Ψάχνει δάκρυα χαράς

Τα δάκρυα της Αννας Ντουντουνάκη στο Τόκιο είχαν συγκλονίσει, όταν έχασε για μόλις έξι δέκατα του δευτερολέπτου την είσοδό της στον τελικό των 100 μέτρων πεταλούδα, κάτι που θα την έκανε την πρώτη Ελληνίδα που θα έμπαινε σε τελικό Ολυμπιακών Αγώνων μακριά από την Ελλάδα και την πρώτη μετά τη Νέρι Νιαγκουάρα και τη Βασιλική Αντωνοπούλου το 2004.

Οπως εξομολογείται στα «ΝΕΑ»: «Αυτήν τη φορά θα ήθελα να έχω δάκρυα χαράς και κάτι τέτοιο θα συμβεί με ένα πανελλήνιο ρεκόρ και με είσοδο στον τελικό των 100 μέτρων πεταλούδα, που έχασα στο τσακ στο Τόκιο».

Η μαντάμ Butterfly της ελληνικής κολύμβησης και κορυφαία Ελληνίδα τα τελευταία χρόνια είχε δώσει τα πάντα στο Τόκιο αλλά δεν τα κατάφερε και στις πρώτες της δηλώσεις δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της on air.

Την ώρα που μιλούσε στην κάμερα, «λύγισε» επισημαίνοντας: «Εδωσα ό,τι περισσότερο είχα σε αυτήν την κούρσα. Στεναχωριέμαι που αυτό δεν ήταν αρκετό για λίγο για να μπω στην οκτάδα, αλλά σίγουρα δεν μπορώ να είμαι αχάριστη».

Τι έχει όμως αλλάξει από τότε;

«Ολα για κάποιο λόγο γίνονται»

«Γενικά σε κάθε Ολυμπιακούς Αγώνες αλλάζουν πολλά πράγματα, δεν το συζητώ. Κάθε τετραετία είναι διαφορετική, είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι θα έλεγα. Ετσι και τώρα.

Απλά είχα φτιάξει αλλιώς το πλάνο μου, όμως χρειάστηκε να προσαρμοστώ σε άλλα δεδομένα μετά τον τραυματισμό μου στο πόδι πριν από δυόμισι μήνες.

Ολα για κάποιο λόγο γίνονται, δεν το άφησα ποτέ ακόμα και όταν δεν… έβγαιναν κάποια πράγματα. Δεν άφησα ούτε μια μέρα προπόνηση να χαθεί σφίγγοντας τα δόντια» λέει η πρωταθλήτριά μας που πρόσφατα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βελιγραδίου πήρε το χάλκινο μετάλλιο στα 50 μέτρα πεταλούδα.

«Ναι μπορεί στο Ευρωπαϊκό να ήρθε το μετάλλιο αλλά ήταν διαφορετικού επιπέδου διοργάνωση με την απουσία κάποιων αθλητών και αθλητριών και ήταν στις δυνατότητές μου να νικήσω και θα μπορούσα να το διεκδικήσω εάν δεν είχα περάσει όλα αυτά. Το μετάλλιο ήταν ένα boost και οι χρόνοι αλλά με βάση τον κόπο που είχα κάνει όλα αυτά έρχονταν για να μου θυμίσουν ότι δεν πρέπει να αφήσω ούτε μέρα να πάει χαμένη.

Για αυτό και την επόμενη μέρα, γύρισα άμεσα σελίδα και έριξα όλο το βάρος στην τελική προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Από αρχές Ιούνη έχει σταματήσει ευτυχώς να με ενοχλεί ο τραυματισμός και δίνω το 1.000%» λέει στα «ΝΕΑ» η χανιώτισσα πρωταθλήτρια που μπαίνει σήμερα (12.00) στη μάχη μαζί με τη Γεωργία Δαμασιώτη διεκδικώντας και τα δύο κορίτσια μας αρχικά την πρόκριση στα ημιτελικά των 100 μέτρων πεταλούδα.

«Θα κάνω το καλύτερο δυνατό»

Η Αννα έχει αφήσει πια πίσω τον τραυματισμό της όσο και αν τη δυσκόλεψε:

«Δεν μου είχε ξανασυμβεί κάτι ανάλογο και είναι δύσκολο να θες αλλά να μην πρέπει και να μην μπορείς. Ομως έχω αφήσει πίσω αυτή την περιπέτεια και είμαι αισιόδοξη.

Ετσι χτίζω ψυχολογία και σωματικά και ψυχολογικά και νιώθω ότι όλα θα πάνε καλά στο Παρίσι. Χτίζω μέρα με τη μέρα την αυτοπεποίθησή μου και περιμένω την πρώτη βουτιά.

Επειδή είχα ζήσει και στο Ρίο και ξέρω πως είναι οι αγώνες χωρίς Covid τους περιμένω τώρα με λαχτάρα. Βέβαια άλλες οι παραστάσεις τώρα και πολύ περισσότερες οι εμπειρίες μου. Εχω και μεγαλύτερες γνώσεις πλέον κάποιων πραγμάτων.

Στο Τόκιο ήταν δύσκολες συνθήκες αλλά και εγώ ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένη. Ναι η πόλη απομονωμένη, τα στάδια άδεια. Είτε στο Τόκιο προσγειωνόσουν είτε στην Αθήνα το ίδιο και το αυτό, δεν ζήσαμε καθόλου την πόλη, αλλά ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένη και είχα το μυαλό μου 100% στον στόχο. Τότε φύγαμε αμέσως μετά τον αγώνα μας, ενώ τώρα θα έχουμε 10 μέρες συνολικά άρα θα ζήσουμε ένα μέρος της γιορτής. Μακάρι να έχουμε και… δάκρυα χαράς που θα σημαίνει πρόκριση στον τελικό και γιατί όχι και ένα πανελλήνιο ρεκόρ. Πάντως εγώ θα κάνω το καλύτερο δυνατό και έχω πει ότι πλέον θα παλεύω να είμαι χαρούμενη και χαμογελαστη κάθε μέρα» καταλήγει η Αννα Ντουντουνάκη.