Εξέλιξη

^«Πιστεύετε ότι θα ήταν θετική εξέλιξη για την πολιτική ζωή του τόπου η σύγκλιση και η συμπόρευση των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς (π.χ. ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέα Αριστερά) και θα την καθιστούσαν υπολογίσιμο αντίπαλο για τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη;», ρώτησαν οι ερευνητές της Opinion Poll στο πρώτο μετεκλογικό τους γκάλοπ.

Η διαφάνεια με τις δύο αντικριστές πίτες των απαντήσεων που έδωσαν οι ψηφοφόροι ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ δεν έκρυβε εκπλήξεις. Το 79,8% των πρώτων και το 73,5% των δεύτερων θεωρούν ότι ο δρόμος για την επιστροφή στον δικομματισμό περνάει μέσα από τη συγκρότηση ενός κεντροαριστερού πόλου. Εξού κι ένας φανατικός καταναλωτής δημοσκοπικών ποσοστών στέκεται περισσότερο στο 57,5% του συνολικού δείγματος που συμφωνεί μαζί τους. Ή στο 38,6% των νεοδημοκρατών που φρονούν το ίδιο.

Βέβαια, σχεδόν οι μισοί απ΄ όλους τους ερωτώμενους – το 51,8% – παραδέχονται πως στερείται ρεαλισμού ο ευσεβής πόθος όποιων φωνάζουν ότι η πιο μεγάλη ώρα για την Κεντροαριστερά είναι τώρα. Ισως γι΄ αυτό ένα 45,6% δηλώνει πως θα έβλεπε «θετικά και μάλλον θετικά» όχι την απλή συνεργασία υπαρκτών κομμάτων του χώρου αλλά την ίδρυση ενός νέου κόμματος.

Συνήθεια

Θα την έβλεπε επειδή έτσι ενδέχεται να καλυφθεί το κενό εκπροσώπησης το οποίο νιώθουν εκεί και όποιοι αυτοτοποθετούνται γύρω απ’ αυτόν και όσοι δεν θα ψήφιζαν ποτέ μια κεντροαριστερή δύναμη μεν, αντιλαμβάνονται τα μειονεκτήματα του συστήματος του ενός κόμματος και κάτι δε – παρότι 56,1% επισημαίνει ότι λείπουν οι πολιτικές, προγραμματικές και κοινωνικές προϋποθέσεις.

Το πιο εκκωφαντικό ποσοστό, πάντως, είναι το 54,1% το οποίο αναφέρει πως θα προτιμούσε να ηγηθεί της προσπάθειας (της ίδρυσης ενός νέου κομματικού φορέα, δηλαδή) «ένα άλλο στέλεχος του ευρύτερου κεντροαριστερού χώρου». Τσίπρας, Κασσελάκης και Ανδρουλάκης φαντάζουν ελκυστικοί μόνο σε μερικούς πιστούς στο συριζαϊκό και το πασοκικό δόγμα. Για την ακρίβεια, κανένας τους δεν είναι η λύση που θα διάλεγε η πλειονότητα των ψηφοφόρων των κομμάτων τους.

Εφόσον, λοιπόν, τα εκλογικά σώματα της Κεντροαριστεράς προσβλέπουν στην επάνοδο της παράταξης, τότε σε οποιαδήποτε επιλογή κι αν κληθούν να κάνουν τους επόμενους μήνες θα πρέπει να υπερβούν μια συνήθεια των κομματικών βάσεων: θα πρέπει να αξιολογήσουν υποψηφίους κοιτώντας τους με τα μάτια του συνόλου της κοινής γνώμης, όχι με τα δικά τους. Γιατί εκείνοι που εξέλεξαν στις προηγούμενες εσωκομματικές τους αναμετρήσεις μετρήθηκαν, ζυγίστηκαν και βρέθηκαν ελλιπείς.