θύμα. «Δυο δυστυχισμένοι άνθρωποι ήταν, χρόνια τώρα. Τον είχε η δόλια παντρευτεί στα πρώτα νιάτα της για να ξεφύγει από το λούμπεν περιβάλλον των γονιών της. Κι έπεσε σε ακόμα χειρότερο…». «Ηταν ο άντρας […]

«Θες να σε βγάλω, να σου κάνω το τραπέζι;» «Ποιο;» «Συγκεντρώσου, Ελένη! Τι έχεις φάει όλη μέρα;» «Στάσου να θυμηθώ. Πέντε φράουλες και μια κονσέρβα τόνου. Σαν άχυρο ήταν». «Βάζουμε λαδολέμονο στον τόνο. Πόσα τσιγάρα κάπνισες;» «Ρώτα με και για τους καφέδες που ήπια!» «Μπάνιο από πότε έχεις να κάνεις;» «Σου μυρίζω;» «Φοράς απλώς τα […]

Eνα συγκλονιστικό οδοιπορικό στην εμπόλεμη Ουκρανία με αφορμή την παρουσίαση του μυθιστορήματος «Νίκη» στο Κίεβο

Ποιος αν σας έστηνε στο ραντεβού, θα σας ζεμάτιζε χειρότερα; Το παλικάρι ή η δέσποινα των λογισμών σας; Ο άνθρωπος με τα μαύρα λεφτά –  εφόσον μπλέκεστε σε σκοτεινά νταραβέρια; Η Ιστορία εάν είστε επίδοξος πρωθυπουργός; Η βαλίτσα, φίλες και φίλοι! Η βαλίτσα σας στον ιμάντα. Προσγειώνομαι στο νέο φαραωνικό αεροδρόμιο, το οποίο έχει αντικαταστήσει […]

Ποιος ασχολείται περισσότερο με ποιον; Η τεχνητή νοημοσύνη με τον χόμο σάπιενς ή ο χόμο σάπιενς με την τεχνητή νοημοσύνη; Μιλάω – λες – για δύο αυτόνομα πρόσωπα, τα οποία στέκονται αντίκρυ το ένα στο άλλο και μετρούν τις δυνάμεις τους πριν ξεκινήσει η μεταξύ τους σύγκρουση. «Πολλή επιστημονική φαντασία διαβάζεις» θα σηκώσετε ίσως το […]

Εδώ και μήνες αναψηλαφούμε το τραύμα του 2015. Βιβλία, ντοκιμαντέρ, αντικρουόμενες εκδοχές για το τι αληθινά συνέβη τότε, πώς φτάσαμε στα πρόθυρα της εθνικής καταστροφής ή – κατά άλλους – της λαϊκής επανάστασης. Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία – ναι, Ιστορία είναι ήδη το καλοκαίρι του δημοψηφίσματος κι έχουν περάσει μόνο έντεκα χρόνια, κι ας […]

Η κόρη μου προετοιμάζεται για τις προαγωγικές της πρώτης Λυκείου. Το δωμάτιό της ένα χάος από βιβλία, τετράδια, χαρτάκια με sos κολλημένα στον τοίχο. Ενώ λείπει στο σχολείο, μπαίνω να δανειστώ τον φορτιστή της, ο δικός μου έχει χαλάσει. Σηκώνω μια σελίδα. Πυκνογραμμένη με εξισώσεις – δευτέρου; τρίτου βαθμού; – παρενθέσεις, αγκύλες, τετραγωνικές ρίζες… Δεν […]

«Του θανάτου εφεστηκότος, μηδέ το εύψυχον απώλεσεν μηδέ το παιγνιώδες». Η παραπάνω φράση – εφόσον βέβαια την επαληθεύσω έμπρακτα – θέλω να γραφτεί στον τάφο μου. Το «εύψυχον» αποτελεί κρίσιμο πλην αυτονόητο ζητούμενο. Να μην οδηγηθείς στο τέλος σου μυξοκλαίγοντας, μετανοώντας, εκλιπαρώντας τους ανθρώπους είτε την τύχη είτε τον Θεό σου για μια παράταση. Να […]

«Ο κύριος Φ.;». Ρίχνοντας ένα μόλις βλέμμα στον άνθρωπο που στεκόταν εμπρός στο ταμείο, το αφεντικό μου, ο Φ., κατάλαβε ποιος κακός άνεμος τον έφερνε στο μαγαζί του. Πήρε περίλυπο ύφος. «Τον χάσαμε τον Φ.!», του ανήγγειλε σχεδόν βουρκωμένος. «Σήμερα το πρωί τον κηδέψαμε». «Συλλυπητήρια», τραύλισε ο άνθρωπος. «Ερχομαι, ξέρετε, από την Εφορία. Για έναν […]

Τόλμησαν οι κανάγιες να με συγκρίνουν με την καθαρίστρια που κατέληξε στη φυλακή επειδή δεν είχε απολυτήριο δημοτικού! Βγήκα απ’ τα ρούχα μου. Εως τότε έμενα ψύχραιμος. Βοηθούσε που ήταν και Μεγάλη Εβδομάδα – «κάθε άνθρωπος» σκεφτόμουν «ανεβαίνει κάποτε τον Γολγοθά του. Τον Κύριο ημών τον σταύρωσαν επειδή σφετερίστηκε δήθεν τον τίτλο του Βασιλιά των […]

Ανάβει ο Θεός ο ίδιος τη λαμπάδα του ελληνορθόδοξου Πατριάρχη Ιεροσολύμων το Μεγάλο Σάββατο; Ή ακουμπάει ο δεσπότης το φιτίλι της στην καντήλα, η οποία καίει ακοίμητα στον τάφο του Ιησού μες στον Ναό της Αναστάσεως; Ή κάποιος του πασάρει ένα θαυματουργό τσακμάκι; Τίποτα ευλογημένα, έστω, σπίρτα; Οσο επιμένουν η Εκκλησία και η Πολιτεία να […]

Στεναχωριόμαστε – ή αγανακτούμε – πληροφορούμενοι ότι από πλευράς ευμάρειας, η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στην προτελευταία θέση ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Υπερέχει μονάχα της Βουλγαρίας. Λάθος κάνουμε. Οι Βούλγαροι επιμένουν ότι είναι μπροστά από εμάς. Οντως. Οι μισθοί τους υπερβαίνουν, κατά μέσον όρον, τους δικούς μας. Επίσης όμως και οι τιμές τους. Στα […]

Η ιδέα ότι η Ελλάδα τρώει τα αγνότερα παιδιά της έχει μεγάλη πέραση. Αποτελεί ανάπτυξη του γνωμικού «ο καλός καλό δεν βρίσκει», που το τραγουδάει λυγμικά ο Στέλιος Καζαντζίδης, καταλήγοντας στην προειδοποίηση «άνθρωπε, σαν καταστραφείς κανείς δεν σε προσέχει…». Ο Μάρκος Βαμβακάρης, νους πρακτικός, ουδόλως αμπελοφιλόσοφος, το κάνει πιο συγκεκριμένο και για αυτό ρεαλιστικό: «Τσέπη […]

Δεν χρειάζεται να είσαι γεωπολιτικός αναλυτής με λεπτομερή πληροφόρηση για τις εξελίξεις. Αρκεί να έχεις διαβάσει Ιστορία. Για να αντιληφθείς ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή όσο χρονίζει, τόσο πιο αβέβαιος γίνεται. Η κεραυνοβόλος εκ Δυσμάς επίθεση προφανώς απέτυχε. Η Τεχεράνη δεν παραδόθηκε, το καθεστώς της δεν κατέρρευσε. Εντοπίζοντας τους ηγέτες του μες στα κρησφύγετά […]

Γνώρισα κι έζησα τον Γιώργο Πανουσόπουλο στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Οταν μαζί με τον Νίκο Περάκη και με τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο είχαν τη «Φιλμική Εταιρεία». Για να φτιάχνουν ταινίες πέρα από τον κομφορμισμό του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Και δώθε από τους στείρους συνήθως πειραματισμούς των αμπελοφιλόσοφων σκηνοθετών, που οδηγήσαν μια γενιά στα πιο […]

Το 1979, η Κίνα εισέβαλε στο Βιετνάμ. Ηθελε να το τιμωρήσει επειδή είχε ανατρέψει τους Κόκκινους Χμερ στην Καμπότζη. Κι ακόμα περισσότερο διότι είχε συμμαχήσει με την άσπονδη εχθρά της, τη Σοβιετική Ενωση. Εμπαινα μόλις στην εφηβεία. Τυχαία βρέθηκα σε μια άτυπη σύναξη μελών και στελεχών του ΕΚΚΕ. Του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας. Είχαν συγκλονιστεί. […]

Υπάρχει μια εφαρμογή που ονομάζεται «εύρεση». Εγκαθιστώντας την στο τηλέφωνο εμείς, οι γονείς εφήβων, τσεκάρουμε τις κινήσεις του σπλάχνου μας. Το βλέπουμε στον χάρτη να ανεβοκατεβαίνει σε μέσα μαζικής μεταφοράς. Να μπαινοβγαίνει σε κινηματογράφους, να αράζει σε καφετέριες ή σε σπίτια φίλων του. Γνωρίζουμε ανά πάσα στιγμή πού βρίσκεται. Τι ακριβώς ωστόσο κάνει εκεί δεν […]

«Μη βιάζεστε. Πρέπει να ελεγχθούν επιστημονικά για να διαπιστωθεί εάν είναι γνήσιες…». Βάσιμη ένσταση. Στον καιρό μας, εικόνες σταθερές ή κινούμενες, ασπρόμαυρες, έγχρωμες, προσεχώς και τρισδιάστατες, κατασκευάζονται εν ριπή οφθαλμού από την τεχνητή νοημοσύνη. Σκεφθείτε ένας βέλγος πλαστογράφος να μας έπιανε κορόιδα! Η τόση εντούτοις καχυποψία σαν να υποκρύπτει δυσανεξία απέναντι στην ιστορική μνήμη. Το […]

Ιδίως εάν δεν έχεις εμβολιαστεί – εγώ δεν είχα, ο ανόητος –, σε κεραυνοβολεί. Το πρωί, σε ένα επαγγελματικό ραντεβού, κάτι σου φαγουρίζει αίφνης τον λαιμό. Το μεσημέρι, αισθάνεσαι ότι σε έχει πατήσει νταλίκα. Σέρνεσαι με τα ύστατα υπολείμματα κουράγιου στο κοντινό φαρμακείο. Μια κόκκινη γραμμή βάφει το τεστ. Γρίπη Α. Καλείς τον καλό σου […]

«Λερώνει!» φώναζαν οι μεταφορείς, όταν κουβαλούσαν, μέσα από κόσμο, ένα φρεσκοβαμμένο έπιπλο. Προειδοποιούσαν μην το αγγίξει κατά λάθος κανείς, γιατί θα αναγκαζόταν έπειτα να τρίβει τον λεκέ με νέφτη μπας και τον διώξει από τα ρούχα του. Ετσι λειτούργησε ο Τζέφρι Επστιν, ο διαφθορέας και βιαστής ανήλικων κοριτσιών, που τα έβρισκε στις φτωχογειτονιές και τα […]

Παίζω και ξαναπαίζω το βίντεο. Εχω κολλήσει. Δεν ξέρω αν πρέπει να ευγνωμονώ ή να καταριέμαι την τεχνολογία που μας δίνει τέτοιες εικόνες. Που μας φέρνει τόσο ανατριχιαστικά κοντά στον θάνατο. Στον θάνατο των άλλων. Τι μου θυμίζει το βαν στις ύστατες στιγμές; Κάποια πουλάκια που παθαίνουν μπλακάουτ, χάνουν τον προσανατολισμό τους και σκάνε στα […]

Κάθε γυναίκα είναι απολύτως ελεύθερη να αποφασίζει τη διακοπή της κύησής της. Η μητρότητα δεν επιβάλλεται, δεν εκβιάζεται, δεν αποτελεί κοινωνικό ή θρησκευτικό καθήκον. Συνιστούν ωστόσο οι αμβλώσεις μείζον ζήτημα σήμερα στη χώρα μας; Πόσες γίνονται ετησίως; Εδώ σε θέλω. Δεν έχουμε επίσημα, στατιστικά στοιχεία. Οπως δεν έχουμε ούτε για τον αριθμό των εξαρτημένων από […]

Ηρθε στον ύπνο μου η μαμά μου. «Καιρό έχουμε να πιούμε καφεδάκι…» μου είπε κάπως παραπονεμένα. Προτού ξυπνήσω το αποφάσισα. Να πάω στο μνήμα της. Να ακουμπήσω στο μάρμαρο τον εσπρέσο μου – θα χαιρόταν που δεν βάζω πια ζάχαρη, που δεν ανάβω τσιγάρο. «Θες μια γουλιά;» να κάνω μαύρο χιούμορ. «Δεν έχει ταξί… Ούτε […]

Μπουκάρουν νυχτιάτικα στην κάμαρά μου, με τραβάνε από τον ύπνο. Με στήνουν όρθιο με το πρόσωπο στον τοίχο, μου κάνουν σωματική έρευνα. Ως μες στο σώβρακό μου ψαχουλεύουν, γαργαλιέμαι, γελάνε κι εκείνοι μαζί μου. «Απλωσε τα χεράκια σου…» μου ψιθυρίζουν σε τόνο γλυκιάς γκουβερνάντας. Μου φορούν κάτι ατσάλινα βραχιόλια, που όχι, δεν με σφίγγουν στους […]

Εκλεισε το τηλέφωνο και με κοίταξε με απόγνωση. Λάθος, δεν κοίταξε εμένα. Πίσω από την πλάτη μου καρφώθηκε το γυάλινο βλέμμα της. Στον τοίχο με τις «Ρίζες και τις Θύμησες», εκεί όπου κρέμονται οικογενειακές φωτογραφίες, παιδικές μας ζωγραφιές, παλιά εισιτήρια τρένων, προγράμματα θεάτρων, καθώς και η εικόνα της Αγίας Θέκλας που είχε φέρει η γιαγιά […]

Απ’ τα χαράματα μας έχουν ζαλίσει! Ανά πεντάλεπτο βαράνε τα κουδούνια – όχι της κάτω πόρτας, των διαμερισμάτων. Να ‘ξερα ποιος τους μπάζει όλους αυτούς στην πολυκατοικία και παίρνουν σβάρνα τους ορόφους. Μακάρι να υπήρχε θυρωρός, να έκανε έναν στοιχειώδη έλεγχο – θυμάμαι τον μπάρμπα Αριστείδη, κέρβερος σωστός. Τότε βεβαίως η Κυψέλη είχε άλλο επίπεδο. […]

Μπορείτε να φανταστείτε τον Τζον Πιούριφοϊ, πρεσβευτή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα από το 1950 έως το 1953, ενώ συγκυβερνούσε ουσιαστικά τη χώρα μαζί με τον στρατό και το παλάτι, ενώ δεχόταν στο γραφείο του τα σέβη υπουργών και πρωθυπουργών, να ξεφαντώνει τις νύχτες στα μπουζούκια; Να χορεύει χασαποσέρβικο στου «Τζίμη του Χοντρού», να αφήνεται […]

Εσείς πότε βγήκατε τελευταία εκτός εαυτού; Πότε, αφρίζοντας, λούσατε τον απέναντί σας με όσες βρισιές ξέρετε και δεν ξέρετε; Πότε τον φτύσατε, τον τραντάξατε, μόλις που κρατιόσασταν για να μην του κόψετε με τα δόντια σας τη μύτη ή το αφτί; «Ποτέ» θα μου απαντήσετε οι περισσότεροι. Ή έστω «μια φορά σε όλη μου τη […]

Από το βραδάκι που πέθανε, κοντεύει ενάμισης μήνας, τον ακούω τουλάχιστον επί μια ώρα καθημερινά. Η ψηφιακή τεχνολογία, οι πλατφόρμες, δίνουν άμεση πρόσβαση στο σύνολο σχεδόν του έργου του. Παλιά θα έπρεπε να διαλέξω έναν δίσκο του, να τον βγάλω από τον φάκελο, να τον ξεσκονίσω, να τον ακουμπήσω στο πικάπ. Τώρα πληκτρολογώ απλώς στην […]

Καθένας θα έπρεπε να κρατάει ανελλιπώς ημερολόγιο. Διαβάζοντάς το από μία χρονική απόσταση, θα έπαιζε χάντρα – χάντρα το κομπολόι της ζωής του. Θα εκπλησσόταν με το πόσο προνοητικός ή αφελής υπήρξε, πόσο άκουσε ή κώφευσε στη «μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» κατά τον Καβάφη. Η καταχώριση του βασιλιά της Γαλλίας στις 14 Ιουλίου 1789, […]

Βαριά κινητικά προβλήματα. Υπέρταση. Εμφύσημα. Και απώλεια ακοής. Ενα σαράβαλο εν ολίγοις, ένα μάτσο χάλια. Η ίδια περιγράφει έτσι τον εαυτό της. Διατηρεί, στα ενενήντα, ακέραια τη νοημοσύνη. Και τον αυτοσαρκασμό της. Εχει να βγει από το σπίτι πριν από την πανδημία. Ο,τι συμβαίνει έξω από το δωμάτιό της δεν την αφορά, αρκεί να είναι […]

Κατά τις ώρες της ρέμβης μου, φωλιάζω στην αγκαλιά της. Κι ας έχει με τα χρόνια ξεχαρβαλωθεί, παραμένει στοργικότατη. Βουλιάζω μέσα της, με έναν αχνιστό καφέ ή ένα κρασί. Ο νους μου φεύγει από τα καθημερινά, τα τετριμμένα. Πλάθω εναλλακτικές εκδοχές της ζωής μου, βαδίζω σε δρόμους που όσο κι αν με έθελγαν δεν τόλμησα […]

Τα «what if?», τα «τι θα συνέβαινε εάν δεν είχε συμβεί εκείνο που συνέβη» ερεθίζουν και αποχαλινώνουν τη σκέψη μας. Την κάνουν να πλάθει φαντασιακές αφηγήσεις. Τι θα συνέβαινε εάν δεν είχε δολοφονηθεί το 1913 στη Θεσσαλονίκη ο βασιλιάς Γεώργιος; Θα γλιτώναμε τον Εθνικό Διχασμό, τη ρήξη Βενιζέλου – Κωνσταντίνου που προοιωνιζόταν τη Μικρασιατική Καταστροφή; […]