Ο Αγιαξ δεν είναι Μπότεφ, αλλά ούτε ανίκητος

Είναι αλήθεια πως βλέποντας την Μπότεφ στα πρώτα 20-30 λεπτά του πρώτου αγώνα με τον Παναθηναϊκό στο Ολυμπιακό Στάδιο δεν περίμενα πως μπορεί να φέρει αντίσταση στην ομάδα του Ντιέγκο Αλόνσο. Οι Βούλγαροι είχαν μεγάλο έλλειμμα σε ποιότητα. Ακόμα και μετά το 2-1 του πρώτου αγώνα, καταλάβαινες πως αρκούσε ένα γρήγορο γκολ στη Βουλγαρία για να τελειώσει μια και καλή η δουλειά. Οπως και έγινε. Ο Παναθηναϊκός το… καθάρισε γρήγορα και έκανε υγιεινό περίπατο. Πλέον αυτά πρέπει να τα ξεχάσουμε. Και κυρίως να τα ξεχάσουν οι Πράσινοι. Η Μπότεφ ανήκει στο παρελθόν, το μέλλον λέει πως το επόμενο εμπόδιο είναι πολύ δυσκολότερο.

Ο Αγιαξ όχι μόνο δεν είναι Μπότεφ, αλλά ήταν ο χειρότερος δυνατός αντίπαλος που θα μπορούσε να βρει στον δρόμο του ο Παναθηναϊκός. Ομως βλέποντάς τον στα ματς με τη Βοϊβοντίνα καταλαβαίνεις πως δεν είναι και ανίκητος. Οι Σέρβοι και μέχρι δέκα λεπτά πριν απ’ το τέλος του δεύτερου αγώνα είχαν ελπίδες για πρόκριση. Ο Αγιαξ περνάει μια περίοδο που κατά καιρούς τη βλέπουμε στον οργανισμό του μέσα στα χρόνια. Είναι η γνωστή, κλασική μεταβατική περίοδος μέχρι να φτιαχτεί και πάλι μια ομάδα που θα κυριαρχεί στην Ολλανδία και θα φέρνει ευρωπαϊκές επιτυχίες. Σε αυτή τη στιγμή βρίσκεται και αν κάποιος είναι προσεκτικός και συγκεντρωμένος απέναντί του, τότε έχει ελπίδα.

Πολλά νέα παιδιά, λίγοι οι γνωστοί ποδοσφαιριστές στο ευρύ κοινό, αλλά μπόλικο ταλέντο από πίσω. Τρέχουν πολύ στο γήπεδο, τους αρέσει να πιέζουν ψηλά, βάζουν ένταση και αγωνίζονται ψηλά. Αυτό μπορεί να φέρει ζημιές αν διαβάσεις και προσπαθήσεις να αντιμετωπίσεις το παιχνίδι του Αγιαξ. Ο Παναθηναϊκός που είδαμε στη Βουλγαρία, με το άμεσο ποδόσφαιρο που θέλει να φέρει ο Αλόνσο, μπορεί να βρει τους ανοιχτούς χώρους και να τιμωρήσει τους Ολλανδούς. Οι οποίοι είναι κλάσεις ανώτεροι από τον προηγούμενο αντίπαλο του Παναθηναϊκού, πλην όμως ανίκητοι δεν είναι σε καμία περίπτωση.