Ευρώπη – Κίνα και στη μέση οι… Αμερικανοί

Πώς αισθάνονται και τι σκέφτονται, άραγε, τα επιτελεία των Βρυξελλών και οι εταίροι της Ρώμης για την επίσκεψη της Μελόνι στο Πεκίνο, τις συμφωνίες που υπέγραψε εκεί και τις δηλώσεις που έκανε για τις μελλοντικές σχέσεις ανάμεσα στην Κίνα και την Ευρώπη; Μήπως, στην πράξη, η πρωτοβουλία της αναιρεί τον επίσημο χαρακτηρισμό της Κίνας ως «στρατηγικού ανταγωνιστή» της ΕΕ και υπονομεύει την ενότητα των «27» απέναντί της; Και δεν είναι λογικό κανείς τους να μην έχει πρόθεση να αναγνωρίσει στην Ιταλία κάποιου είδους ειδικό καθεστώς στις σχέσεις της με την Κίνα ή το δικαίωμα αυτοεξαίρεσης από μελλοντικές κυρώσεις ή άλλα μέτρα εις βάρος της;

Η αλήθεια είναι πως τα όποια επιχειρήματα κατά της Μελόνι έχουν εκ των προτέρων υπονομευθεί από τη στάση που έχουν μέχρι σήμερα τηρήσει άλλα κράτη-μέλη απέναντι στην Κίνα, προτάσσοντας και προωθώντας απροκάλυπτα τα δικά τους εθνικά συμφέροντα έναντι των ευρωπαϊκών. Πρώτη και καλύτερη σε αυτή τη λίστα φιγουράρει η Γερμανία, ο καγκελάριος της οποίας Ολαφ Σολτς επισκέφθηκε τον περασμένο Απρίλιο το Πεκίνο, συνοδεία πολυμελούς επιχειρηματικής αντιπροσωπείας, χωρίς να δώσει ιδιαίτερη σημασία στις όποιες ενστάσεις ή… συμβουλές των εταίρων του στην ΕΕ. Και το έκανε, προφανώς, επειδή οι διμερείς εμπορικές συναλλαγές ξεπέρασαν πέρυσι σε αξία τα 210 δισ. ευρώ, ενώ η κινεζική αγορά είναι στρατηγικής σημασίας για ορισμένους από τους μεγαλύτερους γερμανικούς ομίλους, όπως εκείνοι του κλάδου των αυτοκινητοβιομηχανιών.

Οχι, βεβαίως, ότι ο Εμανουέλ Μακρόν σκέπτεται και πράττει διαφορετικά – αδιαφορώντας επίσης για τις αντιδράσεις και τα αρνητικά σχόλια από την πλευρά συμμάχων του, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι περισσότεροι θα θυμούνται, άλλωστε, ότι τον Μάιο το Παρίσι ήταν ένας από τους τρεις σταθμούς που επέλεξε να επισκεφθεί ο Σι Τζινπίνγκ κατά την περιοδεία του επί ευρωπαϊκού εδάφους (μαζί με το Βελιγράδι και τη Βουδαπέστη), θεωρώντας προφανώς τη Γαλλία έναν από τους προνομιακούς συνομιλητές του στις τάξεις της ΕΕ.

Πρώτα η οικονομία, αλλά…

Και εδώ, όπως είναι φυσικό, ο παράγοντας που παίζει τον βαρύνοντα ρόλο είναι η οικονομία. Δικαίως, καθώς τα επίσημα στοιχεία της Eurostat δείχνουν ότι το 2023 η Κίνα ήταν ο τρίτος μεγαλύτερος προορισμός για τις εξαγωγές αγαθών που παράγονται στην ΕΕ και η χώρα από την οποία οι «27» εισήγαγαν τα περισσότερα προϊόντα – με το ισοζύγιο, πάντως, να είναι ξεκάθαρα εις βάρος των Ευρωπαίων. Ταυτόχρονα, ουδείς μπορεί να λησμονήσει τις δυσμενείς συνέπειες που είχε για τις οικονομίες της Ευρώπης το μπλακάουτ που υπέστησαν οι εφοδιαστικές αλυσίδες εξαιτίας των τεράστιων προβλημάτων στην παραγωγική διαδικασία της Κίνας κατά την πρώτη περίοδο της πανδημίας COVID-19.

Πρέπει, εντούτοις, να σημειωθεί ότι οι Ευρωπαίοι μοιάζουν να έχουν εγκλωβιστεί ανάμεσα στα άμεσα και μεσοπρόθεσμα οικονομικά τους συμφέροντα – που τους κάνουν να θέλουν καλές και στενές σχέσεις με την Κίνα και τις θέσεις και επιδιώξεις των ΗΠΑ. Τόσο σε γεωπολιτικό επίπεδο, που έχουν ως συνέπεια ευρωπαϊκά πολεμικά πλοία να μεταβαίνουν ολοένα πιο συχνά στις καυτές ζώνες τις Θάλασσας της Νότιας Κίνας και της Ταϊβάν, όσο και σε οικονομικό. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι μόλις πρόσφατα η Κομισιόν ανακοίνωσε την πρόθεσή της να επιβάλει δασμούς ύψους 37,8% στα προερχόμενα από την Κίνα ηλεκτρικά οχήματα, σε συνέχεια της απόφασης του Τζο Μπάιντεν να τους αυξήσει στο 100% στην αμερικανική αγορά.

Δεν είναι λίγοι, βεβαίως, και εκείνοι που προειδοποιούν πως αυτή η στάση θα αποδειχθεί τελικώς καταστροφική και αντί να ενισχύσει θα υπονομεύσει την παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης. Σε έναν κόσμο που πολώνεται διαρκώς περισσότερο, όμως, δύσκολα μπορεί κανείς να μην επιλέξει στρατόπεδο και να μην πληρώσει το κόστος για την επιλογή του.