Το παράδειγμα του Σεργκέι Μπούμπκα

Το μακρινό, πλέον, 1997 θυμάμαι να πηγαίνω κάθε μέρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στίβου με τον παππού μου. Δηλώνω εξαρχής τυχερός καθώς η μητέρα μου ήταν υπεύθυνη του anti-doping control, οπότε είχαμε βρει την ευκαιρία να βρούμε αρκετά εύκολα εισιτήρια για κάθε αγωνιστική ημέρα. Ο παππούς μου, ως παλιός και παραδοσιακός κομμουνιστής, λάτρευε τον στίβο και κυρίως τα αθλήματα στα οποία δεν κυριαρχούσαν οι Αμερικανοί, οπότε κομμένοι οι αγώνες ταχύτητας. Η μεγάλη προσμονή για τον τελικό του επί κοντώ και την τελευταία εμφάνιση του ανυπέρβλητου Σεργκέι Μπούμπκα ήταν δεδομένη. Ο Ουκρανός νίκησε για 6η σερί φορά σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αλλά για μια ακόμη φορά δεν επιχείρησε να σπάσει παγκόσμιο ρεκόρ. Ο λόγος; Μα φυσικά θα το έκανε στα ακριβοπληρωμένα meetings όταν και το έπαθλο θα ήταν χρηματικά υπερπολλαπλάσιο. Αυτός ο σπουδαίος αθλητής επέλεγε τις μάχες που θα ξεπέρναγε τον πήχη, χωρίς ποτέ να αφήνει στην άκρη και τους μεγάλους στόχους των χρυσών μεταλλίων.

Δεν γνωρίζω αν στο Μέγαρο Μαξίμου αγαπούν τον κλασικό αθλητισμό, αλλά καλό είναι να κοιτάξουν το παράδειγμα του μεγάλου ουκρανού αθλητή. Ο πήχης πρέπει να μπαίνει στο ύψος των πραγματικών απαιτήσεων της στιγμής γιατί αν τον περνάς από κάτω, το θέαμα δεν είναι το καλύτερο. Από τον Γενάρη φαινόταν πως ο χώρος δεξιότερα της ΝΔ θα λάμβανε ποσοστά κοντά στο 20% (δημοσκόπηση Good Affairs – «ΒΗΜΑ» 21/1) οπότε το πρώτο καμπανάκι είχε ηχήσει μήνες πριν. Τότε δεν μπορούσαμε με σιγουριά να πούμε πώς θα γίνει ο καταμερισμός των ποσοστών αυτών των κομμάτων, αλλά είχαμε τονίσει με σιγουριά το ποσοστό του συνολικά και πως, ταυτόχρονα, η ΝΔ είναι τυχερή που δεν έχει υπάρξει ένας επικεφαλής να τα ενώσει. Ταυτόχρονα η χαλαρότητα των ευρωεκλογών πάντα πλήττει το πρώτο κόμμα ακόμη και αν αυτό έχει μια ρόδινη θητεία, πράγμα που απέχει από την πραγματικότητα τους τελευταίους μήνες. Η ακρίβεια παραμένει κυρίαρχο θέμα στη συνείδηση και στην τσέπη του κόσμου και όλα τα υπόλοιπα που συνέβησαν, οδήγησαν ακόμη και παραδοσιακούς ψηφοφόρους της ΝΔ, να μην υπερψηφίσουν το κυβερνών κόμμα. Οι πιο πολλοί στράφηκαν στα δεξιά της. Αλλοι μπορεί να μην ψήφισαν άλλο κόμμα επειδή «δεν τους πήγαινε το χέρι» αλλά προτίμησαν τη σιωπηρή αποχή. Λιγότεροι στράφηκαν στους Δημοκράτες του Ανδρέα Λοβέρδου αλλά και στον ΣΥΡΙΖΑ του Στέφανου Κασσελάκη. Συνολικά η ΝΔ έχασε 1 εκατομμύριο ψηφοφόρους και για πρώτη φορά την τελευταία 5ετία έδειξε πως δεν είναι άτρωτη, λαμβάνοντας ένα ποσοστό το οποίο είναι το μισό της συνολικής αποχής (28,31% vs 58,4%). Καλό όμως είναι να μην ξεχνάμε πως παρόλο που οι ευρωεκλογές έστειλαν ένα μήνυμα, το βαρύ χαρτί της ΝΔ είναι πάντα εκεί.

Οι επιτελείς της ΝΔ δεν υπολόγισαν πως σε κάθε μέτρηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης λάμβανε 6-7 μονάδες περισσότερες από το ποσοστό του κόμματός του στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός. Κάτι πολύ σημαντικό όταν έχουμε εθνικές εκλογές αλλά ελάσσονος σημασίας σε ευρωεκλογές. Οπότε όλοι αυτοί οι λόγοι εξηγούν την πτώση της ΝΔ αλλά καλό είναι να μελετούνται οι αριθμοί ολοκληρωτικά από την αντιπολίτευση και όχι κατά το δοκούν. Οσο ο δείκτης πρωθυπουργησιμότητας μας δίνει αυτά τα αποτελέσματα, με τον Πρωθυπουργό να απέχει σημαντικά από τον Στέφανο Κασσελάκη και πολύ περισσότερο από όλους τους υπολοίπους, η ολική ανατροπή είναι ένα άπιαστο όνειρο αν δεν αλλάξουν τακτική, στρατηγική ή ακόμη και πρόσωπα. Το επί κοντώ είναι ένα εντυπωσιακό άθλημα αλλά πολλές φορές το πρόβλημα δεν είναι στο να ξεπεραστεί ο πήχης αλλά να αλλάξει το κοντάρι.

Ο Γιώργος Τράπαλης είναι αναλύτης δεδομένων της Good Affairs