Ο θρύλος της Dream Team στη Βαρκελώνη

Οταν πριν από περίπου τρεις μήνες ανακοινώθηκε η 12άδα της εθνικής ομάδας μπάσκετ των ΗΠΑ για το Παρίσι, τα μυαλά όλων γύρισαν 32 χρόνια πίσω, στη Βαρκελώνη. Οι συγκρίσεις με την πρώτη ομάδα επαγγελματιών από το ΝΒΑ που έπαιξε σε Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν αναπόφευκτες. Κι όσο κι αν σε ό,τι αφορά το αγωνιστικό κομμάτι ο καθένας μπορεί να έχει τη γνώμη του για το ποια είναι η καλύτερη, δεν χωρά αμφιβολία για ένα πράγμα:

Dream Team είναι μόνο μία. Κι αυτή είναι η ομάδα του 1992.

Η απήχηση που είχε και ο θόρυβος που έκανε όπου εμφανίστηκε, δεν έχουν προηγούμενο στα παγκόσμια αθλητικά χρονικά. Ηταν και άλλη η εποχή. Η απόσταση του υπόλοιπου κόσμου από το ΝΒΑ ήταν μεγαλύτερη, δεν υπήρχε η εξοικείωση που υπάρχει σήμερα κι αυτό ευνοούσε τη δημιουργία μύθων. Σε κάθε περίπτωση η ομάδα-όνειρο των ΗΠΑ, που πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992 ήταν ένα μοναδικό και ανεπανάληπτο φαινόμενο.

«Είναι σαν να βάζεις τον Ελβις και τους Beatles μαζί. Το να ταξιδεύεις με την Dream Team είναι σαν να ταξιδεύεις μαζί με 12 ροκ σταρ», είχε πει τότε ο προπονητής εκείνης της ομάδας, Τσακ Ντέιλι.

Δεν είχε άδικο. Καθένας από τους 12 παίκτες ήταν από μόνος του ένας λαμπερός σούπερ σταρ. Ολοι μαζί ανέβασαν την έννοια του celebrity σε άλλο επίπεδο. «Ηταν οι πιο καλά φυλασσόμενοι άνθρωποι σε όλη τη Βαρκελώνη τότε», είχε πει ο υπεύθυνος ασφαλείας της ομάδας, Χόρας Μπάλμερς.

Η Dream Team δεν έμενε στο ολυμπιακό χωριό, αλλά σε ένα ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, το «Ambassador», γύρω από το οποίο, σε ακτίνα δύο οικοδομικών τετραγώνων, δεν επιτρεπόταν να παρκάρει ούτε ποδήλατο. Τα μέτρα ασφαλείας ήταν δρακόντεια, ενώ είχε επιστρατευτεί και ελικόπτερο για την πιο αποτελεσματική αστυνόμευση όλης της περιοχής.

Οι παίκτες έβγαιναν σπάνια για καμιά βόλτα και όταν το έκαναν, είχαν πάντα μαζί τους συνοδεία ανδρών ασφαλείας. Ο μόνος που έβγαινε μόνος του ήταν ο Τσαρλς Μπάρκλεϊ. Δεν ήθελε σεκιούριτι, αντιθέτως του άρεσε να αναμειγνύεται με τον κόσμο και συνήθως πλησίαζε τον πρώτο τυχόντα, του έδινε μερικές εκατοντάδες δολάρια και του έλεγε: «Εσύ θα είσαι ο σεκιούριτι για μένα απόψε»!

«Βγάλε φωτογραφία»

Μέσα στο γήπεδο ο θαυμασμός των αντιπάλων παικτών δεν ήταν μικρότερος από αυτόν των φιλάθλων. «Αν είναι δυνατόν, θέλω αυτόγραφα από όλους τους παίκτες της αμερικάνικης ομάδας», είχε ζητήσει ο θρυλικός βραζιλιάνος σκόρερ, Οσκάρ Σμιντ. Ενώ σε αγώνα του ολυμπιακού τουρνουά, ένας παίκτης την ώρα που μάρκαρε τον Μάτζικ Τζόνσον ζητούσε με χειρονομίες και φωνές από συμπαίκτη του στον πάγκο να τον βγάλει φωτογραφία!

Αυτοί οι σταρ, λοιπόν, έπρεπε να γίνουν ομάδα μέσα στο γήπεδο. Πώς θα τους έπειθε ο Τσακ Ντέιλι γι’ αυτό, πώς θα τους έπειθε να βάλουν το υπερτροφικό «εγώ» τους κάτω από το σύνολο, όταν μάλιστα οι περισσότεροι δεν τον έβλεπαν με καλό μάτι, επειδή με τους Ντιτρόιτ Πίστονς έπαιζε ένα μπάσκετ κάπως… βρώμικο;

Το μυαλό του πολύπειρου κόουτς δούλεψε και σκέφτηκε να διοργανώσει ένα φιλικό προπόνησης με μια ομάδα από ταλαντούχους κολεγιόπαιδες, όπως ο Γκραντ Χιλ, ο Κρις Ουέμπερ και ο Μπόμπι Χέρλι. Σε αυτό δεν χρησιμοποίησε καθόλου τον καλύτερο παίκτη του, τον Μάικλ Τζόρνταν. Δεν έκανε επίσης καμία προσαρμογή σε συστήματα. Αφησε εν ολίγοις την ομάδα του να χάσει. Και πράγματι, έχασε με 88-80, καθώς τα κολεγιόπαιδα εκτέλεσαν με ιδιαίτερο ζήλο την αποστολή του. Ηταν η μοναδική ήττα που υπέστη εκείνη η Dream Team την ημέρα που ο Τσακ Ντέιλι κέρδισε οριστικά την εμπιστοσύνη των παικτών του.

Μερικές μέρες αργότερα στο Μόντε Κάρλο έγινε ο σπουδαιότερος αγώνας μπάσκετ όλων των εποχών, που δεν είδε ποτέ κανείς. Σε μία ακόμα προπόνηση, στην οποία ωστόσο οι πόρτες ήταν κλειστές για όλους. Η Dream Team χωρίστηκε στα δύο. Στη Λευκή ομάδα των Τζόρνταν, Μαλόουν, Πίπεν, Γιούιν, Μπερντ. Και στη Μπλε ομάδα των Μάτζικ, Μπάρκλεϊ, Ρόμπινσον, Μάλιν, Λέτνερ. Στην πραγματικότητα ήταν μια κόντρα μεταξύ Μάικλ Τζόρνταν και Μάτζικ Τζόνσον, ένα στοίχημα για το ποιος ήταν ο καλύτερος.

Η Μπλε ομάδα ξεκίνησε καλύτερα και ο Μάτζικ φώναζε ειρωνικά «τα τζορντανάκια έχουν πέσει κάτω»! Ο Τζόρνταν εκνευρίστηκε και, όπως συνέβαινε σε αυτές τις περιπτώσεις, το πήρε πάνω του. Αποτέλεσμα ήταν να κερδίσει τελικά η Λευκή ομάδα και ο Τζόρνταν να φωνάζει: «Γίνε σαν τον Μάικ»! «Θα ήταν πολύ χειρότερα τα πράγματα αν έχανε ο Μάικλ. Εγώ το ξεπερνάω, αυτός ποτέ», έλεγε μετά ο Μάτζικ.

Κάπως έτσι η Dream Team ταξίδεψε στη Βαρκελώνη, κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες νικώντας τους αντιπάλους της με μέση διαφορά 44 πόντων και άφησε μια σπάνια παρακαταθήκη στο παγκόσμιο μπάσκετ.