Ο αθόρυβος τζέντλεμαν της σκηνής και της οθόνης

Ηταν ο αεικίνητος Κομπέρ από το «Καμπαρέ» που τραβούσε τα βλέμματα πάνω του, στη σκηνή, με τη μεγάλη εκφραστικότητά του. Αλλά και η χαρακτηριστική φωνή του Αιμίλιου, του αγαπημένου μήλου-αρχηγού της «Φρουτοπίας» στην τηλεοπτική μεταφορά του θρυλικού έργου του Ευγένιου Τριβιζά και ο αιμοσταγής δολοφόνος Αγγελος Αντύπας στη «Βέρα στο δεξί» του Mega. Ταυτόχρονα, ήταν ο Παύλος Γιαννακόπουλος, ο πρόεδρος του μπασκετικού Παναθηναϊκού στην ταινία «Ταξίδι στ’ αστέρια». Πάνω απ’ όλα, ωστόσο, ήταν ο Δάνης Κατρανίδης, ο αθόρυβος πρωταγωνιστής, ο τζέντλεμαν της σκηνής και της οθόνης που στις πέντε δεκαετίες της πορείας του κάτω από τα φώτα δοκιμάστηκε σε διαφορετικά ερμηνευτικά είδη και διακρίθηκε για το βάθος τόσο του ταλέντου του όσο και της προσωπικότητάς του.

Ο Δάνης Κατρανίδης έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 75 ετών. Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί από την υποκριτική εξαιτίας σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε. Πίσω του αφήνει ως πλούσια παρακαταθήκη πολλές μεγάλες στιγμές του στο θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, που δεν θα αφήσουν να χαθεί το όνομά του στη λήθη του χρόνου. Γεννήθηκε στις 4 Αυγούστου 1949 στο Αιγάλεω όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια ως το μοναχοπαίδι της οικογένειας Κατρανίδη. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης εργοστασίου επιπλοιίας και είχε βλέψεις για εκείνον να τον διαδεχθεί στη διεύθυνση της εταιρείας αφού ο μικρός Δάνης είχε ιδιαίτερη έφεση στο σχέδιο. Η μητέρα του, ωστόσο, φρόντισε, έστω και άθελά της, να του δώσει διαφορετική κατεύθυνση αφού ήταν λάτρις του σινεμά και συνήθιζε να τον παίρνει μαζί της στις προβολές. Ο σπόρος της υποκριτικής άρχισε να φυτρώνει μέσα του στις αλάνες της γειτονιάς όπου με κοινό τους φίλους του συνήθιζε να τους παίζει όσα έβλεπε στις ταινίες. Το βάπτισμα της σκηνής το πήρε όταν γράφτηκε σ’ έναν παιδικό θίασο, αλλά μια γεύση από τη μαγεία του θεάτρου την πήρε όταν παρακολούθησε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά την παράσταση «Εγκλημα και τιμωρία» του θιάσου του Αλέκου Αλεξανδράκη σε σκηνοθεσία του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Εκεί πείστηκε ότι έπρεπε να γίνει ηθοποιός.

Σπούδασε υποκριτική στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Αθηνών Γιώργος Θεοδοσιάδης από όπου πριν ακόμα αποφοιτήσει οι άνθρωποι του Εθνικού Θεάτρου τον επέλεξαν για να λάβει μέρος στις παραστάσεις «Πέρσες» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη και «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, ως μέλος του χορού. Εκεί εγκαινιάστηκε η συνεργασία του με την πρώτη τη τάξει σκηνή της χώρας, η οποία διήρκεσε έως το 1978. Η ερμηνεία του στον «Γυάλινο κόσμο» του Τενεσί Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη τράβηξε το ενδιαφέρον της Αλίκης Βουγιουκλάκη, η οποία τον κάλεσε να παίξει δίπλα της ανοίγοντάς του την πόρτα του ελεύθερου θεάτρου. Η πρώτη τους δουλειά ήταν το μιούζικαλ «Καμπαρέ» του Τζο Μάστεροφ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ποταμίτη, όπου ο ρόλος του Κομπέρ έμελλε να γίνει η πρώτη μεγάλη επιτυχία της καριέρας του. Με τη Βουγιουκλάκη δούλεψαν ξανά μαζί στο θέατρο σε πλήθος παραστάσεων όπως «Εύθυμη χήρα», «Καμπίρια» και «Νυφικό κρεβάτι», αλλά και στον κινηματογράφο στις ταινίες «Πονηρό θηλυκό… κατεργάρα γυναίκα!» και «Κατάσκοπος Νέλη».

Από το 1985, ο Δάνης Κατρανίδης ηγήθηκε ως θιασάρχης διαφόρων σχημάτων, ανεβάζοντας από επιθεωρήσεις όπως «Κάνε το ΠΑΣΟΚ σου παξιμάδι» (Θέατρο Παρκ) έως έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου όπως το «Οργισμένα νιάτα» (θέατρο Μπρόντγουεϊ). Παραστάσεις-ορόσημα ήταν επίσης τα «Αμαντέους» και «Ο βασιλιάς κι εγώ» με τη Μιμή Ντενίση. Οι πιο πρόσφατες εμφανίσεις του ήταν στο «Εγκλημα στο Οριεντ Εξπρές» με την Κάτια Δανδουλάκη (Θέατρο Δανδουλάκη) και «Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα» (Θέατρο Ζήνα) με την Παναγιώτα Βλαντή το 2020.

Τηλεόραση και κινηματογράφος

Το αποτύπωμά του άφησε ο Δάνης Κατρανίδης και στην τηλεόραση όπου έκανε το ντεμπούτο του στη σειρά «Ανήσυχα νιάτα» της ΕΙΡΤ τη σεζόν 1973-74, συμμετέχοντας αργότερα σε παραγωγές όπως «Αστροφεγγιά» (ΕΡΤ), «Οδός Ανθέων» (ΕΡΤ1), «Ο μεγάλος θυμός», (Mega), «Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα» (Alpha), «Βέρα στο δεξί» (Mega), «Τα μυστικά της Εδέμ» (Mega), «Αστέρας Ραχούλας» (Alpha) και «Παρθένα ζωή». Επίσης τη διετία 1994-1996 παρουσίασε το τηλεπαιχνίδι «Ο τροχός της τύχης». Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1974 με την ταινία «Η δίκη των δικαστών» του Πάνου Γλυκοφρύδη, κάνοντας αργότερα περάσματα από παραγωγές όπως «Ο θίασος» του Θόδωρου Αγγελόπουλου, «Προσοχή κίνδυνος» του Γιώργου Σταμπουλόπουλου και «Η αναζήτηση της Λώρα Ντουράντ» του Δημήτρη Μπαβέλλα.

Υπήρξε παντρεμένος και χωρισμένος τρεις φορές δίχως να αποκτήσει παιδιά. Ο πρώτος του γάμος ήταν το 1971 με τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου, συμμαθήτριά του στη δραματική σχολή, ο οποίος κράτησε έξι χρόνια. Ηταν λάτρης της ιστιοπλοΐας και για χρόνια συμμετείχε σε αγώνες ανοιχτής θάλασσας.