Συγκίνηση και ανακούφιση

Μόλις η κόρνα της γραμματείας ήχησε για τελευταία φορά στον τελικό του προολυμπιακού τουρνουά του ΣΕΦ, η κάμερα συνέλαβε τον Γιάννη Αντετοκούνμπο βουρκωμένο. Την ίδια εκείνη στιγμή βγήκε από το στόμα του μια κλασική ελληνική βρισιά, που συνήθως ξεστομίζουμε όταν επιτέλους έχουμε πετύχει κάτι που κυνηγάμε με επιμονή πολύ καιρό.

Συγκίνηση και ανακούφιση μαζί. Σαν να έφυγε μονομιάς από τους ώμους του βάρος… χιλίων τόνων.

Περί αυτού πρόκειται. Η πρόκριση της εθνικής μπάσκετ στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν είναι μοναδική στα χρονικά, έχει ξανασυμβεί. Ομως για τους σημερινούς διεθνείς ήταν κάτι σαν το Αγιο Δισκοπότηρο. Κάτι που κυνηγούσαν εδώ και καιρό, το είχαν αγγίξει σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά πάντα τους ξέφευγε. Ειδικά τους πιο παλιούς από αυτούς. Τον Παπανικολάου, τον Καλάθη, τον Γιάννη, που συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια από την πρώτη φορά που φόρεσε τη φανέλα με το εθνόσημο, τον Παπαγιάννη.

Ολοι αυτοί πρωτόπαιξαν στην Εθνική με το όραμα να διαδεχθούν επάξια την προηγούμενη γενιά διεθνών με τις μεγάλες επιτυχίες τη δεκαετία του 2000, όπως κι εκείνοι διαδέχθηκαν την προπροηγούμενη γενιά και ούτω καθεξής, σε αυτή τη σκυταλοδρομία επιτυχιών, που κατέταξε το ελληνικό μπάσκετ ανάμεσα στις κορυφαίες δυνάμεις διεθνώς από το έπος του 1987 και μετά.

Ομως δεν έδειχναν να τα καταφέρνουν. Τα τελευταία 15 χρόνια η Εθνική βίωνε τη μία απογοήτευση μετά την άλλη. Κι αυτά τα παιδιά κινδύνευαν να κλείσουν τον κύκλο τους στην ομάδα με τη στάμπα των αποτυχημένων. Αυτών που δεν πέτυχαν τίποτα.

Γι’ αυτό και τα δάκρυα μετά το τέλος του προχθεσινού τελικού με την Κροατία. Ηταν δάκρυα χαράς, αλλά και ανακούφισης. Τώρα μπορούν κι ο Παπανικολάου, ο Καλάθης, ο Γιάννης να λένε ότι πέτυχαν κάτι μεγάλο με την Εθνική. Μπορούν πια κι αυτοί να παραδώσουν τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά με περηφάνεια. Ειδικά αν πάνε στο Παρίσι και, απαλλαγμένοι από κάθε πίεση πια, κάνουν την υπέρβαση…