«Ντρέπομαι που δεν έχω μάθει ακόμη ελληνικά»

«Δεν είναι απλά η πιο μεγάλη στιγμή της καριέρας μου, είναι η κορυφαία στιγμή στη ζωή μου. Είναι τιμή μου να αγωνίζομαι για την Ελλάδα και δεν μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματα».

Μια μέρα μετά την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στα 90 κιλά του τζούντο, ο Θόδωρος Τσελίδης μιλάει στα «ΝΕΑ» με την ίδια συγκίνηση που το βράδυ του μεταλλίου μας είπε ότι «Ζω ένα όνειρο μη με ξυπνάτε» και η αγωνία του ήταν όταν κοιμηθεί να ξυπνήσει το πρωί και το μετάλλιο να είναι στα χέρια του – και ήταν.

«Ναι είναι αλήθεια και δεν μπορείς να φανταστείς το πόσα μηνύματα έχω λάβει όχι μόνο από συγγενείς και φίλους αλλά και από χιλιάδες Ελληνες και ήταν αδύνατον να απαντήσω. Θα ήθελα ειλικρινά να τους ευχαριστήσω έναν έναν προσωπικά και όλους όσους έχουν γράψει τόσο ωραία σχόλια για μένα. Μέσα από την εφημερίδα θα ήθελα να στείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους. Νιώθω συγκίνηση και τιμή που αγωνίζομαι για την Ελλάδα» μας λέει και ακούς τη συγκίνηση στη φωνή του.

Αλλά αν αυτός ήταν συγκινημένος, τι να πούμε για τους γονείς του τη μαμά Φατίμα και τον μπαμπά Νίκο.

«Με πήραν τηλέφωνο και κλαίγαμε παρέα! Η συγκίνηση μεγάλη και ένα από τα πρώτα πράγματα που μου είπε ο πατέρας μου ήταν ότι τώρα θα μάθεις καλά ελληνικά. Ξέρεις ντρέπομαι που δεν έχω μάθει, αλλά του είχα πει του πατέρα μου ότι φταίει γιατί δεν μου μίλαγαν συνέχεια ελληνικά. Ομως πραγματικά έχω σκοπό να τα μάθω καλά. Απλά όλο σε προπονήσεις ήταν δύσκολο να κάνω σωστά μαθήματα» λέει και μας εξιστορεί το πώς ήρθε στην Ελλάδα.

«Είχα μάθει για τον κύριο Νίκο (Ηλιάδη) που ήταν πολύ γνωστός και επειδή στη Ρωσία ετοιμάζονταν να με δηλώσουν σε αγώνες και θα έχανα την ευκαιρία τον πήρα το 2017 και τον παρακάλεσα να έρθω Ελλάδα. Δεν μου το αρνήθηκε και δίπλα του έμαθα πάρα πολλά γιατί ήμουν νέος και άπειρος. Ευτυχώς όμως πρόλαβα να αγωνίζομαι με την Ελλάδα που ήταν η επιθυμία μου και των γονιών μου. Οταν μου είπε οκ για να έρθω τρελάθηκα από τη χαρά μου».

Στο χωριό η αποστολή του επεφύλαξε… ποδοσφαιρική υποδοχή και νόμιζε ότι είναι στην Τούμπα (είναι αθλητής του ΠΑΟΚ).

«Ναι πράγματι και τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου όλα τα παιδιά και τα μέλη της ΕΟΕ, τον αρχηγό, όλους. Με συγκίνησαν και ειλικρινά δεν ξέρω αν αξίζω αυτή την τιμή. Είμαι σίγουρος ότι θα πανηγυρίσουμε και άλλα μετάλλια, εγώ έχω βέβαιο το χρυσό του Μίλτου, αλλά θα έρθουν και άλλα θα δεις».

Το μυαλό του ήταν και στην Ελισάβετ Τελτσίδου, με την οποία μίλησε και μας λέει με σιγουριά: «Η Λίζα είναι τεράστια αθλήτρια και είμαι βέβαιος ότι θα πάρει σύντομα άλλα μετάλλια. Αξιζε να είναι στον τελικό και εγώ πίστευα ότι μπορεί το χρυσό αλλά το τζούντο είναι τόσο απρόβλεπτο και αυτό προσωπικά δεν μου αρέσει».

Ζει μοναδικές στιγμές, αλλά δεν ξεχνάει και τα δύσκολα: «Η περίοδος που είχαμε έρθει με την οικογένεια στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν μπορούσαμε να μείνουμε και γυρίσαμε στη Ρωσία, όπου η μητέρα μου είχε και ένα πρόβλημα υγείας, ήταν τα χειρότερα και πιο δύσκολα χρόνια. Τώρα δόξα τω Θεώ είναι καλά για όλη την οικογένεια (έχει και δύο αδέλφια τον Γιώργο και τη Μαρίνα) και είμαστε όλοι οκ».

Για τη μητέρα του

Στη μητέρα του χρωστάει πολλά όπως λέει:

«Με έμαθε πρώτα να γίνω σωστός άνθρωπος και μετά τζουντόκα. Να σέβομαι και επέμενε να σπουδάσω όπως και έγινε (σπούδασε οικονομικά). Με πίεζαν μικρό να διαβάζω ποίηση και λογοτεχνία, τότε βαριόμουν αλλά όταν μεγάλωσα κατάλαβα το μεγαλείο ανθρώπων όπως ο αγαπημένος μου ρώσος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι. Ειλικρινά μακάρι να ήξερα καλά ελληνικά και να μπορούσα να διαβάσω και τους μεγάλους έλληνες λογοτέχνες».

Κάθε αντίπαλο που νικούσε μετά τον αγκάλιαζε και τον παρηγορούσε σε ένα μεγαλείο συμπεριφοράς.

«Ξέρεις έχω χάσει πολλές φορές και ξέρω πώς νιώθεις. Είναι δύσκολο».

Μετά τον αγώνα τον ρωτήσαμε τι είναι το πρώτο που θα κάνει στο χωριό. «Μα να φάω σοκολάτα» μας είπε. «Εφαγες;» τον ρωτάμε και γελάει: «Φοβάμαι με την ποσότητα που κατανάλωσα μη γίνω διαβητικός».