Οι μεγάλες κρίσεις του ΠΑΣΟΚ…

Δεν έχει καταλήξει ο Νίκος Ανδρουλάκης στον οδικό χάρτη για τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, και το θεωρώ λογικό. Οταν έχεις να αντιμετωπίσεις, έστω και κατακερματισμένες επί του παρόντος, όλες τις «φυλές του ΠΑΣΟΚ» απέναντί σου, προφανώς θέλεις να οργανωθείς καλύτερα. Το ΠΑΣΟΚ αντιμετώπισε μέσα σε 17 χρόνια τρεις μεγάλες εσωκομματικές κρίσεις – όλες εξαιτίας εκλογικών αποτελεσμάτων. Η ήττα του 2007 γέννησε την αμφισβήτηση του Γιώργου Παπανδρέου από τον Ευάγγελο Βενιζέλο – εξαιτίας της οποίας κάηκε το άστρο ενός μεγάλου πολιτικού όπως ο Βενιζέλος. Γιατί συνέβη αυτό; Διότι στο ΠΑΣΟΚ είχαν όλοι πειστεί ότι θα κέρδιζαν τις εκλογές επειδή ο Κώστας, ο «ντεμέκ» Καραμανλής, ήταν η επιτομή της αποτυχίας και έπρεπε να χάσει. Δεν έχασε και ο Βενιζέλος το χρέωσε εξ ολοκλήρου, όχι στο γεγονός ότι η κοινωνία επέλεξε να του δώσει μια ακόμη ευκαιρία, άλλα επειδή δεν μπορούσε ο Γιώργος. Ο Γιώργος, επειδή δεν είχε ηγετικά χαρακτηριστικά, δεν είχε επαφή με την κοινωνία, δεν είχε στρατηγική, είχε δημιουργήσει ένα κόμμα μέσα στο κόμμα, γενικά «δεν το ‘χε». Ο Βενιζέλος αμφισβήτησε τον Γιώργο (Ζάππειο κ.λπ. – τα γεγονότα είναι γνωστά), ο Γιώργος επικράτησε στην εσωκομματική διαμάχη, που ήταν αδυσώπητη, και δύο χρόνια αργότερα κέρδισε καθαρά τον Καραμανλή και τη ΝΔ.

Το 2015 το ΠΑΣΟΚ υπό τον Ευ. Βενιζέλο πλέον, καθημαγμένο από την κρίση και τη ραγδαία αύξηση του ΣΥΡΙΖΑ, έλαβε στις εκλογές το χαμηλότερο, στα όρια της εξαφάνισης, εκλογικό του ποσοστό. Τέθηκε θέμα ηγεσίας από τη Φώφη Γεννηματά. Εγινε εκλογή και αναδείχθηκε πρόεδρος εκείνη, επειδή πλέον ο Βενιζέλος είχε φορτωθεί όλα όσα εκείνος χρέωνε στον προκάτοχο του Γιώργο Παπανδρέου. Μετά την έπεισαν ότι το πρόβλημά της είναι ο Βενιζέλος, τον έκοψε από τους συνδυασμούς, και το αποτέλεσμα (των εκλογών) το είδαμε όλοι. Ο κόσμος εγκατέλειπε μαζικά τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε να ξεκολλήσει πάνω από το 8%…

…και οι μικροί Ιζνογκούντ

Τώρα, για τους ίδιους λόγους, ζητείται η αποπομπή από την ηγεσία του κόμματος του Νίκου Ανδρουλάκη. Παρά το γεγονός ότι αύξησε τη δύναμή του κατά 60% στα περίπου δυόμισι χρόνια της ηγεσίας του σε σχέση με το παρελθόν. Είναι αρκετό αυτό; Δεν είναι. Μπορούσε να κάνει περισσότερα; Μπορούσε. Εχασε ευκαιρίες; Εχασε και ευκαιρίες. Αλλά τι έκαναν και οι υπόλοιποι για να στηρίξουν την προσπάθειά του; Ελάχιστα έως τίποτα. Μόνο κριτική αφ’ υψηλού και απ’ έξω. Κριτική και παρατηρήσεις.

Ποια όμως είναι η ειδοποιός διαφορά με τις προηγούμενες κρίσεις; Οτι τότε υπήρχε ένας εναντίον ενός. Τώρα ξεφύτρωσαν τέσσερις ή πέντε διεκδικητές. Δείγμα ότι πια δεν έχει τόση σημασία γι’ αυτούς το μέλλον της παράταξης όσο η επίτευξη προσωπικών φιλοδοξιών. Μικροί Ιζνογκούντ που θέλουν όλοι να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Ανθρώπινο…

Ο βιαστικός δήμαρχος

Από τις τέσσερις – πέντε περιπτώσεις των διεκδικητών της ηγεσίας του Ανδρουλάκη θέλω να σταθώ ιδιαίτερα στην περίπτωση του δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα. Τον Χάρη τον συμπαθώ, οφείλω να σημειώσω εκ προοιμίου, διότι μου ταιριάζει το ύφος και το ήθος του, και επιπλέον θεωρώ ότι είναι ένας άξιος άνθρωπος, σοβαρή περίπτωση για τον τόπο. Αλλά με εξέπληξε αρνητικά η σπουδή του. Δεν είναι μόνο ότι δεν δείχνει έναν απαιτούμενο σεβασμό προς εκείνον που τον ωφέλησε, και τον ωφέλησε πολλαπλώς – τον Ανδρουλάκη. Είναι και το ότι υποπίπτει σε σοβαρό φάουλ για τον εαυτό του και τις φιλοδοξίες του. Διότι φαντάζει παράταιρο να μην έχει εμφανίσει δείγματα της δουλειάς του ακόμη για να δικαιώσει όσους τον επέλεξαν για τον δήμο της Αθήνας και να διεκδικεί την ηγεσία του κόμματος που τον ανέδειξε δήμαρχο. Ούτε χρόνο δεν έχει συμπληρώσει στον δήμο. Γιατί βιάζεται; Γιατί δεν αφήνει να τον καταξιώσει το έργο του; Πανελλήνια δε;

Και επειδή διαισθάνομαι ποιος του φουσκώνει τα μυαλά, εισηγούμαι να κλείσει ανυπερθέτως τα αφτιά του σε ό,τι του εισηγείται ο συγκεκριμένος. Καθ’ ότι έχει «βαρύ» παρελθόν στο ΠΑΣΟΚ ως άνθρωπος του παρασκηνίου και την ίδια δουλειά την έχει κάνει και με άλλους πριν από αυτόν. Γιατί δεν ρωτάει να του πουν πόσους έχει πάρει στον λαιμό του έως τώρα;

Ενα κερί για τον ανασχηματισμό

Στον απόηχο του ανασχηματισμού, δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι ο πρόεδρος Κυριάκος πάλι έκανε τη διαφορά, με τη Νίκη Κεραμέως. Για λόγους που πλέον παίρνουν μεταφυσικά χαρακτηριστικά επιμένει να τη χρησιμοποιεί, παρά το γεγονός ότι από όπου κι αν έχει περάσει (από όποιο υπουργείο εννοώ), δεν άφησε πίσω της πάρα μόνο… (λέω να αποφύγω τη λέξη συντρίμμια, θα περιοριστώ στη λέξη) προβλήματα. Διάβαζα ακόμη και χθες στα ξελιγωμένα φιλοκυβερνητικά sites ότι την αποδόμησε από το υπουργείο Εσωτερικών για να την τιμωρήσει, λόγω του σκανδάλου με τα emails της Αννας-Μισέλ Ασημακοπούλου. Μάλιστα. Το ότι, ας πούμε, είναι υπεύθυνη για τον γνωστό νόμο περί αξιοκρατίας που έχει μπλοκάρει τον κρατικό μηχανισμό έπαιξε κανέναν ρόλο; Οτι δεν υπάρχει ένας (αριθμός 1!) υπουργός ο οποίος να συνεργάστηκε μαζί της και να έβγαλε άκρη έπαιξε καθόλου ρόλο επίσης; Και προς ποια κατεύθυνση; Οτι όποια… «μεταρρύθμιση» επιχείρησε στο υπουργείο Παιδείας, δεν υλοποιήθηκε ποτέ, και ο διάδοχός της στο υπουργείο, Κυρ. Πιερρακάκης, έξι μήνες τώρα προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα;

Να τον ενημερώσω λοιπόν, γιατί προφανώς του διαφεύγει, ότι όσοι παρέμειναν στο υπουργικό συμβούλιο με το που τελείωσε η συνεδρίαση του Σαββάτου κατευθύνθηκαν στις κοντινότερες εκκλησίες και άναψαν κερί επί τη διασώσει τους από την παρουσία της στο Εσωτερικών…

Ο υπερασπιστής του δικαίου

Δεν μου αρέσει να αναμειγνύομαι στα οικογενειακά των άλλων (πολύ περισσότερο όταν αυτά αφορούν σχέσεις ζευγαριών), άλλα στην περίπτωση του «γνωστού» ποινικολόγου (η «ανωνυμία» του οποίου προστατεύει το τεκμήριο της αθωότητας…) υπάρχει κάτι που με βγάζει από τα ρούχα μου. Δεν αφορά τόσο το περιστατικό με τον άγριο ξυλοδαρμό της νυν συζύγου του, αλλά μια παλαιότερη καταγγελία σε βάρος του, η οποία χάθηκε στο έρεβος των λαβυρίνθων της Δικαιοσύνης. Ο άνθρωπος αυτός είχε καταγγελθεί προ επταετίας από την πρώην σύζυγό του για ενδοοικογενειακή βία, και μάλιστα η γυναίκα είχε φτάσει στο σημείο να υποβάλει σε βάρος του μηνυτήρια αναφορά. Κι όμως, παρότι καταδικάστηκε πρωτόδικα σε μια πλημμεληματικού χαρακτήρα ποινή (τότε ήταν ΣΥΡΙΖΑ, και τα έβλεπαν τα πράγματα πιο… χαλαρά), στο Εφετείο απηλλάγη, σαν να μην έγινε τίποτε. Και ο δικηγόρος, ο γνωστός δικηγόρος, εμφανιζόταν στα κανάλια, έκανε δηλώσεις, υπερασπιζόταν υποτίθεται το δίκαιο και την αλήθεια, και παρουσιαζόταν ως ένα ευυπόληπτος πολίτης, με δημόσιο λόγο.

Περιττό να ρωτήσω γιατί απηλλάγη στο Εφετείο για την κακοποίηση. Μου είπαν ότι αναίρεσε ενώπιον του δικαστηρίου η καταγγέλλουσα. Μπορεί. Φαντάζομαι όμως ότι τα αρμόδια όργανα της Δικαιοσύνης θα το αναζητήσουν αυτό το «γιατί». Διότι αν είχε τότε καταλήξει δικαστικά εκείνη η καταγγελία, ίσως να είχε γλιτώσει την προχθεσινή βαριά κακοποίηση η δεύτερη σύζυγος του «γνωστού» ποινικολόγου…