Το παιδί που μετρούσε τα άστρα

^«Παρ’ το στεφάνι μας, παρ’ το γεράνι μας, στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή». Και στη Ροκαφόντα τα ίδια. Είναι άλλωστε μια από τις πιο φτωχές περιοχές σε όλη την Ισπανία. Μια γειτονιά στην πόλη Ματαρό της Καταλωνίας, που χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 για να φιλοξενήσει μετανάστες από το εσωτερικό της χώρας και αλλοδαπούς. Πολυκατοικίες η μία δίπλα στην άλλη, ελλιπείς υποδομές, εγκληματικότητα, φτώχεια… Πάνω από το 50% του σημερινού πληθυσμού της Ροκαφόντα ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Το 37% των κατοίκων της είναι αλλοδαποί, οι μισοί εξ αυτών από το Μαρόκο.

Σαν τον Μουνίρ Νασράουι. Ελαιοχρωματιστής στο επάγγελμα. Πριν από περίπου δύο δεκαετίες γνώρισε στη Βαρκελώνη τη Σίλα Εμπάνα, σερβιτόρα από τη Ισημερινή Γουινέα, παντρεύτηκαν και στις 13 Ιουλίου 2007 η Σίλα γέννησε τον μικρό Λαμίν Γιαμάλ. Αυτόν που σήμερα αφήνει άφωνο τον πλανήτη με το ποδοσφαιρικό του χάρισμα.

Το ζευγάρι αποφάσισε να ζήσει στη Ροκαφόντα για να έχει τη βοήθεια της μητέρας του Μουνίρ. Της Φατίμα, η οποία πρώτη έκανε το ταξίδι από το Μαρόκο πριν από 35 χρόνια κι έφτιαξε την οικογένειά της στη γειτονιά του Ματαρό. Εκείνη μεγάλωσε τα παιδιά των γιων της, Αμπντούλ και Μουνίρ. Τα εγγόνια της.

Ηταν δεν ήταν έξι μηνών ο Λαμίν Γιαμάλ όταν δέχθηκε την… επιφοίτηση. Η εφημερίδα «Sport» της Βαρκελώνης σε συνεργασία με τη UNICEF θέλησαν να φτιάξουν για φιλανθρωπικούς σκοπούς ένα ημερολόγιο με φωτογραφίες ενός παίκτη της Μπαρτσελόνα μαζί με ένα μωρό. Επισκέφθηκαν τη Ροκαφόντα και επέλεξαν το μωρό κατόπιν κλήρωσης. Ηταν ο Λαμίν Γιαμάλ, που φωτογραφήθηκε με τον 20χρονο Λιονέλ Μέσι! Τότε κανείς δεν έδωσε σημασία. Τώρα που οι φωτογραφίες είδαν ξανά το φως της δημοσιότητας και έγιναν viral, όλοι συμφωνούν πως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο Λαμίν Γιαμάλ έχει την ευλογία του θεού του ποδοσφαίρου.

Ολοι, εκτός από τον μπαμπά Μουνίρ. «Ισως τελικά ο γιος μου να ήταν αυτός που ευλόγησε τον Μέσι και όχι το αντίθετο», λέει σήμερα! Και δεν είναι ξεκάθαρο αν πρόκειται απλώς για χαζομπαμπά ή αν παραφρόνησε λόγω της μεγάλης δημοσιότητας που πήραν τα κατορθώματα του γιου του στο Euro. Είναι, ωστόσο, βέβαιο πως δεν τον χάρηκε ως παιδί όσο ίσως θα ήθελε.

Διότι το 2010 ο Μουνίρ χώρισε με τη Σίλα. Κι αυτή πήρε τον τριών ετών γιο τους και πήγε να ζήσει στη γειτονική πόλη Γκρανογέρς, όπου είχε βρει δουλειά σε αλυσίδα φαστ φουντ. Εκεί γνώρισε και τον Ινοθέντε Ντίεθ, που έπαιζε παλιά ποδόσφαιρο. Το μάτι του έκοβε και έμελλε να παίξει κρίσιμο ρόλο στη ζωή του Λαμίν Γιαμάλ. Καθότι ήταν αυτός που έπεισε τη μητέρα του να τον γράψει σε ηλικία τεσσάρων ετών στην Λα Τορέτα, μια μικρή τοπική ομάδα στην Γκρανογέρς, στην οποία ήταν έφορος.

Στο μεταξύ ο Λαμίν Γιαμάλ πηγαινοερχόταν, από τη Γκρανογέρς στη Ροκαφόντα και τούμπαλιν. Κάποιες μέρες ήταν με τη μαμά, κάποιες με τον μπαμπά. Οι γονείς του, αν και χωρισμένοι, δεν έφυγαν ποτέ από τη ζωή του, ήταν πάντα εκεί. Οπως και το ποδόσφαιρο. Οταν πήγαινε στη Ροκαφόντα, έπαιζε στο τσιμεντένιο γηπεδάκι δίπλα στο κανονικό γήπεδο της γειτονιάς, όπου έπαιζαν μόνο οι μεγάλοι. Δέθηκε με τη γειτονιά, έκανε φίλους, τον έμαθαν και τον αγάπησαν όλοι. Και σήμερα, κάθε φορά που σκοράρει, πανηγυρίζει σχηματίζοντας με τα χέρια του τον αριθμό 304. Τον ταχυδρομικό κώδικα της περιοχής, έναν αριθμό που τον βλέπεις γραμμένο σχεδόν σε κάθε τοίχο της γειτονιάς, στοιχείο της ταυτότητας όσων ζουν στη Ροκαφόντα. Στοιχείο της ταυτότητας του Λαμίν Γιαμάλ.

Οταν ήταν έξι ετών, κάποιος σκάουτ παρακολούθησε έναν αγώνα της Λα Τορέτα κι έμεινε άφωνος. Τηλεφώνησε αμέσως στις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα. «Πρέπει να ασχοληθείτε. Ο μικρός δεν έχει καμία σχέση με τα παιδιά της ηλικίας του». Οι υπεύθυνοι της ακαδημίας τον κάλεσαν στη Βαρκελώνη για να τον δουν από κοντά. Πείστηκαν ότι άξιζε τον κόπο. Και με τη σύμφωνη γνώμη των γονιών του τον πήραν στην ομάδα.

Στην αρχή η Μπαρτσελόνα ναύλωνε ταξί τις καθημερινές για να μεταφέρει τον Γιαμάλ στη Βαρκελώνη προκειμένου να κάνει προπονήσεις. Και τα Σαββατοκύριακα στους αγώνες τον πήγαινε με το αυτοκίνητο η μητέρα του, αν ήταν η σειρά της να τον έχει μαζί της. Αν έμενε με τον μπαμπά, που δεν οδηγούσε, χρέη… οδηγού έκανε ένας από τους προπονητές των ακαδημιών, ο Ζόρντι Φοντ, που τον έπαιρνε το πρωί και τον γύριζε στη Ροκαφόντα το βράδυ.

Ολα αυτά μέχρι που οι άνθρωποι της Μπαρτσελόνα συνειδητοποίησαν ότι είχαν στα χέρια τους ένα σπάνιο ταλέντο. Τότε αναγκάστηκαν να σπάσουν το πρωτόκολλο και να καλέσουν τον νεαρό να μείνει μόνιμα στις περίφημες εγκαταστάσεις της Μασία. Εκεί κανονικά μένουν νεαροί ποδοσφαιριστές που έρχονται από περιοχές εκτός Καταλωνίας, όπως ήταν πριν από 2,5 δεκαετίες ο Μέσι. Αλλά για χάρη του Λαμίν Γιαμάλ έκαναν την εξαίρεση. Και αποδείχθηκε πως είχαν 100% δίκιο.

Ο Λαμίν Γιαμάλ μένει ακόμα στη Μασία. Είναι άλλωστε μόλις 17 ετών και πηγαίνει ακόμα σχολείο. Αλλά στο μεταξύ έχει εξελιχθεί σε ποδοσφαιριστή παγκόσμιας κλάσης. Είναι περήφανος για την καταγωγή του από το Μαρόκο και την Ισημερινή Γουινέα, φέρει μάλιστα τις δύο αυτές σημαίες στα ποδοσφαιρικά του παπούτσια. Ομως δεν σκέφτηκε ούτε λεπτό ποια χώρα θέλει να εκπροσωπεί.

Την Ισπανία. Τη χώρα όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε κι έμαθε ποδόσφαιρο. Τη Ροκαφόντα, που καμαρώνει το παιδί της. Με όπλο μια μπάλα κατάφερε να ξεφύγει από τη φτώχεια και την ανέχεια της γειτονιάς κι είναι έτοιμος να κατακτήσει τον κόσμο.

«Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου, εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί…».