Το βάρος του τίτλου του φαβορί

Οι Ισπανοί έγιναν η πρώτη ομάδα που έφτασε στον τελικό του Euro 2024: η νίκη τους επί των Γάλλων ήταν δύσκολη, αλλά δίκαιη. Η ομάδα του Ντε λα Φουέντε χρειάστηκε να κάνει μια ακόμα ανατροπή καθώς βρέθηκε νωρίς πίσω στο σκορ. Αλλά μια πινελιά του 16χρονου Γιαμάλ στο 20′ και ένα γκολ του Ντάνι Ολμο στο 25′ (που ήρθε χάρη σε ένα καταπληκτικό κοντρόλ της μπάλας που έκανε τον Γάλλο Σαλιμπά να ψάχνει να βρει την μπάλα σαν παιδάκι που του την πήρανε…) οριοθέτησε το πράγμα: το 2-1 δεν άλλαξε μολονότι διαμορφώθηκε νωρίς.

Μάσκα

Οι Γάλλοι ξεκίνησαν καλούτσικα το ματς και δεν προηγήθηκαν τυχαία. Ο χωρίς μάσκα Εμπαπέ έδωσε το 1-0 στον Κολό Μουανί, ο Ντιντιέ Ντεσάν αποκλείοντας τους Γκριεζμάν και Καμαβιγκά (για το χατίρι των Ντεμπελέ και Ραμπιό) έμοιαζε να έχει βρει τη σωστή ενδεκάδα. Αλλά η γαλλική χαρά κράτησε ένα σκάρτο εικοσάλεπτο. Το ματς ολοκληρώθηκε με τα «όλε όλε» της ισπανικής εξέδρας. Οι Ισπανοί έκαναν την αγαπημένη τους κατοχή μπάλας απέναντι στους κατάκοπους Γάλλους που δεν μπορούσαν να πρεσάρουν και να κλέψουν την μπάλα. Φάνηκε όχι απλά η διαφορά ποιότητας, αλλά κυρίως η ισπανική φρεσκάδα. Οι Ισπανοί είχαν παίκτες νεότατους (Γιαμάλ, Νίκο Γουίλιαμς), αλλά και μερικούς που δεν ταλαιπωρήθηκαν φέτος πολύ. Ο Ρουίθ είχε μια κακή χρονιά στην Παρί Σεν Ζερμέν: έπαιξε λίγο. Η Τσέλσι δεν έκανε φέτος πρωταθλητισμό και ο Κουκουρέγια δεν ταλαιπωρήθηκε. Το ίδιο μπορείς να πεις και για παίκτες της Μπαρτσελόνα που είναι στην ισπανική αποστολή, αλλά και για παίκτες της Ατλέτικο Μαδρίτης. Αφού δεν υπήρξε μάχη στο ισπανικό πρωτάθλημα οι Μοράτα, Πέδρι, Γιαμάλ κ.λπ. έφτασαν στη Γερμανία χωρίς να κουβαλάνε εντάσεις. Ο δε Ολμο που αγωνίζεται στη Λειψία νιώθει στη Γερμανία σαν το σπίτι του.

Φαβορί

Ούτε οι παίκτες του Ντεσάν είχαν δώσει όλοι τους εβδομήντα ματς ο ένας. Αυτοί όμως είχαν εξ αρχής άλλα προβλήματα. Πρώτα από όλα είχαν την πίεση του φαβορί: παραδοσιακά οι Γάλλοι με αυτή την πίεση δεν τα πάνε καλά. Το 1960 έχασαν το πρώτο Euro στην έδρα τους. Το 1992 πήγαν στη Σουηδία με προπονητή τον Πλατινί τρέχοντας ένα τεράστιο σερί από νίκες: αποκλείστηκαν στον πρώτο γύρο. Το 2004 ήταν πρωταθλητές Ευρώπης καθώς είχαν κερδίσει το τρόπαιο τέσσερα χρόνια πριν: τους απέκλεισε η Ελλάδα του Ρεχάγκελ. Το 2016 ήταν γηπεδούχοι: έχασαν το τρόπαιο από τους Πορτογάλους χωρίς να καταλάβουν πώς. Τρία χρόνια πριν είχαν στο Euro 2020 μια ομάδα καλύτερη και από την εφετινή: αποκλείστηκαν στους «16» από την Ελβετία. Φέτος ήθελαν να παίξουν τελικό χωρίς καλά καλά να κάνουν ένα ματς της προκοπής: βρήκαν από τους Ισπανούς τον μάστορά τους. Τότε γιατί πριν απ’ τον ημιτελικό εξακολουθούσαμε όλοι (και οι στοιχηματικές εταιρείες…) να τους θεωρούμε πρώτο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου; Μα, γιατί τα ονόματα των παικτών της γαλλικής αποστολής είναι τεράστια. Κι αυτό δεν μπορείς να το παραβλέψεις.

Γιαμάλ

Οι Γάλλοι τα έβαλαν αρχικά με τον Ντεσάν καταλογίζοντάς του μια ακόμα αποτυχία. Αλλά οι κριτικές σταμάτησαν μάλλον γρήγορα: η Γαλλία ήταν μια εμφανώς κουρασμένη (στο μυαλό κυρίως) ομάδα που δεν άντεξε. Εχει αρκετούς ήρωες που κέρδισαν το Μουντιάλ του 2018 (Καντέ, Τέο Ερνάντεζ, Ζιρού, Ραμπιό, Ντεμπελέ, Γκριεζμάν, τον ίδιο τον Εμπαπέ) αλλά δεν είχε να παρουσιάσει νέους με προσωπικότητα και στο τουρνουά που παρακολουθούμε αυτοί κυρίως έκαναν τη διαφορά. Η Ευρώπη παραμιλάει π.χ. για τον σχεδόν αλλά όχι ακόμα δεκαεπτάχρονο Γιαμάλ. Θαυμάζοντας από τη μια το καταπληκτικό γκολ, που τον έκανε τον μικρότερο ποδοσφαιριστή που έχει πετύχει γκολ στην ιστορία του Euro, και από την άλλη το θράσος και το θάρρος του Ντε λα Φουέντε, των συνεργατών του αλλά και των ανθρώπων της ομοσπονδίας να του δώσουν φανέλα βασικού. «Το προηγούμενο Euro, τρία χρόνια πριν, το έβλεπα με τους φίλους μου σε ένα πολυκατάστημα στη Βαρκελώνη» είπε ο Γιαμάλ μετά το τέλος του ματς. Είπε επίσης ότι στο γκολ που σημείωσε το σουτ ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε: δεν είπε πως είχε τύχη, αλλά ότι ξέρει να σουτάρει έτσι και το έκανε. Υποσχέθηκε ως αρτίστας ότι θα κάνει και στον τελικό της Κυριακής μια ακόμα καλή εμφάνιση. Αφού το Σάββατο γιορτάσει τα γενέθλιά του…

Σημαιοφόρος

Στο μεταξύ λύθηκε και το φλέγον ζήτημα του ποιος θα είναι ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στο Παρίσι, ποιος δηλαδή θα είναι ο αθλητής που θα ανοίξει την παρέλαση των Ολυμπιακών Αγώνων. Η ΕΟΕ αποφάσισε τον ρόλο αυτό να έχουν ο σταρ του ΝΒΑ Γιάννης Αντετοκούνμπο και η πρωταθλήτρια του βάδην Αντιγόνη Ντρισμπιώτη. Ευτυχώς δεν αποφασίστηκε η διεξαγωγή δημοψηφίσματος – και δεν θα «σκοτωθούμε» μεταξύ μας και για αυτό. Ο κ. Καπράλος, ο πρόεδρος της ΕΟΕ, γλίτωσε την πιθανότητα να αποκτήσει καλοκαιριάτικα και έρπη στο κάτω χείλος: ελπίζω να μην έχει στεναχωρηθεί.

Ενταση

Στα σοβαρά τώρα: είναι τρομερό πως δεν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα καμία συζήτηση ακόμα και για ένα τέτοιο ζήτημα που δεν θα έπρεπε να είναι λόγος έντασης. Είναι θλιβερό το τι γράφτηκε στα περίφημα social media για τη Μαρία Σάκκαρη που ούτε διεκδίκησε ποτέ της το να είναι σημαιοφόρος, ούτε έτυχε κάποιας ιδιαίτερης προβολής: με το που ακούστηκε το όνομά της προέκυψε οργή, αγανάκτηση και ξεσάλωμα με γενναίες δόσεις αρρωστημένου σεξισμού – είναι αλήθεια. Θα ήταν άδικο να τη διάλεγαν (η Ντρισμπιώτη αφού υπήρξε άρνηση της Κατερίνας Στεφανίδη είναι μια πιο λογική επιλογή…) αλλά αν τη διάλεγαν θα ήταν η επιλογή της και μια απάντηση στον βούρκο της χυδαιότητας που ξεχείλισε.  Τουλάχιστον ο Γιάννης Αντετοκούνμπο γλίτωσε τις επιθέσεις: το χρωστά και στον Μίλτο Τέντογλου που ήταν η πρώτη επιλογή, αλλά αρνήθηκε. Προσωπικά θα προτιμούσα τον Λευτέρη Πετρούνια αλλά όπως έμαθα η ΕΟΕ έκρινε ότι δεν θα ήταν σωστό να είναι για δεύτερη φορά σημαιοφόρος – δεν ξέρω γιατί αλλά το σέβομαι.

Επιτυχία

Πάντως, ας μην κρυβόμαστε: ο Αντετοκούνμπο θα δώσει με την έξοδό του στο γήπεδο με τη σημαία στο χέρι και λάμψη στη χώρα μας και λάμψη στους Αγώνες. Είναι σαν να ακούω από τώρα τους σχολιαστές όλου του κόσμου να μιλάνε για την επιτυχία του με όρους του στυλ «Live Your Myth in Greece»: ο Γιάννης θα είναι μια ωραία εικόνα, ελληνική και παγκόσμια όπως οι Αγώνες.