Η πιο σκληρή για να… πεθάνει

Αξίζει μια υπόκλιση και ένα θερμό χειροκρότημα στην Κροατία και σε αυτόν τον παικταρά και θιασώτη του ποδοσφαίρου, Λούκα Μόντριτς. Το πάλεψαν οι Κροάτες με ηγέτη εκείνον μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα με την Ιταλία. Κυριολεκτικά. Χώθηκαν στη θλίψη και στην απογοήτευση όταν είδαν την μπάλα από το πόδι του Τζακάνι να καταλήγει στο παραθυράκι του Λιβάκοβιτς. «Γιατί οχτώ λεπτά καθυστερήσεις;», αναρωτήθηκε ο Μόντριτς μετά το τέλος του αγώνα, περίπου με δάκρυα στα μάτια. Ομως δάκρυα για μία τέτοια ομάδα δεν αξίζουν, αντίθετα άξιζε το χειροκρότημα που απλόχερα ο κόσμος τους έδωσε μετά το τέλος ενός αγώνα που έφερε έναν πολύ πικρό αποκλεισμό.

Την ίδια ώρα που στην αντίπερα όχθη, στην μπλε πλευρά του γηπέδου, υπήρχε κλίμα πανηγυρικό για μια ομάδα που αρνείται όσο καμία άλλη να… πεθάνει. Η Ιταλία στο τελευταίο εικοσάλεπτο του αγώνα με την Κροατία έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο που έχουμε δει από εκείνη σ’ αυτά τα τρία πρώτα ματς. Γιατί; Γιατί βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο. Και όταν οι Ιταλοί είναι με την πλάτη στον τοίχο, τότε πρέπει να τους φοβάσαι και να τους θεωρείς επικίνδυνους. Χίλιες φορές να τους… κοιμίσεις παρά να τους βάλεις δύσκολα. Στα δύσκολα αντιδρούν όπως αρμόζει σε μια ομάδα που έχει τόσες επιτυχίες και τόσους τίτλους.

«Οχι, μια πρωταθλήτρια Ευρώπης δεν θα περιμένει τα άλλα αποτελέσματα για να δει αν θα περάσει ως τρίτη», φάνηκε να βγαίνει από τα στόματα όλων όταν αντιλήφθηκαν πως πάει να χαθεί ένα παιχνίδι που οι Ιταλοί ήθελαν απλά και μόνο έναν βαθμό. Πιθανόν πολλοί από τους «μεγάλους» του EURO να πίστεψαν ότι θα έχουν έναν μπελά λιγότερο βλέποντας την Κροατία να προηγείται μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα, όμως οι Ιταλοί δεν τους έκαναν τη χάρη. Και σίγουρα στα νοκάουτ κανείς δεν μπορεί να τους υποτιμήσει.