Τα «μηνύματα» της Γαλλίας

Το παραδοσιακό μεταπολιτευτικό δόγμα «Ελλάς – Γαλλία συμμαχία» που σφυρηλάτησε η σχέση Κωνσταντίνου Καραμανλή – Ζισκάρ Ντ’ Εστέν δημιούργησε μια παραλληλία γύρω από τις πολιτικές κατευθύνσεις των δύο χωρών. Κατόπιν, η σχεδόν ταυτόχρονη ανάδυση των Σοσιαλιστών του Φρανσουά Μιτεράν και των εγχώριων του Ανδρέα Παπανδρέου ήλθε να λειτουργήσει ως επιστέγασμα της αίσθησης περί κοινής πορείας των δύο λαών.

Για να μη μιλήσουμε για την περίφημη ρήση του στρατηγού Ντε Γκολ για το δυσκυβέρνητο της χώρας μας πως «η πολιτική της ζωή είναι τόσο δαντελωτή όσο κι οι ακρογιαλιές της και τόσο ανάγλυφη όσο ο ορίζοντας των βουνών της». Ρήση που έρχεται σε αντιστοίχιση με το σχόλιο του ιδίου για τη Γαλλία, όταν αναρωτήθηκε «πώς να κυβερνήσεις μια χώρα με 260 είδη τυριών;».

Κάπως έτσι, πίσω από κάθε γαλλική κάλπη επιδιώκονται συγκρίσεις και προσομοιώσεις στην ελληνική πολιτική σκηνή. Γεγονός φυσικά λανθασμένο στην απολυτότητά του, αν κρίνουμε πως στις γαλλικές εκλογές υπάρχει άλλο σύστημα (αυτό των διπλών καλπών) και άλλη διαδικασία απόδοσης της εξουσίας, με σύστημα προεδρικό. Οπως και να έχει όμως, κάποια πρώτα συμπεράσματα που ίσως υπό προϋποθέσεις μπορεί να ενδιαφέρουν έχουν να κάνουν με τρία επίπεδα:

Το πρώτο αφορά τη σύμπλευση αριστερών δυνάμεων. Η ακροαριστερή Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν με το γαλλικό ΚΚΕ, ό,τι απέμεινε από τους Σοσιαλιστές και οι Πράσινοι συνέθεσαν το Νέο Λαϊκό Μέτωπο. Ενα σχήμα ανάγκης με πολύ λίγες προγραμματικές συμπτώσεις, που στόχευε στην ανακοπή της ακροδεξιάς πορείας προς την εξουσία. Ενα μέτωπο που σε πολλές περιφέρειες πριμοδοτήθηκε από τον κεντρώο σχηματισμό του προέδρου Μακρόν. Σαφώς ένα παράδειγμα ενότητας της ελληνικής Κεντροαριστεράς, ως ΝΔ, οφείλουμε να το λάβουμε υπόψη μας και να μην το υποτιμήσουμε. Με μεγάλες όμως διαφορές: Κατ’ αρχήν η ΝΔ δεν είναι Ακροδεξιά, ούτε φυσικά ο Μητσοτάκης είναι Λεπέν. Η κυβερνητική παράταξη είναι μια κεντροδεξιά μεταρρυθμιστική δύναμη που εγγυάται τη δημοκρατία και φυσικά δεν την απειλεί. Επίσης στη χώρα μας το ΚΚΕ είναι δεδομένα εκτός οποιουδήποτε κοινού σχεδίου, Οικολόγοι δεν υπάρχουν, ενώ ο ανταγωνισμός ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλος. Προφανώς εμείς ως κυβερνητική παράταξη οφείλουμε να παρακολουθούμε τις ζυμώσεις στα αριστερά και να μην κινούμαστε σε μια λογική «άνετης διακυβέρνησης ελλείψει αντιπάλου». Ομως απέχουμε πολύ από το γαλλικό παράδειγμα.

Ενα δεύτερο συμπέρασμα έχει να κάνει με την πολιτική επένδυση σε μία και μόνη κατεύθυνση. Ακούμε συχνά αναλύσεις περί «παρωχημένων ιδεολογιών», περί «ξεπερασμένων εννοιών όπως είναι η Αριστερά και η Δεξιά». Να όμως που στη Γαλλία ξεπήδησαν ξανά αυτές οι διαχωριστικές γραμμές κόντρα στην «κεντροτεχνοκρατική» προσέγγιση. Οι ιδεολογίες λοιπόν είναι ακόμα υπαρκτές κι αυτό οφείλουμε να το συμπεριλάβουμε στον σχεδιασμό μας, δίχως δογματισμούς και μονολιθικότητα.

Μεγάλη είναι η συζήτηση περί «δεξιάς στροφής» της κοινωνίας. Αν όμως πάμε με τη γαλλική λογική, η Δεξιά (Ακροδεξιά εν προκειμένω με έντονα αντιμεταναστευτικά – αντιευρωπαϊκά χαρακτηριστικά) ναι μεν έχει γνωρίσει γεωμετρική πρόοδο συγκριτικά με το παρελθόν, όμως δείχνει να έχει πεπερασμένες κυβερνητικές δυνατότητες. Οσοι λοιπόν οραματίζονται κάτι παράλληλο για τη χώρα μας οφείλουν να βάλουν στην εξίσωση την αδυναμία της γαλλικής σκληρής Δεξιάς να κερδίσει –  έστω και υπό άριστες για την ίδια συνθήκες πίεσης των πολιτών – την πολυπόθητη εξουσία. Γιατί κακά τα ψέματα. Καλό το να ανεβαίνεις σε επιρροή, όμως είναι εντελώς διαφορετικό το να πίνεις τελικά νερό από την πηγή της εξουσίας.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι βουλευτής Β’ Πειραιώς με τη ΝΔ