Η Κεντροαριστερά πάνω από τους μηχανισμούς

Οι συζητήσεις για τη μεγάλη ενωμένη Κεντροαριστερά ξεκίνησαν. Αμφισβητήσεις, κόντρες, προτάσεις αλλά και απειλές και τσαμπουκάδες. Ολα στο τραπέζι. Συζητήσεις και έντονες αντιπαραθέσεις στο ΠΑΣΟΚ, διεργασίες και αμφισβητήσεις και στον ΣΥΡΙΖΑ. Και όμως κάτι κινείται θα έλεγε κάποιος παρατηρητής βλέποντας την ακινησία στον προοδευτικό χώρο επί πολλά χρόνια. Συνέδρια, ιδρύματα, προβληματισμοί δίνουν τον τόνο σε ένα θέμα που μέχρι πρότινος θεωρείτο ταμπού.

Φαίνεται ότι η συζήτηση που διεξάγεται σε όλα τα επίπεδα δημιουργεί ανησυχία στο στρατόπεδο της Νέας Δημοκρατίας αλλά και στον κύκλο αυτών που ήταν ικανοποιημένοι από το πολιτικό τέλμα των τελευταίων ημερών. Ο κ. Μητσοτάκης ακόμη και μετά τη μεγάλη του πτώση παρέμενε πρώτος και με διαφορά. Οι αντίπαλοί του σε απόσταση ασφαλείας. Ομως η επόμενη ημέρα δεν μπορεί να είναι ίδια αφού κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσουν οι ραγδαίες εξελίξεις στον χώρο του Κέντρου και αριστερότερα. Οι επιτελείς του κ. Μητσοτάκη ένιωθαν ασφαλείς. Τώρα όμως μπαίνουν σε αχαρτογράφητα νερά.

Ομως δεν είναι μόνο η Νέα Δημοκρατία που ανησυχεί αλλά και άλλοι που δεν έχουν καμία όρεξη να απεμπολήσουν τα κεκτημένα τους. Το καινούργιο τρομάζει γιατί φαίνεται ότι δεν είναι μετρήσιμο.

Ο μεγάλος κίνδυνος της Ακροδεξιάς, οι όλο και οι διευρυνόμενες ανισότητες σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και η περιθωριοποίηση ενός μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, απαιτούν αλλαγές. Απαιτούν να μπει μπροστά η μεγάλη εικόνα και όχι τα μικροσυμφέροντα.

Η Κεντροαριστερά καλείται να παίξει έναν νέο ρόλο. Να ανταποκριθεί στις νέες οικονομικές και κοινωνικές προκλήσεις να υπερβεί τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς και να μετουσιώσει την κρίση της σε δημιουργία. Κάτι τέτοιο θα ταρακουνήσει την Κεντροδεξιά αλλά και θα περιθωριοποιήσει τους εμποράκους της πολιτικής.

Ολοι συμφωνούν ότι η πολιτική του ενάμισι κόμματος οδηγεί σε αδιέξοδα.