Μάλλον γλίτωσε μια περιπέτεια

Μετά το χρυσό του ανίκητου Μίλτου Τεντόγλου ο ελληνικός στίβος πανηγύρισε και το ασημένιο μετάλλιο της Κατερίνας Στεφανίδη στο επί κοντώ, στο Πανευρωπαϊκό της Ρώμης. Εχουμε συνηθίσει να τη βλέπουμε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου την ελληνίδα πρωταθλήτρια γιατί είναι αυτή η θέση που αληθινά της ταιριάζει. Στη Ρώμη κατέκτησε ένα μετάλλιο, που στα μάτια μας πρέπει να έχει τη λάμψη που έχουν και τα χρυσά της. Γιατί είναι ένα μετάλλιο με το οποίο βραβεύεται η υπέροχη σταθερότητά της, η μεγάλη επιμονή της, η αξιοπρόσεκτη διάρκειά της – όλα αυτά δηλαδή που την κάνουν την κορυφαία ελληνίδα αθλήτρια όλων των εποχών.

Κατερινάρα

Η Στεφανίδη είναι η Κατερίνα μας, όταν κερδίζει τα χρυσά στους Ολυμπιακούς Αγώνες, στα Ευρωπαϊκά και στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα και είναι η Κατερινάρα μας όταν δεν έρχεται πρώτη, αλλά δίνει έναν αγώνα υπέροχο, όπως αυτόν που έδωσε στην ιταλική πρωτεύουσα. Είναι πλέον 34 χρόνων, έχει ένα βιογραφικό γεμάτο από θριάμβους και μοναδικές διακρίσεις, αλλά έχει ακόμα όλη εκείνη τη φλόγα που την έκανε να ξεχωρίζει από μικρή. Το χθεσινό μετάλλιο το πήρε παλεύοντας – ήταν το περισσότερο που μπορούσε. Εχασε το χρυσό από την Αντζέλικα Μοζέρ από την Ελβετία που κέρδισε με ένα άλμα στα 4,78 μ., αλλά κέρδισε την Εγγλέζα Μόλι Κόντερι, παγκόσμια πρωταθλήτρια. Η Μοζέρ είναι 26 χρόνων και η Εγγλέζα 24.  Πριν από δύο χρόνια, όταν η Στεφανίδη περνούσε με άνεση τα 4,80 μ., θα είχαν δει την πλάτη της. Αλλά ο χρόνος είναι ανίκητος.

Χρυσό

Οπως και να έχει η Στεφανίδη που είχε δύο καλές προσπάθειες στα 4,83 μ. – επίδοση που θα της έδινε το χρυσό – σε έναν ακόμα αγώνα δεν πρόδωσε τον εαυτό της. Αυτό νομίζω ήταν πάντα το μυστικό της και για αυτό είναι τόσο υπέροχα σταθερή: η Στεφανίδη κάνει πάντα ό,τι καλύτερο μπορεί – η καριέρα της είναι ένα μάθημα ζωής.

Σάρι

Διανύουμε μια εβδομάδα ανακοινώσεων. Προχθές είχαμε την ανακοίνωση του αντίο του Δημήτρη Μελισσανίδη και χθες την παρουσίαση του νέου προπονητή του ΠΑΟ, του Ντιέγκο Αλόνσο, από την Ουρουγουάη. Πριν από την παρουσίαση υπήρξε μια ανάρτηση του ατζέντη του ιταλού προπονητή Μαουρίτσιο Σάρι που οι Πράσινοι περίμεναν για μέρες. Ο ατζέντης ευχαρίστησε τον Παναθηναϊκό εκ μέρους του πελάτη του λέγοντας πως η πρόταση που δέχτηκε τον τιμά, αλλά αποφάσισε να μη φύγει από την Ιταλία. Δεν ξέρω τι θα κάνει στον ΠΑΟ ο Αλόνσο. Πιστεύω όμως ότι ο ΠΑΟ μάλλον γλίτωσε μια περιπέτεια μετά την άρνηση του Σάρι.

Οι Ιταλοί

Ο Ιταλός είναι αναμφίβολα σπουδαίος προπονητής πλην όμως κανείς ιταλός προπονητής δεν έχει πετύχει στην Ελλάδα κι αυτοί που ήρθαν δεν είναι και λίγοι. Ο Μπιγκόν ήρθε κάποτε στον Ολυμπιακό ως «ο προπονητής του Μαραντόνα στη Νάπολι». Είχε κερδίσει το πρωτάθλημα όχι μόνο με τον Ντιέγκο αλλά και με τη Σιόν στην Ελβετία. Τον ενδιέφερε αμέσως πού τρως το καλύτερο ψάρι στην Αθήνα και αν είναι δυνατόν να αγοράσει ένα σπίτι κάπου στο Αιγαίο. Εχουν αποτύχει και ο Τζενάρο Γκατούζο στον ΟΦΗ και ο Αλμπέρτο Μαλεζάνι στον ΠΑΟ: και οι δυο μας άφησαν για να τους θυμόμαστε εμφανίσεις σε συνεντεύξεις Τύπου που χαρακτηρίζονται επιεικώς υστερικές. Κανείς δεν νοσταλγεί τον Αντρέα Στραματσόνι που δούλεψε στον ΠΑΟ – και σήμερα είναι τηλεσχολιαστής – αλλά ούτε και τον Μάσιμο Καρέρα που πέρασε από την ΑΕΚ αδυνατώντας να βοηθήσει την Ενωση να αποκτήσει κάτι που για έναν Ιταλό θα έπρεπε να είναι πανεύκολο, δηλαδή μια καλή άμυνα.

Ποιο είναι το πρόβλημα των Ιταλών; Οτι θεωρούν το πρωτάθλημά μας παρακατιανό και βλέπουν ως ένα είδος προσωπικού τους υποβιβασμού το ότι βρέθηκαν εδώ. Θα συνέβαινε το ίδιο με τον Σάρι; Δεν μπορώ παρά να κάνω εκτιμήσεις. Σίγουρα δεν είναι όνειρό του να έρθει στη Σούπερ Λίγκα μας. Αν έλεγε το ναι θα το έλεγε για τα χρήματα. Αλλά θα δούλευε σίγουρα έχοντας το μυαλό του στις μεγάλες του μέρες στο Καμπιονάτο: αυτό είναι για όλους τους ιταλούς προπονητές η μία και μοναδική γη της επαγγελίας.

Προσαρμογή

Τους λείπει η όρεξη; Οχι φυσικά. Ολοι αυτοί που προανέφερα είχαν τη θεωρητική κατάρτιση να δουλέψουν και να πετύχουν εδώ. Αλλά η προσαρμογή τους δεν είναι ποτέ απλή. Ενας βασικός λόγος είναι ότι ελάχιστοι μιλάνε μια άλλη γλώσσα πέρα από ιταλικά. Και όλοι οι ιταλοί προπονητές νοιάζονται υπερβολικά πολύ για το τι λένε οι οπαδοί, τι γράφουν οι δημοσιογράφοι κ.λπ. Αν ο Κάρλο Αντσελότι ξεχωρίζει από όλους είναι και γιατί μιλάει ισπανικά και αγγλικά. Κι έχει γνώση για όσα λέγονται και μπροστά και πίσω από την πλάτη του…

Ακόμα

Σήμερα θα έχουμε ένα ακόμα τελικό μπάσκετ για το πρωτάθλημα της Α1 ανάμεσα στον ΠΑΟ και στον Ολυμπιακό. Ο Παναθηναϊκός κερδίζοντας το βράδυ της Δευτέρας στο ΟΑΚΑ μείωσε σε 1-2 και πάει απόψε στο ΣΕΦ για να ισοφαρίσει τη σειρά απέναντι σε ένα Ολυμπιακό που έχει μπροστά του την ευκαιρία να κάνει μία νίκη και να κερδίσει ένα πρωτάθλημα. Οι δύο ομάδες μας έδωσαν σπουδαία ματς με αληθινούς πρωταγωνιστές και εντάσεις. Και το αποψινό παιγνίδι είναι ανοιχτό σε κάθε αποτέλεσμα. Αλλά πρέπει να ευχόμαστε πρώτα από όλα να ολοκληρωθεί χωρίς μεγάλα παρατράγουδα: πράγμα που όταν μιλάμε για τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος μπάσκετ δεν είναι καθόλου δεδομένο. Τη Δευτέρα το ματς ολοκληρώθηκε με καβγάδες των παικτών και με τον Ολυμπιακό να καταγγέλλει ρατσιστική επίθεση στον παίκτη του Κάνααν.

Ηρεμα

Είναι παράξενα αυτά; Oχι ακριβώς. Στο ελληνικό μπάσκετ υπάρχει ένα παράξενο κανονιστικό πλαίσιο. Πέρυσι π.χ. ο τέταρτος τελικός στο ΟΑΚΑ διακόπηκε έπειτα από εισβολή οπαδών του ΠΑΟ που δεν ήθελαν ο Ολυμπιακός να πετύχει στην πολυτελέστατη έδρα της ομάδας τους την πιο μεγάλη σε έκταση νίκη στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Ο ΠΑΟ τιμωρήθηκε με δύο αγωνιστικές: μιλάμε για τον ορισμό της «ποινής-χάδι». Οταν υπάρχουν τέτοιες ποινές πώς να αποκλείσεις την πιθανότητα να γίνει ο κακός χαμός; Πρόκειται για μεγάλο κρίμα. Διότι οι δύο ομάδες είναι εξαιρετικές και το θέαμα υψηλού επιπέδου, αν σκεφτεί κανείς ότι βρισκόμαστε στον Ιούνιο. Λέω το απαραίτητο «για να δούμε τι θα δούμε» με την ελπίδα πως θα δούμε μόνο ένα ματς μπάσκετ…