Σαν τιμωρία και για τους δύο

Το τέλος του πρώτου ημιχρόνου της παράτασης ανάμεσα στην Πορτογαλία και στη Σλοβενία ήταν τέτοιο ώστε σε έκανε να αναρωτιέσαι πού ακριβώς διαφέρει το ποδόσφαιρο από το σινεμά. Η Πορτογαλία ύστερα από 108 λεπτά φλυαρίας απέναντι στη σλοβενική άμυνα είχε καταφέρει με τον Ζότα να κερδίσει ένα πέναλτι. Ανέλαβε να το εκτελέσει ο Κριστιάνο Ρονάλντο για να ξεμπλοκαριστεί πετυχαίνοντας το πρώτο του γκολ στο τουρνουά και να δώσει ένα προβάδισμα στην Πορτογαλία που με βάση την εικόνα του ματς ήταν τεράστιο. Αλλά κάτω από τα δοκάρια της Σλοβενίας ήταν ο Γιαν Ομπλακ, ο καλύτερος και πιο άτυχος τερματοφύλακας του καιρού μας – άτυχος γιατί παίζοντας για τη Σλοβενία δεν είχε μέχρι τώρα συμμετοχή σε ένα μεγάλο τουρνουά. Ο Ομπλακ νίκησε τον Κριστιάνο κρατώντας το 0-0. Ο πορτογάλος σούπερ σταρ ξέσπασε σε κλάματα σαν μωρό παιδί. Οσοι τον μισούν ένιωσαν μια τεράστια χαρά: το φινάλε του στην Εθνική Πορτογαλίας θα ήταν αυτό που εύχονται. Θα αποχωρούσε πάλι κλαμένος, αλλά αυτή τη φορά και με την ετικέτα του υπεύθυνου του αποκλεισμού, του καταστροφέα της χώρας. Αν το ποδόσφαιρο ήταν σινεμά τα 15 λεπτά που απέμειναν (και τα πέναλτι που ίσως ακολουθούσαν) θα ήταν το χρονικό του μαρτυρίου του σούπερ σταρ. Η Πορτογαλία θα δεχόταν ένα γκολ στο δεύτερο ημίχρονο της παράτασης από τους Σλοβένους ή ο ανίκητος Ομπλακ θα σταματούσε τους Πορτογάλους στα πέναλτι – ο μερακλής σεναριογράφος θα έβαζε στο σενάριο ένα δεύτερο άστοχο πέναλτι του Ρονάλντο για να δώσει στο φινάλε του ένα δραματικό τόνο απόλυτο, καθώς σε αυτή την περίπτωση θα έκλαιγαν γοερά και όσοι τον αγαπούν. Αλλά το σινεμά δεν είναι ποδόσφαιρο. Στο δεύτερο ημίχρονο της παράτασης η Σλοβενία είχε με τον Σέσκο την ευκαιρία να τελειώσει τους Πορτογάλους, αλλά ο τερματοφύλακας Ντιέγκο Κόστα τον σταμάτησε. Κι ο ίδιος έπιασε στη συνέχεια και τα τρία πρώτα πέναλτι που εκτέλεσαν οι Σλοβένοι, ενώ οι Πορτογάλοι δεν αστόχησαν σε κανένα. Το πρώτο μάλιστα το χτύπησε ο Ρονάλντο.

Ειδικοί

Αν κάτι με διασκεδάζει σε αυτό το Euro του μάλλον φτωχού θεάματος είναι ότι φαντάζομαι ύστερα από συγκεκριμένα ματς δεκάδες αθλητικογράφους και κάθε λογής ειδικούς να σκίζουν τα όσα έγραψαν και κομμάτι να κοκκινίζουν για όσα είπαν. Το έπαθαν όσοι μετά το γκολ του Τζακάνι με την Κροατία πίστεψαν ότι οι Ιταλοί θα πάνε μακριά «γιατί είναι Ιταλοί». Το έπαθαν όσοι είχαν ξεκινήσει το μνημόσυνο της Αγγλίας μέχρι στο ματς με τη Σλοβακία να ισοφαρίσει ο Μπέλιγχαμ. Και φυσικά το έπαθαν κι όσοι χαιρέκακα μας ενημέρωναν για τη συμπάθειά τους στη Σλοβενία που πρέπει να κάνει την έκπληξη, όταν ο Ρονάλντο αστόχησε, και όσοι πρόβλεπαν νίκη των Σλοβένων χάρη στην ικανότητα του Ομπλακ στα πέναλτι και όσοι είχαν αρχίσει να λένε (ή να γράφουν) ότι ο Ρονάλντο ολοκληρώνει την καριέρα του στην Εθνική με τον χειρότερο τρόπο. Ισως στο ματς με τη Γαλλία που ακολουθεί ο Κριστιάνο να κάνει χειρότερα: για την ώρα αξίζει τον σεβασμό μας και γιατί έχει το θάρρος να κλάψει σε παγκόσμια μετάδοση και μετά να χτυπήσει και πέναλτι χωρίς να κρυφτεί από την ευθύνη. Γιατί υπάρχει μια τόσο μεγάλη βιασύνη για συμπεράσματα ώστε να μην περιμένουμε καν την έκβαση των ματς; Γιατί μπερδεύουμε το ποδόσφαιρο με το σινεμά ή τα σίριαλ της τηλεόρασης.

Ομπλακ

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι η επέμβαση του Ομπλακ στο πέναλτι του Ρονάλντο είναι μια πραγματικά μεγάλη στιγμή που θα μπει στην ιστορία του Euro. Mόνο που ο πρωταγωνιστής της στιγμής είναι ο Ομπλακ, ο τερματοφύλακας που έβαλε την υπογραφή του σε μια φάση πραγματικά καταπληκτική. Γιατί αντί να τονίζεται αυτό όλοι ασχολούνται με τον Ρονάλντο; Γιατί τον Ρονάλντο τον μισούν και τον αγαπάνε σαν σταρ του σινεμά. Και είναι πιο εύκολο να ασχολείσαι με το σινεμά, δηλαδή με σταρ και σενάρια, από το να ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο. Που έχει κι αυτό και σταρ και σενάρια αλλά χωρίς προδιαγεγραμμένο τέλος. Κι ευτυχώς.

Σταμάτησαν

Οι Πορτογάλοι δεν ήταν καλοί με τη Σλοβενία, αλλά δεν είναι έκπληξη: δεν ήταν καλοί ούτε με την Τσεχία κι ας κέρδισαν. Είναι πρόβλημα της Πορτογαλίας η παρουσία του Ρονάλντο; Και ναι και όχι. Η αλήθεια είναι πως όλοι τον ψάχνουν πολύ: στο πρώτο ημίχρονο κόντρα στη Σλοβενία η βασική ιδέα της Πορτογαλίας ήταν να βγει κάποιος από τα δεξιά να κάνει μια καλή σέντρα σημαδεύοντάς τον – ήταν μονότονο και δεν έγινε και σωστά. Αλλά και στο δεύτερο ημίχρονο όταν οι Πορτογάλοι σταμάτησαν να παίζουν για τον Κριστιάνο, λίγα δημιούργησαν παρά την είσοδο του Ζότα και του νεαρού Κονσεϊσάο που βοήθησαν. Η δημιουργία τους είναι φτωχή γιατί οι μέσοι τους που λέγονται Βιτίνια και  Παλίνια τρέχουν πολύ αλλά δεν πατάνε στην αντίπαλη περιοχή και οι κυνηγοί τους (ίσως λόγω κόπωσης) δεν συνεργάζονται όσο πρέπει και κυρίως σουτάρουν λίγο. Ο Μπερνάντο Σίλβα κι ο Μπρούνο Φερνάντεζ είναι σε χειρότερη κατάσταση από τον Ρονάλντο που χθες είχε τρεις εξαιρετικές εκτελέσεις φάουλ και δεν σταμάτησε να ζητάει μπάλα. Κι ο κόουτς Μαρτίνεθ δεν εμπιστεύεται τους αναπληρωματικούς του: τους χρησιμοποίησε με τη Γεωργία και η ομάδα του έχασε με 2-0.

Ντεσάν

Ούτε η Γαλλία έλαμψε στη νίκη της με το Βέλγιο. Η επιθετική παραγωγή της είναι αληθινά φτωχή: έχει πετύχει τρία γκολ – δύο αυτογκόλ κι ένα από πέναλτι. Ομως η άμυνά της είναι αξιόπιστη: η Γαλλία σε τέσσερα ματς έχει δεχτεί μόλις ένα γκολ κι αυτό από πέναλτι που εκτελέστηκε από τον Λεβαντόφσκι δυο φορές στο ματς με την Πολωνία. Και ο Ντιντιέ Ντεσάν όπως και ο Μαρτίνεθ δεν εμπιστεύεται πολύ τον πάγκο του: με το Βέλγιο έκανε μόλις μια αλλαγή, αλλά ήταν η σωστή. Ο Κόλο Μουνιέ που μπήκε στη θέση του Τουράμ προκάλεσε το αυτογκόλ της νίκης.

Αντίπαλες

Η Πορτογαλία και η Γαλλία θα είναι αντίπαλες στον δεύτερο προημιτελικό: όποιος περάσει θα αντιμετωπίσει τον νικητή του Ισπανία – Γερμανία στα ημιτελικά. Η δύσκολη διαδρομή τους είναι και λίγο τιμωρία για το κατώτερο των εμφανίσεών τους. Από την άλλη όποιος θέλει να κερδίσει το τρόπαιο θα πρέπει ή να αποκλείσει τους Γάλλους (που δύσκολα χάνουν) ή να αποκλείσει τον Ρονάλντο που είναι ανώτερος και από ήρωα ταινίας στο σινεμά. Και κλαίει και κερδίζει. Ο συνδυασμός είναι σπάνιος.