Η πρωτοφανής τοποθέτηση του Κιλιάν Εμπαπέ

Η δήλωση του Κιλιάν Εμπαπέ εναντίον της Μαρίν Λεπέν και η προτροπή του στους νεαρούς Γάλλους ειδικά, να πάνε να ψηφίσουν στις εκλογές κόντρα στο κόμμα της γαλλικής Ακροδεξιάς «ώστε να παραμείνει η Γαλλία μια χώρα με δημοκρατικές ελευθερίες» πρέπει να είναι η πιο θεαματική ενέργεια ποδοσφαιριστή που είδαμε μέχρι τώρα στο Euro 2024. Ωστόσο αυτή η δημόσια τοποθέτηση του Εμπαπέ (που η «Εκίπ» χαρακτήρισε πρωτοφανή ως προς την αμεσότητά της κυρίως) δεν αποτελεί κάτι σπάνιο όταν μιλάμε για τη Γαλλία και τους ποδοσφαιριστές της. Η πολιτική (ειδικά με την ευρεία έννοια…) και το ποδόσφαιρο στη Γαλλία έχουν πολύ στενή σχέση.

Δηλώσεις

Ο Εμπαπέ (και ο Μάρκους Τουράμ που πριν από αυτόν είχε κάνει δηλώσεις εναντίον της Λεπέν πριν το Euro αρχίσει) δεν είναι ο πρώτος γάλλος παίκτης που έκανε δηλώσεις εναντίον της Μαρίν Λεπέν. Το 2002 είχε κάνει ανάλογες δηλώσεις ο Ζινεντίν Ζιντάν – όχι πάντως στη διάρκεια ενός μεγάλου τουρνουά. Ο Ζιζού είχε πει ότι οποιοσδήποτε είναι καλύτερος για τη χώρα από τη Λεπέν και τότε η δήλωσή του είχε μετρήσει. Ο Ζιντάν ήταν ο αρχηγός της Εθνικής Γαλλίας που είχε σκοράρει στον τελικό του Μουντιάλ του 1998 οδηγώντας τους Μπλε στην κορυφή του κόσμου και ο ηγέτης της Γαλλίας που το 2000 είχε οδηγήσει την ομάδα στην κατάκτηση του Ευρωπαϊκού. Η δημοτικότητά του ήταν στα ύψη. Δεν μπορεί να πει το ίδιο κάποιος για τη δημοτικότητα του Εμπαπέ. Στα μάτια πολλών Παριζιάνων είναι ο παίκτης που πρόδωσε την Παρί για τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ο ίδιος δεν είναι παγκόσμιος πρωταθλητής πλέον αφού στο Κατάρ έχασε τον τίτλο από τον Λίο Μέσι. Και έκανε τις δηλώσεις στη διάρκεια μιας διοργάνωσης που δεν έχει μέχρι τώρα κερδίσει: στο Euro 2020 χάνοντας πέναλτι (κι ένα πλήθος από ευκαιρίες) στο ματς με τους Ελβετούς ήταν ο πρώτος υπεύθυνος για τον αποκλεισμό της ομάδας του Ντεσάν. Για όλους αυτούς τους λόγους οι δηλώσεις του χαρακτηρίστηκαν ως απροσδόκητες και για αυτό προκάλεσαν και συζητήσεις. Ηταν όμως όντως απροσδόκητες; Δεν θα το έλεγα. Υπάρχουν δυο δεδομένα που κατά κάποιο τρόπο τον ώθησαν να πάρει θέση. Το πρώτο είναι η γνωστή φιλία του με τον πρόεδρο Μακρόν που πέρυσι τον έπεισε να μείνει στην Παρί και φέτος έγινε ο πρώτος που έμαθε την αποχώρησή του και την επιλογή της Ρεάλ. Και το δεύτερο είναι ότι ο Εμπαπέ έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με την Ακροδεξιά της Γαλλίας εδώ και τρία χρόνια: πιστεύει πως μετά τον αποκλεισμό της Γαλλίας στο Euro 2020 στοχοποιήθηκε οργανωμένα από τους ψηφοφόρους της Λεπέν. Και βγήκε απέναντί της.

Πρόταση

Οι τοποθετήσεις αυτές είναι αλήθεια πως σπανίως κάνουν καλό σε αθλητές. Στην Γαλλία λέγεται πως αν ο Ζιντάν δεν έχει δεχτεί ποτέ του μια πρόταση να αναλάβει την Εθνική Γαλλίας είναι γιατί κανείς δεν ξέχασε την τοποθέτησή του το μακρινό 2002. Ο προηγούμενος πρόεδρος της γαλλικής ομοσπονδίας Νοέλ Λε Γκρετ όταν κάποτε ρωτήθηκε για το αν ο Ζιντάν μπορεί να αναλάβει την Εθνική μετά τον Ντεσάν απάντησε πως αυτό θα γίνει αν υπάρξει η ανάγκη η Γαλλία να έχει στον πάγκο της έναν πολιτικό παράγοντα κι όχι έναν προπονητή. Ο Λε Γκρετ δεν στήριξε τον Εμπαπέ και τρία χρόνια πριν όταν αυτός δέχτηκε τη διαδικτυακή επίθεση από τους ψηφοφόρους της Λεπέν προτίμησε ένα είδος σιωπηρής ιδιαιτερότητας που ο παίκτης δεν του συγχώρεσε. Μετά την επιστροφή της Γαλλίας από το Κατάρ (και παρά τη δεύτερη θέση στο Μουντιάλ) ο Εμπαπέ μίλησε απαξιωτικά για τον πρόεδρο όταν αυτός ανακοίνωσε την παράταση του συμβολαίου του Ντεσάν για να σταματήσει τις συζητήσεις για την πιθανότητα να αναλάβει την Εθνική ο Ζιζού. Ο Εμπαπέ είπε ότι ο Ντεσάν είναι ένας εξαιρετικός προπονητής που είναι υποχρεωμένος να κάνει συμφωνίες με ένα μικρό άνθρωπο και πως στην Εθνική πολλοί παίζουν για τον προπονητή της ομάδας αλλά κανένας για τον πρόεδρο της ομοσπονδίας: ο Λε Γκρετ ύστερα από αυτό αποσύρθηκε. Οσα περισσότερα μαθαίνει κανείς για τον Εμπαπέ τόσο πιο πολύ κατανοεί τη στάση του. Δεν είναι απλά μια πολιτική τοποθέτηση αλλά είναι ένα ακόμα επεισόδιο σε ένα είδος ψυχρού πολέμου που υπάρχει χρόνια τώρα στο εσωτερικό της Εθνικής Γαλλίας. Για αυτό άλλωστε κανείς δεν παραξενεύτηκε όταν ο μεν Ντεσάν είπε ότι καλά είναι οι πολιτικές δηλώσεις να αποφεύγονται και ο συμπαίκτης του Εμπαπέ, Αντριάν Ραμπιό, είπε ότι ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του αλλά το Σύνταγμα της Γαλλίας προβλέπει ότι τη χώρα τη διοικεί όποιος κερδίσει τις εκλογές κι όχι όποιος επιθυμούν οι ποδοσφαιριστές, οι ηθοποιοί, οι τραγουδιστές και άλλοι με μεγάλους λογαριασμούς στο Instagram. Προφανώς ο Ντεσάν και ο Ραμπιό ανήκουν σε άλλες εσωτερικές παρατάξεις.

Διαφορές

Είναι δυνατόν εντός μιας ομάδας να υπάρχουν τόσες πολιτικές διαφορές και εντούτοις όλοι να τις αφήνουν (;) στην άκρη και να παίζουν ποδόσφαιρο; Οταν μιλάμε για τη Γαλλία ναι. Η Γαλλία έχει μακρά παράδοση πολιτικών διαχωρισμών (ακόμα και ανάμεσα στους αθλητές) αλλά έχει και μια μεγάλη παράδοση ανοχής στις απόψεις. Εχοντας ενσωματώσει τους μετανάστες πολύ νωρίς (ο Φοντέν και ο Κοπά – αστέρια των Γάλλων τη δεκαετία του ’60 – δεν είχαν γεννηθεί στη Γαλλία…) οι Γάλλοι ξέρουν ότι η συνύπαρξη απαιτεί ένα είδος σεβασμού στις θέσεις των άλλων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Εμπαπέ δεν ζήτησε από τους συμπαίκτες του στην Εθνική να μην ψηφίσουν τη Λεπέν: γνωρίζει ότι κάποιοι θα το κάνουν. Αν απευθύνθηκε στους νεαρούς Γάλλους τη δεδομένη στιγμή είναι γιατί πιστεύει πως μόνο φορώντας τη φανέλα της Εθνικής μπορεί να τραβήξει την προσοχή τους: δεν μίλησε ως σούπερ σταρ αλλά ως αρχηγός της Γαλλίας. Αν η Γαλλία δεν κερδίσει το Euro η τοποθέτηση θα του βγει σε κακό και το ξέρει. Αλλά από την άλλη του ήταν αδύνατον να μείνει σιωπηλός γιατί η σιωπή του θα ήταν ένας θρίαμβος όσων τρία χρόνια πριν τον έβριζαν και ίσως και να χάρηκαν που δεν γύρισε με το δεύτερο στη σειρά Παγκόσμιο Κύπελλο από το Κατάρ. Ισως τελικά ο Εμπαπέ να μην απευθύνθηκε σε όσους τον αγαπούν αλλά σε όσους τον μισούν. Υπό αυτό το πρίσμα η «Εκίπ» έχει δίκιο: η τοποθέτησή του υπήρξε πρωτοφανής.