Δικομματική «ισοπαλία», άνοδος της Ακροδεξιάς

Το αποτέλεσμα των χθεσινών ευρωεκλογών στην Ισπανία δεν επέφερε ουσιαστικές μεταβολές στο πολιτικό σκηνικό που είχε διαμορφωθεί με τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν τον Ιούλιο του 2023 και ανέδειξαν μια έντονη κυριαρχία του δικομματισμού. Για του λόγου το αληθές, στις δύο πρώτες θέσεις βρέθηκαν εκ νέου και μάλιστα με μεγάλη απόσταση από τους επόμενους, το αντιπολιτευόμενο Λαϊκό Κόμμα (PP) και το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PSOE) του πρωθυπουργού, Πέδρο Σάντσεθ, με το πρώτο να διατηρεί το μικρό προβάδισμα που είχε διασφαλίσει πριν από ένα περίπου χρόνο. Οι εκτιμήσεις, συγκεκριμένα, έδιναν στο PP 22 έδρες και στο PSOE 20 (σε σύνολο 61 που αναλογούν στη χώρα στην Ευρωβουλή) με τα επόμενα κόμματα να εκλέγουν μονοψήφιο αριθμό βουλευτών. Με αυτό δε το αποτέλεσμα, εκτός των άλλων, ο Σάντσεθ μπορεί να αισθάνεται πως δεν απειλείται άμεσα, πολύ περισσότερο καθώς οι βουλευτές του PSOE συγκροτούν πλέον την πολυπληθέστερη ομάδα εντός των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, μετά και τη συντριβή του γερμανικού SPD.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει, παρ’ όλα αυτά, η εικόνα που διαμορφώνεται στην ισπανική Ακροδεξιά. Κι αυτό διότι εκτός από το 10,5% που διασφάλισε το Vox του Σαντιάγο Αμπασκάλ και τις 7 έδρες του στη νέα Ευρωβουλή (έναντι των 4 που διέθετε από το 2019), στην ίδια πολιτική κατηγορία έκανε εντυπωσιακή εμφάνιση ένα νέο μόρφωμα, κερδίζοντας με την πρώτη του κάθοδο 2 ή 3 έδρες. Πρόκειται για το αποκαλούμενο «Το Πάρτι τελείωσε», που ιδρύθηκε ενόψει των ευρωεκλογών ενώ ο επικεφαλής του, Λουίς «Αλβίσε» Πέρεθ Φερνάντεθ, είναι μια «περσόνα» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και πρώην πολιτικός του κόμματος Ciudadanos, το οποίο πρακτικά έχει πλέον εξαφανιστεί από το πολιτικό σκηνικό. Από τον τίτλο του δεν καταλαβαίνει κανείς ότι το βασικό «χαρτί» που έπαιξε ενόψει αυτής της αναμέτρησης ήταν το γνωστό: ο αντισυστημισμός και η καταπολέμηση της διαφθοράς.

Οσον αφορά στην Αριστερά, η εικόνα είναι θλιβερή. Οι δύο βασικές δυνάμεις που την εκφράζουν, το Sumar της Γιολάντα Ντίας και οι Podemos, είδαν τις δυνάμεις τους να «μετριούνται» σε ποσοστά που κινήθηκαν λίγο πάνω από το 6% και το 4% αντιστοίχως, εκλέγοντας 4 και 2 ευρωβουλευτές. Ετσι, είναι φανερό πλέον ότι και στην Ισπανία, μετά την εμπειρία της προηγούμενης δεκαετίας που ακολούθησε το Κίνημα των Αγανακτισμένων και την κυβερνητική σύμπραξη με τους Σοσιαλιστές, η κοινωνική δυσαρέσκεια και η διάθεση για αλλαγή και «αντισυστημισμό» δεν τροφοδοτεί την Αριστερά αλλά την Ακροδεξιά. Ακολουθώντας, με αυτό τον τρόπο την τάση που κυριαρχεί πλέον στο μεγαλύτερο μέρος των 27 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.