Ο «Πλούτος» με αργκό των νέων και Αττίκ

Αν κάποιος επιχειρήσει να επανεκτιμήσει την παράσταση που φιλοξένησε το αργολικό θέατρο το περασμένο Σαββατοκύριακο με την παραδοχή ότι «ο Γιάννης Κακλέας ξέρει τι κάνει, πού το κάνει και πότε το κάνει», ίσως οδηγηθεί με μεγαλύτερη ευκολία σε ένα ασφαλές συμπέρασμα.

Σε αυτή τη δεύτερη του συνεργασία με το ΚΘΒΕ – μετά τον «Επιθεωρητή» – παρουσίασε τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη, την τελευταία σωζόμενη κωμωδία την οποία έγραψε το 388 π.Χ. – κατά τη διάρκεια του Κορινθιακού πολέμου. Το χρήμα, ο πλούτος και η άδικη διανομή του, η υπεράσπιση των πτωχών και τίμιων ανθρώπων ήταν το κύριο αίτημα του έργου του σπουδαίου κωμοδιογράφου. Για τον Γιάννη Κακλέα, όπως επισήμαινε στο σημείωμά του, «ο Χρεμύλος, το alter ego του Αριστοφάνη, βιώνει με τραυματικό τρόπο μια πραγματικότητα όπου οι κοινωνικές αξίες, οι ιδέες και η ηθική στη Νέα Εποχή έχουν δυστυχώς εκπέσει. Η έλλειψη πόρων, κοινωνικής δικαιοσύνης όπως κι ο φόβος μιας οδυνηρής φτωχοποίησης τρομάζει αυτόν τον ρομαντικό ουτοπιστή, ιδιαίτερα σε σχέση με το μέλλον του παιδιού του».

Το καλλιτεχνικό εγχείρημα του σημαντικού σκηνοθέτη ενθουσίασε τους 17.000 θεατές που παρακολούθησαν τη διασκευή του αριστοφανικού λόγου. Είναι άλλωστε κοινός τόπος ότι απαιτείται ν’ αποδοθεί με ανανεωτική ματιά το αριστοφανικό κείμενο. Ο Κακλέας διατήρησε την ιστορία – σε γενικές γραμμές – αλλά επρόκειτο για ένα εγχείρημα όπου η πληθωρικότητά του δεν εξασφάλισε ευκρίνεια και συνοχή. Σε αυτή τη γραμμή της αμφισβήτησης μπήκε ο Χορός ο οποίος στο έργο του Αριστοφάνη εμφανίζεται ως σύνολο γερασμένων αγροτών. Στην κατά Κακλέα εκδοχή είναι μια ομάδα νεολαίων – ίσως συμμορίας; – που πλαισιώνουν τον πρωταγωνιστή Χρεμύλο τον οποίο υπηρέτησε με έξοχο τρόπο ο καλός ηθοποιός Μάνος Βακούσης. Μια νεολαία που απέδιδε το σήμα των καιρών μας και μέσα από τη γλώσσα, με λέξεις όπως «μπρο» και άλλες οικείες σε αυτή την ηλικιακή ομάδα. Το γλωσσικό ιδίωμα είναι μια σύνδεση με το σήμερα και την ίδια στιγμή μπορεί να εκτραπεί στις εκβολές των εφέ, αφού σύμφωνα με τους αρκετούς ισχυρισμούς δεν ανταποκρινόταν στη σκηνική αποτύπωση.

Τέσσερις Πενίες

Αντιφατικές εντυπώσεις για τις τέσσερις Πενίες που χρησιμοποίησε ο Γιάννης Κακλέας – θέλοντας ίσως να τονίσει το μέγεθος της σημερινής φτώχειας; – οι οποίες εμφανίστηκαν λευκοντυμένες: Πολυξένη Σπυροπούλου (Πενία 1), Χρυσή Μπαχτσεβάνη (Πενία 2), Αννα Ευθυμίου (Πενία 3), Κλειώ Δανάη Οθωναίου (Πενία 4). Ενα ερώτημα που επιχειρήθηκε να φωτιστεί ήταν κατά πόσο ο άνθρωπος μπορεί να διαβρωθεί από το χρήμα. Η απάντηση δόθηκε μέσα από εικόνες ακρότητας όπως για παράδειγμα ένα ταξίδι στο Διάστημα.

Στην παράσταση τον δικό τους ρόλο είχαν τα ποικίλα μουσικά ιδιώματα διαμορφώνοντας ένα συναυλιακό τοπίο: στοιχεία μιούζικαλ μέχρι χιπ χοπ τραπ. Ιδιαίτερη στιγμή ήταν η ερμηνεία του τραγουδιού των Χατζηφραγκέτα «Εντάξει Κική» – μέσα από το οποίο ακούστηκαν οι στίχοι «Η κοινωνία είναι ταξική Κική» – και η διασκευή από τη Nalyssa Green η οποία έδωσε τον δικό της αέρα στο κομμάτι «Το χρήμα» του Αττίκ. Αυτά ήταν μερικά στιγμιότυπα από μια παράσταση πλούσια σε θεαματικές εικόνες οι οποίες εισέπραξαν ένα πολύ θερμό χειροκρότημα.