Η σύγκριση που δείχνει τη διαφορά

Και το δεύτερο ματς του Παναθηναϊκού στο ΟΑΚΑ ολοκληρώθηκε με αποδοκιμασίες, μολονότι μάλιστα αυτή τη φορά ο Παναθηναϊκός κέρδισε. Ενα γκολ του Σπόραρ, που δεν το πανηγύρισε, έδωσε στην ομάδα του Ντιέγκο Αλόνσο την πρώτη της νίκη στο πρωτάθλημα στο παιχνίδι με τον Λεβαδειακό: σημειώθηκε στο 7ο λεπτό των καθυστερήσεων – αλλού θα ήταν λόγος μεγάλων πανηγυριών, στο ΟΑΚΑ όχι. Προφανώς για αυτό έφταιξε η εικόνα του Παναθηναϊκού. Ο Λεβαδειακός είχε δοκάρι στο πρώτο λεπτό με τον Γιαννιώτα, ο ίδιος παίκτης σκόραρε με τη συμπλήρωση μιας ώρας παιχνιδιού, το γκολ δεν μέτρησε ύστερα από υπόδειξη του VAR, αλλά ήταν αρκετό για να προκύψει στις εξέδρες κάμποσος εκνευρισμός: οι αποδοκιμασίες στο φινάλε ήταν ξέσπασμα. Ο Αλόνσο παραδέχτηκε ότι η εμφάνιση ήταν κακή. Αλλά η δικαιολογία ότι για όλα φταίει το ματς με τη Λανς που προηγήθηκε κι αυτό που ακολουθεί δεν είναι η καλύτερη.

Δεν γνωρίζουν

Καμία ομάδα δεν μπαίνει στο γήπεδο για να μην παίξει καλά γιατί ακολουθεί ένα δυσκολότερο ματς. Μια ομάδα μπορεί να είναι κουρασμένη από ένα παιχνίδι που έχει προηγηθεί ή να κατεβάσει το πόδι από το γκάζι και να κάνει συντήρηση δυνάμεων στο β’ ημίχρονο γιατί έχει ένα δύσκολο ματς λίγες μέρες μετά, αλλά το να κατεβούν οι ποδοσφαιριστές της με το μυαλό στο επόμενο παιχνίδι αδιαφορώντας για το ματς που έχουν να δώσουν είναι κάτι που δεν υπάρχει – κι αν έχει γίνει για αυτό έχει ευθύνη ο προπονητής της. Ο Παναθηναϊκός δεν ήταν κουρασμένος κόντρα στον Λεβαδειακό όπως δεν ήταν και κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης από τον οποίο στην πρεμιέρα έχασε. Αλλα προβλήματα έχει. Χωρίς τον Ιωαννίδη δεν λειτουργεί καλά στην επίθεση. Οι πολλές αλλαγές του στερούν ομοιογένεια. Και στα δυο ματς η πίεση των αντιπάλων στους παίκτες που έχουν την αποστολή να κουβαλάνε μπάλα ήταν στοχευμένη και οι μέσοι του ΠΑΟ έμπλεξαν. Φυσικά δεν βοηθά καθόλου και το ότι κάποιοι παίκτες γίνονται πολύ γρήγορα βασικοί. Ο Πελίστρι π.χ. ή και ο Μαξ είναι φανερό ότι δεν γνωρίζουν ποιοι είναι οι συμπαίκτες τους.

Δυσκολία

Η αλήθεια είναι πως ο ΠΑΟ έχει σε σχέση με πέρυσι μια αρκετά καινούργια ομάδα στην οποία έπεσε καλοκαιριάτικα μεγάλο βάρος. Τα ματς με τον Αγιαξ και τη Λανς είναι παιχνίδια μεγάλης δυσκολίας και ήρθαν πολύ νωρίς. Αλλά αν ο ΠΑΟ έχει δυσκολία να παίξει καλά ύστερα από ένα ευρωπαϊκό του παιχνίδι, το πρόβλημα είναι μεγάλο γιατί αυτό που θα επιδιώξει κόντρα στη Λανς είναι να την αποκλείσει και να μπει σε όμιλο του Conference League, δηλαδή να έχει ευρωπαϊκά παιχνίδια, δηλαδή υποχρεώσεις. Αν οι υποχρεώσεις αυτές τον βαραίνουν τόσο πολύ, ώστε να δυσκολεύεται σε ματς εντός έδρας με τον Αστέρα Τρίπολης (που την Κυριακή έχασε στην έδρα του από τον Βόλο) και με τον Λεβαδειακό (που στην πρεμιέρα του σώθηκε από ήττα από την Καλλιθέα), τότε θα είναι κομμάτι δύσκολο να κάνει πρωταθλητισμό. Και το ζητούμενο για τον εφετινό ΠΑΟ είναι το πρωτάθλημα.

Ισως

Είναι πολύ νωρίς για συμπεράσματα. Οι δυσκολίες του ΠΑΟ μπορεί απλά να οφείλονται σε έλλειψη ομοιογένειας ή στο ότι είναι βαριά τα πόδια των παικτών του. Μπορεί σε ένα μήνα όταν οι παίκτες αυτοί «λυθούν» η εικόνα του να είναι πολύ καλύτερη. Το κακό είναι ότι ο ΠΑΟ με το νωθρό του ξεκίνημα δυσκολεύεται να βρει ενθουσιασμό, παρά τις πολλές και ακριβές μεταγραφές του. Και το γιατί δυσκολεύεται έχει να κάνει πολύ και με την πίεση που νιώθει έχοντας συμπληρώσει πάρα πολλά χρόνια χωρίς πρωτάθλημα.

ΠΑΟΚ

Η σύγκριση του ΠΑΟ με τον ΠΑΟΚ π.χ., που την Κυριακή αγωνιζόταν την ίδια ώρα, το κάνει σαφές. Και ο ΠΑΟΚ είχε αγωνιστεί την Πέμπτη. Και ο ΠΑΟΚ έχει γνωρίσει πολύ νωρίς μια πίκρα: ο αποκλεισμός στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ από τη Μάλμε πόνεσε. Και ο ΠΑΟΚ δεν ήταν καλός στο πρώτο ημίχρονο με τον Παναιτωλικό και γιατί ο κόουτς Ραζβάν Λουτσέσκου (όπως και ο προπονητής του ΠΑΟ) είχε κάνει πολλές αλλαγές στην ενδεκάδα των βασικών που διέλυσαν τη Σάμροκ Ρόβερς. Αλλά ο ΠΑΟΚ έχει τη σιγουριά μιας ομάδας που λίγους μήνες πριν κέρδισε το πρωτάθλημα: του αρκούσε μια ελάχιστη βελτίωση για να βρει δυο γκολ στο δεύτερο ημίχρονο και να γίνεται καλύτερος όσο η ώρα περνούσε. Ενώ ο ΠΑΟ απλά έβαλε την μπάλα στην περιοχή του Λεβαδειακού στο φινάλε με τη δύναμη της απόγνωσης. Που ευτυχώς για την ομάδα του Αλόνσο αυτή τη φορά υπήρξε.

Σβεν

Στο μεταξύ το παγκόσμιο ποδόσφαιρο αποχαιρέτησε χθες έναν αληθινά μεγάλο: ο σουηδός, αλλά πολίτης του κόσμου, προπονητής Σβεν Γκόραν Ερικσον έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 76 ετών ύστερα από μάχη με τον καρκίνο. Παρά τις πολύ μεγάλες επιτυχίες του, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει η μυθιστορηματική κατάκτηση του Κυπέλλου UEFA με την Γκέτεμποργκ (που τότε – το 1982 – είχε παίκτες που δεν ήταν καν επαγγελματίες), ο Ερικσον δεν δήλωσε ποτέ του «σοφός» ή «δάσκαλος» ή «ηγέτης» ή κάτι ανάλογο. Δήλωνε απλά ευτυχισμένος γιατί έκανε το χόμπι του επάγγελμα και γιατί κατάφερε – όπως έλεγε – «να ζήσει μια ζωή που κανένας που γεννήθηκε στο Τόρσμπι της Σουηδίας δεν είχε ποτέ του φανταστεί». Κέρδισε τίτλους που η Λάτσιο ονειρευόταν, πήρε το πρωτάθλημα με την Μπενφίκα φτάνοντας μαζί της σε ένα τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών, κατέκτησε το τελευταίο τρόπαιο της Σαμπντόρια (το κύπελλο Ιταλίας), κάθισε για χρόνια στον πάγκο της Εθνικής Αγγλίας προσπαθώντας να πείσει τους Αγγλους να αλλάξουν νοοτροπία, δούλεψε ακόμα και στην Κίνα αναζητώντας αυτό που ήταν πάντα ο στόχος του: εμπειρίες που θα έκαναν τη ζωή του συναρπαστική. Στο τελευταίο του μήνυμα η συμβουλή που έδωσε σε όλους είναι να αισιοδοξούν. «Να χαμογελάτε και να ζείτε τη ζωή σας όσο μπορείτε καλύτερα» είπε αποκαλύπτοντας χωρίς δραματικές εξάρσεις πως οι δικές του μέρες είναι μετρημένες. Οταν το έμαθε ζήτησε συμβολικά να τον αφήσουν να καθίσει μια φορά στον πάγκο της Λίβερπουλ που αγαπούσε από μικρός. Ο Κλοπ του έκανε το χατίρι.

Πάντα

Ο Σβεν ήταν προσωπικός φίλος του Νίκου Αναστόπουλου. Τον γνώρισα από αυτόν το 1996. Τον είχα ρωτήσει ποιο ήταν το μυστικό της επιτυχίας. Μου έδειξε δύο κυρίες που καθάριζαν τα αποδυτήρια της Σαμπντόρια. «Τις σέβομαι πολύ και τις δύο. Σέβομαι απεριόριστα όποιον στο ποδόσφαιρο κάνει μια χρήσιμη δουλειά» μου είπε. Τον σεβόμουν πάντα…