Μα τι μπορούν πια να πουν {CR}Ερντογάν και Μητσοτάκης;

Την ακλόνητη πίστη της στις αρχές του διεθνούς δικαίου, της καλής γειτονίας, της… γρανιτώδους «Διακήρυξης των Αθηνών» και των λεγόμενων «ήρεμων νερών» διατράνωσε για μία ακόμη φορά με τον πιο απτό τρόπο η Τουρκία από τις αρχές της εβδομάδας, όταν επανήλθε στις απειλές πολέμου βγάζοντας μονάδες του στόλου της στη θάλασσα έξω από την Κάρπαθο και την Κάσο. Οι τουρκικές μονάδες επιστρατεύθηκαν επειδή το ιταλικό ερευνητικό σκάφος Ievoli Relume βρέθηκε στην περιοχή για προεργασίες σχετικές με την πόντιση υποβρύχιων καλωδίων για την ηλεκτρική διασύνδεση της Κρήτης με την Κύπρο, κάτι που η Τουρκία… απαγορεύει, αφού θεωρεί ότι βάσει του άκυρου μνημονίου που έχει υπογράψει με τη Λιβύη, παραβιάζεται δήθεν όχι απλώς η υποτιθέμενη δική της ΑΟΖ, αλλά και η… υφαλοκρηπίδα. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι την ώρα που βγήκε η τουρκική αρμάδα με τις δύο φρεγάτες, τη μία κορβέτα και τα δύο ακόμα πλοία, το ιταλικό ερευνητικό βρισκόταν εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων. Οι τούρκοι όμως ήθελαν να… προλάβουν τις σχετικές ελληνικές NAVTEΧ σε μία περιοχή λιγότερο από ένα ναυτικό μίλι από τις ακτές της Καρπάθου!

Η ελληνική «απάντηση» ήταν η αποστολή, νότια της Κάσου, μίας φρεγάτας, μίας κανονιοφόρου και ενός ακόμη σκάφους, όμως, κυρίως, ήταν η έντονη διπλωματική προσπάθεια να πειστεί διπλωματικά η Τουρκία να «μαζευτεί» η κατάσταση, παρά το γεγονός ότι είχε στείλει ισχυρή δύναμη να… προστατεύσει τα, κατ’ αυτήν, τουρκικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Αν και όλα αυτά καθιστούν εκτός πάσης πραγματικότητας κάθε δυνατότητα συνεννόησης με την Τουρκία, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης έκρινε ορθό να πει ότι «η κυβέρνηση απαντά συνολικά στο θέμα αυτό, επιδιώκει τη διατήρηση του διαλόγου. Ομως, διάλογος δεν σημαίνει συμφωνία και δεν σημαίνει αφέλεια. Από εκεί και πέρα, στον διάλογο δεν μπαίνουν στο τραπέζι ζητήματα εσωτερικής πολιτικής, εσωτερικής κυριαρχίας, ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων». Βέβαια ο άνθρωπος κάνει τη δουλεία του, όμως, εν προκειμένω, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και ο υπουργός Εξωτερικών έχουν δημοσίως μιλήσει αυτόκλητα και αυτολεξεί για υποχωρήσεις. Κατά συνέπεια, τι λέει ο εκπρόσωπος, την ώρα μάλιστα που η Τουρκία δείχνει με τέτοιο τρόπο την πλήρη περιφρόνησή της σε όλα όσα προαναφέρθηκαν; Αραγε, αν εκπροσωπούσε την αντιπολίτευση θα έλεγε τα ίδια αυτή τη στιγμή ενώ η Αγκυρα κυριολεκτικά στραγγαλίζει την ελληνική πλευρά, η οποία αντιδρά αποζητώντας αποκλιμάκωση που μεταφράζεται ευθέως σε άτακτη ελληνική υπαναχώρηση και μάλιστα για πολλοστή φορά;

Ολα αυτά δε, συμβαίνουν μόλις λίγα 24ωρα μετά τα όσα έγιναν στην Κύπρο κατά τη σουρεαλιστική «συνύπαρξη» Μητσοτάκη – Ερντογάν στη νησί, τα οποία όμως λειτούργησαν ως εκκωφαντικοί αναμεταδότες της πικρής πραγματικότητας. Οπως αναμενόταν, ο τούρκος πρόεδρος δεν έκανε τη χάρη στον έλληνα Πρωθυπουργό να τον διευκολύνει στον ναρκοθετημένο δρόμο που ο δεύτερος επιμένει ακατανόητα να βαδίζει παρά την εξόφθαλμα νομοτελειακά ατελέσφορη απόληξή του. Ο Ερντογάν διέψευσε και εκεί στον υπερθετικό βαθμό, επίσης με ιταμό τρόπο, κάθε ψευδαίσθηση που θέλει να συντηρεί η ελληνική πλευρά για την πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ενώ, ως προς το Κυπριακό, κατέστησε διά όπλων και λόγων πασιφανές αυτό που αποτελεί τη σταθερή δυσάρεστη διαπίστωση μισού πλέον αιώνα για όποιον δεν θέλει να κοροϊδεύει εαυτόν και αλλήλους: ότι όταν αναφέρεται σε «λύση» εννοεί κάτι που ουδεμία σχέση είναι δυνατόν να έχει με οτιδήποτε μπορούν να εννοούν Λευκωσία και Αθήνα με την ίδια λέξη. Σαν να μην αρκούσαν όλα αυτά, ο Μητσοτάκης δεν βρήκε να πει μια λέξη για να αντικρούσει όσα έγιναν και λέχθηκαν πέραν της πράσινης γραμμής, ακόμα και όταν προκλήθηκε ανοίκεια.  Κατόπιν όλων αυτών, το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: όταν για πολλοστή φορά οι δύο ξανασυναντηθούν τον Σεπτέμβριο, πραγματικά, τι ακριβώς ελπίζει ο Πρωθυπουργός ότι θα μπορούν πια να πουν;