Η διαφάνεια ως επίδειξη και φιγούρα

Την ώρα που γράφω αυτό το σημείωμα, κανείς δεν ξέρει (ίσως ούτε και ο ίδιος) πώς σκοπεύει ο Στέφανος Κασσελάκης να παρουσιάσει προφορικά το πόθεν έσχες του στο live της Θεσσαλονίκης. Εσείς που το διαβάζετε τώρα έχετε το πλεονέκτημα να γνωρίζετε πώς ήταν το σόου. Εγώ μόνο να το φαντάζομαι μπορώ και να ελπίζω. Να ελπίζω ότι θα έχει μουσική υπόκρουση, με πλούσια ενορχήστρωση, χορωδία οπωσδήποτε και ότι θα τελειώνει με ένα περίτεχνο χορευτικό του προέδρου με τον Τάιλερ! Ιδεωδώς, θα ήθελα να είχε επιμεληθεί την παράσταση ο τύπος που έκανε τον Χάμιλτον μιούζικαλ και μάλιστα ραπ. Θα ήταν η αρμόζουσα τιμωρία για το έγκλημα που διέπραξε εις βάρος του σημαντικότερου εκ των ιδρυτών ή πατέρων του αμερικανικού έθνους. Πάρε, λοιπόν, και κάνε δήθεν μου όπερα το πόθεν έσχες του Κασσελάκη! Να δούμε, θα τολμούσε να το ξανακάνει; Ας πούμε, εις βάρος του Τζορτζ Ουάσιγκτον ή του Τζον Ανταμς; Να θα του πάει!

Αυτά φαντάζομαι εγώ και ονειροπολώ. Επιπλέον, μια τέτοιου ύφους παρουσίαση θα ταίριαζε και με τις αντιλήψεις του για τα πράγματα, διότι το πρόβλημά του, όσον αφορά το ζήτημα της περιουσιακής κατάστασής του, είναι ότι ο πρόεδρος συγχέει τη διαφάνεια με την επίδειξη, το show-off.

Το λέω ξανά και ξανά και ζητώ συγγνώμη αν σας κουράζω, αλλά όταν βλέπω το μέλλον τόσο καθαρά μπροστά μου, δεν μπορώ παρά να το φωνάζω: ο Στέφανος είναι ο διάδοχος του Νίκου Κοκλώνη στη σόουμπιζ, με την έννοια ότι εμπλουτίζει το συγκεκριμένο genre με στοιχεία πολιτικής, χωρίς ο ίδιος να έχει σχέση με την πολιτική. Η πολιτική ήταν το ανοιχτό παράθυρο που βρέθηκε μπροστά του, δεν ήταν σκοπός του. Ο σκοπός του είναι η δημιουργία  καλλιτεχνικού θεάματος, που θα αποθεώνει τον εαυτό του.

ΕΙΔΕΣ Η ΚΥΠΡΟΣ;

Ως προς τον τρόπο με τον οποίον εντάσσονται οι λεγόμενοι ινφλουένσερ στην αγορά της πολιτικής, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η Κύπρος βρίσκεται μπροστά από εμάς. Η προκατάληψη κατά των ινφλουένσερ στην Ελλάδα είναι δεδομένη και δεν το συζητώ. Οι ινφλουένσερ στη δική μας πολιτική σκηνή είναι υπό διωγμόν, με την έννοια ότι αντιμετωπίζουν την κοινωνική προκατάληψη εις βάρος τους και αναγκάζονται να κρύβονται, όταν δρουν στην πολιτική, όπως κάποτε υποχρεώνονταν να κάνουν όσοι είχαν άλλους προσανατολισμούς στον έρωτα. Σήμερα, έχουμε τον Στέφανο με τον Τάιλερ να ηγούνται του ΣΥΡΙΖΑ και ουδείς έχει πρόβλημα. Αυτό είναι καλό για τη δημοκρατία μας, δεν το αμφισβητώ, αντιθέτως το υποστηρίζω. Το ντροπιαστικό για τη δημοκρατία μας είναι όταν ένας ινφλουένσερ, όπως καλή ώρα ο Στέφανος, δεν τολμά να πολιτευτεί με την πραγματική ιδιότητά του και αναγκάζεται να κάνει τον αριστερό και άλλα τέτοια φαιδρά.

Στη θαλασσοφίλητη και μαρτυρική μεγαλόνησο, όμως, ο ινφλουένσερ Φειδίας Παναγιώτου (άγνωστο αν το όνομα Φειδίας είναι το βαφτιστικό του ή το καλλιτεχνικό του) συμμετέχει στις εκλογές ανοιχτά ως ινφλουένσερ στο TikTok. Και σκίζει, παρακαλώ, διότι βάσει των δημοσκοπήσεων που κυκλοφορούν στην Κύπρο έρχεται πέμπτος στην κατάταξη των προτιμήσεων, πίσω από τον ΔΗΣΥ, το ΑΚΕΛ, το ΕΛΑΜ και το ΔΗΚΟ, κατά σειράν. Ενδέχεται, με άλλα λόγια, να εκλεγεί ο Φειδίας…

ΤΕΛΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

Ο περί ου ο λόγος Φειδίας είναι ασφαλώς σύμπτωμα της κρίσης, στην οποία έχει περιέλθει η Κύπρος μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Το πολιτικό και οικονομικό σύστημα στην Κύπρο, όπως είχε διαμορφωθεί διακομματικά όλα αυτά τα χρόνια, έφτασε στο τέλος της διαδρομής του. Τώρα είναι σαν αυτοκίνητο που τσουλάει με την κεκτημένη ταχύτητα, χωρίς κινητήρα. Το ξέρουν όλοι εκεί κάτω, αλλά ακόμη δεν έχει βρεθεί τι θα επακολουθήσει.

Δεν υπάρχει, νομίζω, ασφαλέστερη ένδειξη για τη δραματική αλλαγή της κατάστασης διεθνώς για την Κύπρο, από την απάντηση που έδωσε ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, σε συνέντευξή του στον «Πολίτη» της Κύπρου, για τη χαμένη ευκαιρία το 2017 στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας: «Θεωρώ πως το κύριο πρόβλημα δεν ήταν ο Ερντογάν και δεν ήταν ο Ακιντζί, αλλά ο Νότος του νησιού, γιατί δεν ήταν έτοιμος να κάνει το άλμα. Επένδυσα αρκετό από τον χρόνο μου στο θέμα αυτό, έχοντας διμερείς επαφές […] Αν και συμπαθώ και αγαπώ αυτούς στον Νότο (σ.σ.: εννοεί την ελληνοκυπριακή ηγεσία), δεν έκαναν αρκετές προσπάθειες να εξηγήσουν πως αυτή ήταν η στιγμή για το άλμα. Και ούτε και τα άλλα κόμματα στο νησί το έκαναν».