Το βουνό και το ποντίκι

Για τον ανασχηματισμό, το εύκολο θα ήταν να πει κανείς «ώδινεν όρος και έτεκε μυν», τουτέστιν: κοιλοπονούσε το βουνό και γέννησε ένα ποντίκι, και να πάμε παρακάτω, σε άλλα θέματα. Η αλήθεια είναι ότι, ακόμα μία φορά, ο Πρωθυπουργός δεν αλλάζει τη λογική του πολυπρόσωπου σχήματος που έχει φτιάξει. Ο στόχος είναι ο ίδιος, διαχείριση και ελεγχόμενες μεταρρυθμίσεις – με τον ίδιο διευθυντή μιας ορχήστρας που φάλτσαρε αρκετά το τελευταίο διάστημα.

Το έγραφα και χθες. Με δεδομένο το έλλειμμα στελεχών, μόνος ανασχηματισμός που θα είχε ευρύτερο νόημα θα ήταν αυτός μιας ολιγοπρόσωπης κυβέρνησης, με υπουργούς επικεφαλής δυναμικών ομάδων από στελέχη της διοίκησης και, ενδεχομένως, κάποιους με πολιτικό ρόλο. Ο χθεσινός, απλώς, επιδιώκει να διορθώσει μερικούς τομείς κυβερνητικής δράσης.

Απομακρύνοντας ο Πρωθυπουργός τον Κώστα Σκρέκα από το υπουργείο Ανάπτυξης, είναι σαν να παραδέχεται ότι η καμπάνια για την ακρίβεια δεν απηχούσε ακριβώς το έλλειμμα αποτελεσματικότητας, που φαίνεται να επεσήμαναν οι ψηφοφόροι. Το παράδοξο είναι ότι τη συνέχιση αυτής της μάχης κλήθηκε να τη δώσει ένας πολιτικός (Τάκης Θεοδωρικάκος) που αφενός προέρχεται από το ΚΚΕ και μια κουλτούρα κρατικού ελέγχου, στον αντίποδα της ελεύθερης αγοράς, αφετέρου έχει δύο ακόμα φορές απομακρυνθεί όχι προφανώς εξαιτίας των επιτυχιών του. Νομίζω ότι θα τροφοδοτήσει ανέκδοτα η προσπάθεια του νέου υπουργού να ελέγξει την τιμή των τυριών στα σουπερμάρκετ…

Απομακρύνοντας τον Λευτέρη Αυγενάκη από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, του χρεώνει, επιπλέον μιας προβληματικής θητείας στο υπουργείο, και το έλλειμμα πολιτικής παρουσίας όχι μόνο στην ύπαιθρο αλλά, ιδίως, στο Ηράκλειο, όπου είχε την ευθύνη της κυβερνητικής προεκλογικής καμπάνιας καταφέρνοντας η ΝΔ να βγει δεύτερη, πίσω από τον Νίκο Ανδρουλάκη. Το παράδοξο, και εδώ, είναι ότι τον Αυγενάκη αντικαθιστά ο Κώστας Τσιάρας, η αδυναμία του οποίου στο υπουργείο Δικαιοσύνης την πρώτη τετραετία έχει κληροδοτήσει μια συνθήκη παράλυσης που τρέχει σήμερα να διορθώσει ο Γιώργος Φλωρίδης.

Απομακρύνοντας τη Νίκη Κεραμέως από το υπουργείο Εσωτερικών, ομολογεί τις δυσπραγίες στο συγκεκριμένο πόστο που της είχε ανατεθεί. Αναρωτιέται όμως κανείς προς τι η μετάθεση στο υπουργείο Εργασίας; Ο Πρωθυπουργός δεν είναι πάπας να εκδίδει συγχωροχάρτια.

Απομακρύνοντας τον Δημήτρη Καιρίδη από το υπουργείο Μετανάστευσης και αντικαθιστώντας τον από τον Νίκο Παναγιωτόπουλο (εδώ, βγάζει ολοκληρωμένο νόημα η επιλογή του Πρωθυπουργού), κάνει σαφές ότι επιδιώκει να αλλάξει η δοσολογία του τρόπου αντιμετώπισης των μεταναστευτικών ροών και των πολιτικών ελέγχου των παράνομων μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα.

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον του ανασχηματισμού έχει η αναβάθμιση του ρόλου του Θοδωρή Λιβάνιου στο υπουργείο Εσωτερικών, ενός πολιτικού που και άποψη έχει, και δρα. Επίσης ενδιαφέρουσες κινήσεις είναι η επιστροφή της Ζωής Ράπτη στο Ανάπτυξης (είχε σοβαρή συνεισφορά ως υφυπουργός Υγείας με αντικείμενο την ψυχική υγεία) και η κοοπτάτσια (όπως θα λέει ο Κασσελάκης όταν μάθει την κομματική σλανγκ) του Γιώργου Μυλωνάκη, ανθρώπου του Μητσοτάκη, από τη Βουλή στο πρωθυπουργικό γραφείο.

Μοναδική παρηγοριά ότι, τουλάχιστον, πολλές προσωπικότητες της βαθιάς ΝΔ που είχαν καταφέρει να τρυπώσουν στα ρεπορτάζ περί ανασχηματισμού δεν τρύπωσαν στην κυβέρνηση. Τουλάχιστον, ως προς αυτό, ο Μητσοτάκης είναι ανυποχώρητος.