Θεία φώτιση κατά παραγγελία

Το «θέμα» πήρε λίγο καιρό πριν από την αναμενόμενη έκταση και αρκεί ο τίτλος και ο υπότιτλος που του έδωσαν «ΤΑ ΝΕΑ» της Δευτέρας 27 Μαΐου, ώστε να αντιληφθεί κανείς πως η επικαιρότητά του δεν έχει ξεθυμάνει, αλλά λόγω της υφής του θα μπορεί να επανέρχεται, ζητώντας απαιτητικά να σχολιαστεί, ακόμη και τον Δεκαπενταύγουστο ή την παραμονή του καινούργιου χρόνου. «Διάβασμα και… προσευχή. Η Εκκλησία στη μάχη των Πανελλαδικών – βραδινές λειτουργίες και αγρυπνίες ειδικά αφιερωμένες για τους υποψήφιους που δίνουν εξετάσεις τελούνται σε ολόκληρη τη χώρα». Και στην ανάπτυξή του το ρεπορτάζ – δειγματοληπτικά μάλλον αφού δεν θα μπορούσε να εξαντλήσει τον χάρτη της Ελλάδας – αναφέρει τη Δράμα, τη Λάρισα, τον Τύρναβο, τη Θεσσαλονίκη, τη Φλώρινα, την Ιεράπετρα, την Αλεξανδρούπολη, τον Πειραιά ως τις πόλεις που πρωτοστάτησαν στις ειδικές θείες λειτουργίες προκειμένου οι Πανελλαδικές να διεξαχθούν με τη μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία για τους συμμετέχοντες μαθητές. Δεν έχει σημασία αν δεν υπήρξε – ούτε θα μπορούσε να υπάρξει – το ενδεχόμενο να εντοπιστεί έστω και ένας στοιχειωδώς νοήμων άνθρωπος σε ολόκληρη την επικράτεια που να πιστεύει σοβαρά πως ένας οποιοσδήποτε μαθητής θα ήταν δυνατόν να γράψει καλύτερα ή χειρότερα σε περίπτωση που δεν είχαν γίνει οι θείες λειτουργίες.

Σημασία έχει πως με το πρόσχημα ενός «θέματος» που πονάει εκατοντάδες χιλιάδες – τους μαθητές και τους γονείς τους – η Εκκλησία μπορούσε να δώσει το «παρών», χωρίς όμως να έχει υπολογίσει πως οποιαδήποτε παρέμβαση γίνεται εκ του πονηρού, και μάλιστα χωρίς να στοιχίζει τίποτε, στην ουσία αμαυρώνει την έννοια του Θεού. Ακριβώς γιατί τον εμπλέκει σε λογαριασμούς που αν ήταν δυνατόν να έχει οποιαδήποτε σχέση μαζί τους, θα είχε αποκαλυφθεί η σχέση αυτή ευεργετικά σε πολύ κρισιμότερες περιστάσεις.

Χωρίς να το αντιλαμβάνεται, ή μάλλον το αντιλαμβάνεται, αλλά φαίνεται να μην το υπολογίζει αφού κανείς δεν πρόκειται να της το πει κατάμουτρα, η Εκκλησία περιέρχεται σε πολύ δεινή θέση όταν καλείται να απολογηθεί για μια τρομερή ανακολουθία με ανυπολόγιστες ουσιαστικά συνέπειες σε ένα θέμα όπως αυτό της πίστης: πώς είναι δυνατόν να επικαλείται κανείς ως βέβαιη την ύπαρξη της θείας παρέμβασης όταν η παρέμβαση αυτή – το έχουμε νιώσει όλοι μας – έχει κωφεύσει, αν δεν έχει αδιαφορήσει πλήρως, σε περιπτώσεις που εξόχως οδυνηρές – και κάθε άλλο παρά επιπέδου Πανελλαδικών – ήταν η μόνη που είχε απομείνει για την αντιμετώπισή τους;  Η παραδοχή της εξ ύψους βοήθειας ως υπαρκτής μπορεί να έχει τραγελαφικές και γελοίες συνέπειες, φτάνει να θυμηθούμε για παράδειγμα την εποχή που ανθούσε το χρηματιστήριο και ακούστηκε ένας σοβαρός μάλιστα επιστήμονας να λέει πως ήταν ο Θεός που τον φώτισε και δεν έπαιξε στο χρηματιστήριο, αφού το πιθανότερο θα ήταν να χάσει τα χρήματά του. Οταν ο Θεός μεταβάλλεται σε διαχειριστή οικονομικών συμφερόντων, μόνον ο αποκλεισμός μπορεί να διασώσει την έννοιά του – με την προϋπόθεση βέβαια ότι είναι αυτό που ενδιαφέρει την Εκκλησία.

Αν χωρίς τη θεία φώτιση δεν θα είχαν εξελιχθεί σε αποστόλους οι ψαράδες της Γαλιλαίας, αυτό, όπως αποδεικνύει η Ιστορία, είναι κάτι που έγινε άπαξ. Καθώς στο μεταξύ ανέλαβε ο ίδιος ο άνθρωπος την ευθύνη της εκπαίδευσής του, της καλλιέργειάς του, επομένως η φώτιση έγινε μια τελείως ελεγχόμενη από τον ίδιο υπόθεση. Με καθυστέρηση είκοσι αιώνων όταν έχουν μεσολαβήσει γεγονότα που ευθέως έχουν αμφισβητήσει και επομένως καθαιρέσει ως προοπτική τη θεία φώτιση, η προσφυγή στην ύπαρξή της ως λύση σε ένα πρόβλημα πολύ συγκεκριμένου μεγέθους και πολύ χειροπιαστής τάξεως με όλα τα χαρακτηριστικά μιας προσωπικής ιδιοτέλειας, έχει όλα τα στοιχεία μιας αδιατύπωτα συνομολογημένης κοροϊδίας ανάμεσα σε όσους αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα και σε όσους αναλαμβάνουν να τους το λύσουν.