Πολιτικοί… αλγόριθμοι στα επιτελεία των Βρυξελλών

«Η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης και η μοναδική χώρα της ΕΕ που διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο βρίσκεται πιο κοντά παρά ποτέ στον σχηματισμό μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης, για πρώτη φορά στην ιστορία της». Η διαπίστωση στη σχετική ανάλυση του «Politico» αντανακλά την αγωνία που επικρατεί στις Βρυξέλλες αναφορικά με το αποτέλεσμα των γαλλικών βουλευτικών εκλογών και τις συνέπειες που αυτό θα έχει συνολικά για την Ευρώπη, ειδικά στην περίπτωση που η Εθνική Συσπείρωση κατορθώσει να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Τότε, όπως τονίζει, «η Γαλλία θα εισέλθει σε αχαρτογράφητα ύδατα: Θα κυβερνάται, τουλάχιστον εν μέρει, από πολιτικούς οι οποίοι έφτιαξαν το όνομά τους ως συμπαθώντες τον Βλαντίμιρ Πούτιν, υποσχόμενοι ταυτόχρονα να διαλύσουν την Ευρωπαϊκή Ενωση, να κηρύξουν τον πόλεμο στη μετανάστευση και να εγκαταλείψουν το ΝΑΤΟ».

Παρά το γεγονός ότι οι εξελίξεις στη Γαλλία, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου και ο συσχετισμός στη νέα Εθνοσυνέλευση, δεν μπορούν θεωρητικά να επηρεάσουν τη συμφωνία για τη «μοιρασιά» των θώκων στο οικοδόμημα της ΕΕ (προεδρία Κομισιόν, Συμβουλίου και Ευρωβουλής, καθώς και «υπουργός Εξωτερικών»), στα επιτελεία της Ευρώπης έχει ήδη σημάνει συναγερμός. Το ειδικό βάρος της Γαλλίας, εξάλλου, είναι τόσο μεγάλο ώστε μπορεί να οδηγήσει σε παράλυση όλες τις καίριες λειτουργίες της Ενωσης, βάζοντας για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα στον «πάγο» όλα τα φιλόδοξα σχέδια που έχουν διατυπωθεί για το μέλλον της – με πρωταγωνιστή, στις περισσότερες περιπτώσεις, τον Εμανουέλ Μακρόν.

Η μεγάλη εικόνα επιδεινώνεται από τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα αυτή την περίοδο στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, καθώς μοιάζουν να δημιουργούν ένα ακόμη πιο δυσμενές, αν όχι εχθρικό, περιβάλλον για τους ευρωπαϊστές. Οπως σημειώνει ο ανταποκριτής της ιταλικής «Repubblica», Κλαούντιο Τίτο, ο φόβος που υπάρχει εντάθηκε μετά την πρόσφατη τηλεμαχία ανάμεσα στον Τζο Μπάιντεν και τον Ντόναλντ Τραμπ. Κι αυτό διότι, σύμφωνα με την ανάλυσή του, «η επιστροφή του αμερικανού μεγιστάνα στον Λευκό Οίκο θα αποτελούσε ένα επιπλέον πρόβλημα το οποίο θα καλούνταν να αντιμετωπίσει η ΕΕ. Το μέτωπο των λαϊκιστών θα διέθετε πλέον μια γέφυρα στο Παρίσι η οποία θα ήταν ικανή να ενώσει τις δύο πλευρές του ωκεανού, στον καμβά μίας νέας εκδοχής του ατλαντισμού, με άρωμα αντιευρωπαϊσμού και απομονωτισμού».

Η Ιταλία

Και το χειρότερο: Την ώρα που η Γαλλία του Μακρόν μοιάζει να βυθίζεται στον βούρκο της πολιτικής και κυβερνητικής κρίσης, ο έτερος ισχυρός πόλος της ενωμένης Ευρώπης, η Γερμανία, μοιάζει επίσης να μην πατά πολύ καλά στα πόδια της. Για να δημιουργείται, έτσι, το φαινομενικά παράδοξο της ανάδειξης σε πόλο σταθερότητας της Ιταλίας, όπου «αφεντικό» είναι η Τζόρτζια Μελόνι, την οποία στο πρόσφατο παρελθόν οι συμπατριώτες της φοβούνταν όσο και οι Γάλλοι τη Λεπέν.