Η γαλλική απολογία στον Οτο

Μπορείς να κάνεις δίαιτα τρώγοντας γλυκά; Σίγουρα κάπου στον κόσμο θα υπάρχει ένας διαιτολόγος που θα απαντήσει θετικά. Αυτές είναι οι εξαιρέσεις της ανοησίας για να σπάνε τη μονοτονία μας.

Στο ποδόσφαιρο ωστόσο αποτελούν πλειονότητα αυτοί που πιστεύουν πως μπορείς να γίνεις πρωταθλητής παίζοντας ποδόσφαιρο α λα Βραζιλία του 1970. Να πετυχαίνεις σε κάθε παιχνίδι τρία και τέσσερα γκολ, οι διάσημοι επιθετικοί να σμπαραλιάζουν τις αντίπαλες άμυνες, οι τερματοφύλακες να κατεβάζουν πουλιά και οι αμυντικοί να είναι αδιαπέραστο τείχος.

Αυτές οι εικόνες δεν υπάρχουν ούτε σε έργα επιστημονικής φαντασίας.

Στις μεγάλες διοργανώσεις το λιγότερο που έχει σημασία είναι το θέαμα. Αυτό που πραγματικά μετρά είναι η ουσία, το αποτέλεσμα, η πρόκριση με κάθε τρόπο. Οι φίλαθλοι και οι «αναλυτές» παρασύρονται από μία εμφάνιση για να χρίσουν φαβορί ή να στείλουν στο πυρ το εξώτερον τις ομάδες.

Ας πάρουμε παράδειγμα τι συνέβη στο φετινό Euro. Ολοι εντυπωσιαστήκαμε από τη Γερμανία μετά τις άνετες νίκες στα δύο πρώτα παιχνίδια. Το ίδιο με την Αυστρία, την Ελβετία και την Πορτογαλία.

Αντίθετα, στο στόχαστρο των επικριτών βρίσκονταν μόνιμα η Αγγλία και η Γαλλία για το στείρο, άνευρο, σφιχτό ποδόσφαιρό τους.

Κοιτάμε τώρα τα ζευγάρια των ημιτελικών και βλέπουμε πως όλες οι ομάδες που εντυπωσίασαν, πλην της Ισπανίας, επέστρεψαν σπίτι τους. Η Γαλλία, η οποία ακόμη δεν έχει πετύχει γκολ σε open play και τη συγκρίνουν με την Ελλάδα του 2004, καθώς και η Αγγλία, που την έχουν κρεμάσει στα μανταλάκια οι κάθε λογής «ειδικοί», οι οποίοι μάλιστα συστήνουν ποιος πρέπει να παίζει και ποιος όχι, διεκδικούν θέση στον τελικό και είναι από τις βασικές υποψήφιες να σηκώσουν το τρόπαιο.

Στην ιστορία του ποδοσφαίρου οι ομάδες που έτρωγαν μόνο γλυκά και αδυνάτιζαν ήταν ελάχιστες και έμειναν στην Ιστορία. Οπως η Βραζιλία του 1962 και του 1970 και η Ισπανία της τετραετίας 2008-2012.

Η πλειονότητα όμως την πάτησε άσχημα. Η Βραζιλία του 1950, του 1998 και ιδιαίτερα του 1982, για την οποία πολλοί θεωρούν πως έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο που είδε ποτέ ο κόσμος, η Ουγγαρία του 1954 των Πούσκας, Χιντεγκούτι, Κότσις, Τσίμπορ, η Ολλανδία του 1974 του τόταλ φούτμπολ, η Τσεχία του 2004, το Βέλγιο της χρυσής γενιάς, όλες έμειναν με άδεια χέρια.

Στο Euro 2004 πολλοί προσπάθησαν να αποδομήσουν την προσπάθεια της ελληνικής ομάδας για τον τρόπο που προσέγγιζε τα παιχνίδια της. Σήμερα πέφτουν οι μάσκες και η Ιστορία απολογείται στον Ρεχάγκελ, έστω και στα γαλλικά.