Το «πουλί» που πετούσε πάντα ψηλά

Δεν ήταν απλά ένας εκ των κορυφαίων αθλητών στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, αλλά ένας ξεχωριστός άνθρωπος που ξεχώριζε για το ήθος του και τη γενικότερη πορεία του στη σύντομη (δυστυχώς) ζωή του καθώς έφυγε μόλις 25 ετών χτυπημένος από μηνιγγίτιδα.

Ο Κωνσταντίνος Τσικλητήρας ήταν ένας πολυαθλητής, ο μοναδικός του στίβου με 4 ολυμπιακά μετάλλια αλλά κυρίως ένας τεράστιος πρωταθλητής που ξεκίνησε από την Πύλο του Νέστορος (όπως είναι και ο τίτλος του βιβλίου που είχε γράψει για τον Τσικλητήρα ο αείμνηστος Πέτρος Λινάρδος με τον Κώστα Κατσιγιάννη) και έφτασε μέχρι την κορυφή του κόσμου.

Ο τέσσερις φορές ολυμπιονίκης μας (με 1 χρυσό, 2 ασημένια και 1 χάλκινο μετάλλιο) είχε ως μεγάλο προσόν το σωματότυπό του όντας 1,92 και μόλις 81 κιλά. Εχοντας εξασκηθεί αρχικά σε μια μάντρα στο σπίτι του που την περνούσε πηδώντας κάθε μέρα από πάνω και αργότερα με άλογα τα οποία έδενε 2-3 μαζί και περνούσε από πάνω τους.

Ενας υπεραθλητής που όχι απλά αγωνιζόταν αλλά και πρωταγωνιστούσε σε πολλά διαφορετικά αθλήματα.

Στο αγαπημένο του μήκος άνευ φοράς, στο άλμα εις ύψος, στο άλμα εις ύψος άνευ φοράς, στη δισκοβολία και στο ακόντιο ενώ συμμετείχε και στο αθλητικό πένταθλο και στη διελκυστίνδα.

Στα άλματα άνευ φοράς στο ύψος απογειωνόταν ανοίγοντας και τα χέρια σαν πουλί και έτσι είχε πάρει αυτό το παρατσούκλι («πουλί») και μάλιστα το λαϊκό όνομα του πουλιού δρυοκολάπτης που είναι τσικλητάρα είναι αυτό που φέρεται να καθιέρωσε το επίθετο ενός εκ των μεγαλύτερων ολυμπιονικών μας στην ιστορία (καθώς ο προπάππους του λεγόταν Νίκος Τζικλητήρας αλλά καθιερώθηκε το Τσικλητήρας).

Θυσίες

Απόλυτα προσηλωμένος στον στόχο του, έκανε θυσίες πρωτόγνωρες για την εποχή και είχε ρίξει όλο το βάρος στον αθλητισμό θέλοντας να διακρίνεται σε κάθε αγώνα.

Στο τηλεγράφημα στην εφημερίδα «Εμπρός» με ημερομηνία 26 Ιουνίου 1912, αναφέρεται ο θρίαμβος του Κωνσταντίνου Τσικλητήρα που η τρίτη του προσπάθεια στα 3,37 στο μήκος άνευ φοράς του χάρισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Στοκχόλμης αφήνοντας πίσω του όλους τους Αμερικανούς που θεωρούνταν οι κορυφαίοι στο συγκεκριμένο αγώνισμα.

Μάλιστα στους ίδιους αγώνες (στους οποίους ήταν και ο σημαιοφόρος μας) ο έλληνας πρωταθλητής είχε κατακτήσει και το χάλκινο μετάλλιο στο ύψος άνευ φοράς με καλύτερη προσπάθεια στα 1,55 μ.

Φτάνοντας έτσι τα τέσσερα ολυμπιακά μετάλλια μετά τα δύο ασημένια που είχε κατακτήσει τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1908 στο Λονδίνο στο ύψος άνευ φοράς με 1.55 μ. και στο μήκος άνευ φοράς με 3.25 μ. όντας μάλιστα μόλις 20 ετών τότε!

Ο Τσικλητήρας γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1888 στην Πύλο της Μεσσηνίας από εύπορη οικογένεια της περιοχής. Μάλιστα ο  πατέρας του τον έστειλε στην Αθήνα για να σπουδάσει Οικονομικά, αλλά ο νεαρός Κωστής έδειξε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον αθλητισμό. Γράφτηκε στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο και το 1906 είχε την πρώτη επιτυχία, καθώς κατέκτησε την τρίτη θέση στο μήκος άνευ φοράς στους πανελλήνιους αγώνες με επίδοση 2.83 μ. Αμέσως, όμως, έρχεται και η πρώτη απογοήτευση, όταν στους Μεσολυμπιακούς της Αθήνας (1906 στη διοργάνωση που έγινε για τα 10 χρόνια μετά τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες), τον ίδιο χρόνο, κατετάγη 6ος στο ύψος άνευ φοράς με 1.30 μ., ενώ στο μήκος άνευ φοράς αποκλείστηκε στον προκριματικό.

Το άδοξο τέλος

Τον Τσικλητήρα τον κέρδισε επίσης και το ποδόσφαιρο, όπου λόγω του ύψους και των μακριών χεριών του έπαιζε ως τερματοφύλακας στον Παναθηναϊκό, τότε (1908) Ποδοσφαιρικός Ομιλος Αθηνών (ΠΟΑ), που ίδρυσε ο συναθλητής του στον Πανελλήνιο Γεώργιος Καλαφάτης και το 1924 μετονομάσθηκε σε Παναθηναϊκό Αθλητικό Ομιλο (ΠΑΟ).

Δύο μήνες μετά τον θρίαμβο της Στοκχόλμης ξεσπά ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος (4 Οκτωβρίου 1912) και ο Τσικλητήρας στρατεύεται αν και μπορούσε να το αποφύγει. Μάλιστα επέμεινε να πάει στην πρώτη γραμμή του μετώπου όπως και έγινε κάποια στιγμή. Εκεί προσβλήθηκε από μηνιγγίτιδα και άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 25 ετών. Πλήθος κόσμου αψήφησε τη δυνατή βροχή τη μέρα της κηδείας του και αποχαιρέτησε τον μεγάλο ολυμπιονίκη στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Καρύτση.