Τίποτα πια δεν μας σοκάρει

Υπάρχουν ορισμένοι αριθμοί που θα έπρεπε το πολιτικό σύστημα και οι εκπρόσωποι των θεσμών να τους λαμβάνουν πολύ πιο σοβαρά υπόψη τους. Δύο πρόσφατα παραδείγματα αφορούν την άποψη των ελλήνων πολιτών για τη διαφθορά και τη δικαιοσύνη. Στο Ευρωβαρόμετρο για την πρόσληψη της διαφθοράς από την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, οι Ελληνες, σε ποσοστό 98%, απάντησαν ότι στη χώρα μας υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Ο ευρωπαϊκός μέσος όρος ήταν στο 68%.

Παρομοίως, στην έκθεση της Κομισιόν για τη Δικαιοσύνη που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Ιούνιο (EU Justice Scoreboard) περιλαμβάνονται στατιστικά για τις αντιλήψεις περί της ανεξαρτησίας των δικαστηρίων και των δικαστών. Οι Ελληνες σε ποσοστό 54% απαντούν σχετικά κακή ή πολύ κακή, ενώ πολύ θετικό εμφανίζεται μόνο ένα 6%. Οταν ερωτώνται ποιοι είναι οι βασικοί παράγοντες που απειλούν την ανεξαρτησία των δικαστηρίων, οι Ελληνες σε ποσοστό 92% απαντούν πως «δέχονται πιέσεις από την κυβέρνηση και τους πολιτικούς» και σε ποσοστό 89% ότι δέχονται «πιέσεις από οικονομικά και άλλα ειδικά συμφέροντα». Σε όποια έρευνα και να ανατρέξουμε καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα.

Οτι έχει πλέον υπονομευθεί πολύ σοβαρά η εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος δικαίου. Κι αυτό θα έπρεπε να είναι προφανές ότι είναι εφιαλτικό. Το ακόμη πιο τρομακτικό δε είναι ότι οι πεποιθήσεις αυτές τείνουν να εδραιωθούν σε βαθμό κυνικής κανονικοποίησης. Διότι οι πολίτες ακούνε π.χ. για υποκλοπές, κατασκοπευτικά λογισμικά που εξάγονται, φακέλους που εξαφανίζονται, τεκμήρια δικαστηρίων σε CD που καταστρέφονται με συρραπτικό (!), μονταρισμένα ηχητικά, μπαζώματα κι άλλα τέτοια καταπληκτικά, βγαλμένα από λατινοαμερικανική σειρά του Netflix. Και το έχουν μεταβολίσει τόσο πολύ πια όλο αυτό, έχουν τόσο πειστεί ότι κάποιοι σε αυτή τη χώρα απλώς δεν τιμωρούνται, που τίποτα πια δεν τους σοκάρει. Και προχωράνε ο καθένας με μπούσουλα απλώς την επιβίωσή του, για να αντέξει τη δική του καθημερινότητα.

Η εύκολη απάντηση, βέβαια, είναι πάντα η ίδια. Οτι όσοι ανησυχούν ή αμφισβητούν την άριστη λειτουργία του δικαίου μας είναι ψεύτες ή τρελοί, κουτοί ή καθοδηγούμενοι από την αντιπολίτευση (κι ας μην την ψηφίζουν), από την τοξικότητα κι από τον «λαϊκισμό». Μιας και η επίκλησή του έχει καταντήσει μπαγιάτικη καραμελίτσα διά πάσα νόσο και πάσα απατεωνιά. Κυρίως το δεύτερο δηλαδή. Με το παρντόν κιόλας.