Το μέλλον του τραμπισμού{CR}

Οι δηλώσεις δεν μετρούν ιδιαιτέρως στην πολιτική και συχνά αποδεικνύονται λόγια του… αέρα. Είναι κάτι που μας το θυμίζουν εμφατικά όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και ειδικά στις τάξεις των Ρεπουμπλικανών. Εκεί όπου, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου τους, στον απόηχο της δολοφονικής απόπειρας σε βάρος του Ντόναλντ Τραμπ, οι πρώην εσωκομματικοί αντίπαλοί του όχι απλώς «λησμόνησαν» τις βαρύτατες κατηγορίες που του είχαν προσάψει την περίοδο που διεκδικούσαν το χρίσμα του κόμματος, αλλά «υποκλίθηκαν» μπροστά του και τάχθηκαν άνευ όρων στο πλευρό του. Οσο για τον ίδιο, θεώρησε προφανώς «περασμένα ξεχασμένα» όσα έχει πει σε βάρος του ο γερουσιαστής του Οχάιο, Τζέι Ντι Βανς (μέχρι και με τον Αδόλφο Χίτλερ τον είχε παρομοιάσει…) και αποφάσισε να τον αναγορεύσει σε αυτή τη μάχη σε υπαρχηγό του, δηλαδή σε υποψήφιο αντιπρόεδρο.

Κάπως έτσι, πολλοί είναι εκείνοι που εκτιμούν ότι το δίδυμο Τραμπ – Βανς οδεύει πλέον προς έναν εκλογικό θρίαμβο τον ερχόμενο Νοέμβριο, καθώς ο Τζο Μπάιντεν και οι Δημοκρατικοί μοιάζουν να μην έχουν στο μανίκι τους «άσους»… Εφόσον δε επιβεβαιωθούν, τότε δεν αποκλείεται η αλλαγή η οποία κυοφορείται στις Ηνωμένες Πολιτείες να μην είναι συγκυριακή, αλλά να αποκτήσει μακροπρόθεσμα και στρατηγικά χαρακτηριστικά. Με τον Βανς, μάλιστα, να αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο στη συγκεκριμένη διαδικασία, προσδίδοντας το αναγκαίο κοινωνικό, πολιτικό και ιδεολογικό βάθος στο ρεύμα του τραμπισμού, του οποίου φαντάζει ήδη ως ο φυσικός κληρονόμος.  «Ο Τζέι Ντι Βανς ετοιμάζεται να ανοίξει τον δρόμο προς το μέλλον του τραμπισμού», σημειώνει χαρακτηριστικά το Reuters, αναλύοντας το προφίλ και τον ρόλο του 39χρονου υποψήφιου αντιπροέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος διαθέτει πολύ μικρή πολιτική εμπειρία, καθώς εξελέγη στη Γερουσία μόλις το 2022. «Είναι ο προφανής διάδοχος του κινήματος MAGA (Κάνουμε πάλι Μεγάλη την Αμερική)», γράφει από την πλευρά του το «Politico», τονίζοντας ότι η επιλογή του «καθιστά πιο πιθανό το κίνημα MAGA να διαρκέσει πολύ περισσότερο από ό,τι ο ίδιος ο Τραμπ στην πολιτική».

Ο Βανς «υποστηρίζει μια νέα οικονομική ιδεολογία, η οποία εδώ και καιρό κερδίζει έδαφος στις τάξεις του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος: την ιδεολογία του νέου συντηρητικού οικονομικού λαϊκισμού», εκτιμά η γερμανική «Handelsblatt», υπενθυμίζοντάς μας ότι, τελικά, είναι στο επίπεδο της οικονομίας όπου κρίνονται τα πάντα. «Ο Βανς ηγείται μιας νέας γενιάς Ρεπουμπλικανών, η οποία ήρθε στο προσκήνιο μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση (του 2008)», λέει στους «New York Times» και ο Ματ Στόλερ, διευθυντής ερευνών στο American Economic Liberties Project. Οι περισσότεροι, λοιπόν, δείχνουν να συμφωνούν ότι ο Βανς φέρνει μαζί του κάτι καινούργιο και καινοτόμο, καθώς αναρριχάται ταχύτατα στην πολιτική πυραμίδα της Αμερικής. «Προσδίδει μια θεωρητική ισχύ πυρός σε οτιδήποτε πρεσβεύει το MAGA», ισχυρίζεται ο Ερικ Ερικσον μιλώντας στο Reuters, γνωστός σχολιαστής του υπερσυντηρητικού χώρου, για να προσθέσει ότι «είναι σε θέση να μιλήσει ως Τραμπ σε ανθρώπους οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν τον Τραμπ (…) εξηγώντας το πρόγραμμά του».

«Στα χέρια του Τραμπ, όλα μοιάζουν με ένστικτα και παρορμήσεις. Στην εκδοχή του Βανς, όμως, πρόκειται για κάτι πολύ πιο μεγάλο και ουσιαστικό – ή, τουλάχιστον, ο ίδιος επιδιώκει να είναι κάτι τέτοιο», υπογραμμίζει και ο Ντέιμον Λίνκερ, καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια. Ο δε Στιβ Μπάνον, ένας από τους γνωστότερους θεωρητικούς και επικοινωνιακούς γκουρού του τραμπισμού, επιχειρώντας να περιγράψει τι ακριβώς συμβαίνει, θεωρεί ότι ο Τραμπ αντιπροσωπεύει μάλλον «κάτι μετριοπαθές εντός του κινήματος MAGA». Αφήνοντας, έτσι, να εννοηθεί πως ο Βανς είναι ο πραγματικός εκφραστής του συγκεκριμένου ρεύματος.

Εύλογα θα αναρωτηθούν, βεβαίως, αρκετοί: Πώς είναι δυνατόν ένας πολιτικός τον οποίο δεν γνωρίζει σχεδόν καθόλου το 56% των Αμερικανών να αποδειχθεί τόσο σημαντικός για το μέλλον των ίδιων και της χώρας τους; Η απάντηση, ωστόσο, μάλλον δεν είναι δύσκολη να δοθεί και τη δίνει ο ίδιος – άθελά του, φυσικά – στο βιβλίο που έκανε το όνομά του να ακουστεί πολύ ευρύτερα, το οποίο κυκλοφόρησε πριν από οκτώ χρόνια, υπό τον (ελληνικό) τίτλο «Το τραγούδι του Χιλμπίλι», όπου περιγράφει ουσιαστικά τη ζωή του.

«Μεγάλωσα φτωχός, στη Ζώνη της Σκουριάς, σε μια πόλη του Οχάιο όπου είχε την έδρα της μια μεγάλη χαλυβουργία (…) Με μεγάλωσαν ο παππούς και η γιαγιά μου, απ’ τους οποίους κανείς δεν τελείωσε το λύκειο. Ελάχιστοι από την ευρύτερη οικογένειά μου πήγαν πανεπιστήμιο. Οι στατιστικές λένε ότι τα παιδιά σαν εμένα τα περιμένει ένα πολύ δυσοίωνο μέλλον (…) Θέλω οι άνθρωποι να καταλάβουν τι συμβαίνει στη ζωή των φτωχών (…) Θέλω να καταλάβουν πώς βιώσαμε εγώ και η οικογένειά μου το Αμερικανικό Ονειρο (…) Ταυτίζομαι με τα εκατομμύρια των λευκών Αμερικανών της εργατικής τάξης (…) τους λέω γείτονες, φίλους, συγγενείς μου».

Μέσα από τα λίγα αυτά λόγια, μπορεί κανείς να καταλάβει την απήχηση που έχει ο Βανς σε εκείνο το τμήμα της αμερικανικής κοινωνίας στο οποίο επιδρά καθοριστικά ο Τραμπ, χωρίς όμως να προέρχεται από αυτό. Αποτελεί σάρκα από τη σάρκα του, έναν άνθρωπο της διπλανής πόρτας, διασφαλίζοντας οργανικούς δεσμούς με τα εκατομμύρια που έχει σαρώσει στο πέρασμά της η παγκοσμιοποίηση, η (μερική) αποβιομηχάνιση και ο κοσμοπολιτισμός τον οποίο αντιπροσωπεύουν οι Δημοκρατικοί. Και φιλοδοξώντας, προφανώς – όπως και ο Τραμπ – αυτό να μεταφραστεί και σε ψήφους στις επικείμενες εκλογές, ειδικά στις ταλαντευόμενες μεσοδυτικές πολιτείες.

Χωρίς αυτό, πάντως, να σημαίνει πως δεν έχει στο πλευρό του και «μεγαθήρια», όπως ο Ιλον Μασκ. Για τις ΗΠΑ μιλάμε άλλωστε, πώς θα γινόταν διαφορετικά;