Τα δύο καρπούζια μεταφέρονται ένα ένα

Απόψε στο ιστορικό γήπεδο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπορούσια Ντόρτμουντ θα διεκδικήσουν το Τσάμπιονς Λιγκ. Ο τελικός μοιάζει με αναμέτρηση ανάμεσα στον Δαβίδ και τον Γολιάθ, με τη Ρεάλ στον ρόλο του σούπερ φαβορί. Ολα αυτά είναι σωστά. Θυμίζω όμως ότι η αναμέτρηση του Δαβίδ με τον Γολιάθ πέρασε στην ιστορία γιατί κέρδισε ο Δαβίδ. Δηλαδή το αουτσάιντερ.

Κάρλο

Η Ρεάλ έχει έναν από τους μεγαλύτερους προπονητές που κυκλοφορούν στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Ο βετεράνος και πάνσοφος Κάρλο Αντσελότι είναι ένας γεννημένος νικητής του, που γνωρίζει κάθε μυστικό του τελικού. Το ρόστερ της Βασίλισσας είναι γεμάτο από παίκτες που έχουν κατακτήσει τη διοργάνωση – μερικοί μάλιστα και πολλές φορές. Μπορείς να δεις στην εντεκάδα της έμπειρους αξιωματικούς που κουβαλάνε παράσημα για τις μάχες που έχουν δώσει (όπως ο Τόνι Κρος, ή o Μόντριτς, ή ο τερματοφύλακας Κουρτουά, MVP της Ρεάλ στον προ διετίας τελικό στο Παρίσι απέναντι στη Λίβερπουλ), αλλά και μερικούς χαρισματικότατους πιτσιρικάδες (Μπέλιγχαμ, Βινίσιους, Ροντρίγκο κ.λπ.) που είναι βέβαιο ότι θα μας απασχολήσουν και τα επόμενα χρόνια. Ομως αυτά τα γνωρίζαμε πριν καν αρχίσει η διοργάνωση. Οταν η διοργάνωση ξεκίνησε, είδαμε τη Ρεάλ να πορεύεται μεν προς τον τελικό, πλην όμως να το κάνει δείχνοντας περισσότερο τον κυνισμό της παρά την ποιότητά της. Ειδικά στα νοκάουτ ματς που ακολούθησαν τη φάση των ομίλων η ομάδα του Αντσελότι έμοιαζε να προσέχει τόσο πολύ, ώστε απέφευγε και να πατήσει το γκάζι. Πέρασε δύσκολα το εμπόδιο της Λειψίας, οδήγησε στα πέναλτι τη διπλή αναμέτρηση με τη Μάντσεστερ Σίτι, χρειάστηκε να βρει στο πρόσωπο του παγκίτη Χοσέλου κάποιον να παίξει απροσδόκητα τον ρόλο του ήρωα της μιας βραδιάς στην αναμέτρηση με την Μπάγερν Μονάχου στη Μαδρίτη – ο Χοσέλου καθάρισε στο φινάλε ενώ η Βασίλισσα έμοιαζε στο κανναβάτσο.

Τρόπος

Το να βλέπεις τη Ρεάλ να προκρίνεται με όπλο την αντοχή της, ποντάροντας κατά βάση στην αμυντική της οργάνωση, σαφώς και έχει ενδιαφέρον. Πλην όμως αυτός ο τρόπος δεν είναι ο τρόπος της Ρεάλ. Γιατί συνέβη αυτό; Η δική μου εξήγηση είναι ότι ο Αντσελότι έριξε φέτος λίγο περισσότερο βάρος στην κατάκτηση του πρωταθλήματος Ισπανίας, το οποίο και κέρδισε χωρίς μεγάλα καρδιοχτύπια και λιγότερο στο Τσάμπιονς Λιγκ, στο οποίο πιστεύει πλέον έπειτα από τόσους θριάμβους ότι ομάδα του μπορεί να κάνει μια μεγάλη πορεία χωρίς να ξοδεύει περισσότερη ενέργεια από την αναγκαία. Ο Αντσελότι ξέρει ότι δεν μπορείς να κρατάς δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν μπορείς να μεταφέρεις και δύο καρπούζια: απλά πας πρώτα το ένα και μετά το άλλο.

Γκάζι

Η Ρεάλ το πρωτάθλημα το κέρδισε σχετικά εύκολα χάρη στη σταθερότητά της και την καλή της επίθεση. Στο Τσάμπιονς Λιγκ πορεύτηκε δείχνοντας σεβασμό στους αντιπάλους μεν, πλην όμως κάνοντας τα απολύτως απαραίτητα. Μια τέτοια ομάδα μπορεί να είναι αξιοθαύμαστη για το πώς χειρίστηκε τις δυσκολίες, όμως δεν έχει συμβεί μέχρι τώρα κάποια ομάδα κάνοντας απλά τα απαραίτητα να έχει κερδίσει και το Τσάμπιονς Λιγκ. Για να καταφέρεις να κερδίσεις το μεγάλο τρόπαιο κάποια στιγμή θα πρέπει να κάνεις κάτι παραπάνω. Αφού η Ρεάλ αυτό το κάτι παραπάνω δεν μας το έδειξε στα παιχνίδια που προηγήθηκαν θα πρέπει να μας το δείξει τώρα στον τελικό. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο είναι εφικτό να αλλάξει ταχύτητα και να πατήσει το γκάζι στο φινάλε, όταν αυτό δεν θέλησε ποτέ να το κάνει στη διοργάνωση σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της χρονιάς.

Πορεία

Η εντύπωση που υπάρχει, πριν αρχίσει ο τελικός, είναι ότι απέναντι στην Μπορούσια Ντόρτμουντ ίσως γκάζι να μη χρειάζεται. Δεν συμφωνώ. Η γερμανική ομάδα, αντίθετα από τη Ρεάλ, έκανε στην πορεία της για το Λονδίνο αρκετές υπερβάσεις. Πέρασε πρώτη από έναν όμιλο στον οποίο υπήρχαν η Παρί, η Μίλαν και η Νιούκαστλ. Δεν ήταν φαβορί απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης. Στο ματς που έδωσε με την ομάδα του Ντιέγκο Σιμεόνε στην Ισπανία υπέφερε φλερτάροντας με την καταστροφή. Εχανε με 2-0 και γλίτωσε σε πολλές περιπτώσεις ένα τρίτο καταδικαστικό γκολ πριν βρει στις καθυστερήσεις του αγώνα το γκολ της μεγάλης ελπίδας. Πολλοί θεωρούσαν ότι θα ήταν δύσκολο να την αποκλείσει την Ατλέτικο στη ρεβάνς, έστω κι αν η περιπετειώδης ήττα με 2-1 της έδινε μεγάλες ελπίδες. Η Μπορούσια μπορούσε να τα καταφέρει παλεύοντας. Και παλεύοντας ακόμα πιο σκληρά πήρε την πρόκριση και από την Παρί Σεν Ζερμέν του Εμπαπέ που φαινόταν να έχει κλείσει ραντεβού με τη Ρεάλ Μαδρίτης, δηλαδή την επόμενη ομάδα του, στο Λονδίνο. Για να αποκλείσει τη μόνιμη πρωταθλήτρια Γαλλίας η Μπορούσια χρειάστηκε και κάμποση τύχη. Οι Γάλλοι είχαν επτά δοκάρια σε δύο παιχνίδια. Ομως η τύχη στην προκειμένη περίπτωση απέδωσε δικαιοσύνη: οι παίκτες της γερμανικής ομάδας ήταν και στα δύο παιχνίδια περισσότερο ψυχωμένοι και ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Πράγμα που στα σπορ πρέπει με κάποιον τρόπο να ανταμείβεται.

Μέταλλο

Σε πολλούς ο τελικός του Γουέμπλεϊ θυμίζει ένα αντίστοιχο παιχνίδι που έγινε στο Χάμπτεν Παρκ της Γλασκώβης το μακρινό 2002. Και τότε στον τελικό ήταν η Ρεάλ Μαδρίτης και τότε απέναντί της είχε μια γερμανική ομάδα, την Μπάγερ Λεβερκούζεν, που κανείς δεν περίμενε να φτάσει να διεκδικήσει το τρόπαιο. Ολοι περίμεναν έναν περίπατο των Γκαλάκτικος της Μαδρίτης αλλά οι Γερμανοί αποδείχθηκαν πολύ σκληρό καρύδι κι ας τους κατηγορούσαν τότε οι συμπατριώτες τους ότι δεν είχαν μέταλλο νικητή. Η Ρεάλ χρειάστηκε ένα καταπληκτικό γκολ του Ζιντάν, το ωραιότερο που έχει βάλει στην πλούσια καριέρα του. Και χρειάστηκε και τις εξαιρετικές επεμβάσεις του τερματοφύλακά της Θέσαρ για να κρατήσει το 2-1 απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν που έκανε περισσότερα από αυτά που περίμεναν ακόμα και οι πιο φανατικοί από τους οπαδούς της.

Αναζητείται

Δεν ξέρω τι θα κάνει η Μπορούσια Ντόρτμουντ στο Λονδίνο. Η παρουσία της στον τελικό, μετά τη μυθιστορηματική απώλεια του τίτλου στην Μπουντεσλίγκα πέρυσι στο τελευταίο λεπτό της χρονιάς, αποτελεί από μόνη της μια καταπληκτική ιστορία, που μένει να δούμε τι τέλος θα έχει. Αυτό ωστόσο που γνωρίζω καλά είναι ότι η Ρεάλ μολονότι έχει αρκετούς σπουδαίους παίκτες δεν έχει σήμερα έναν Ζινεντίν Ζιντάν. Σίγουρα δεν υπάρχει κάποιος ικανός να φορέσει τα παπούτσια του. Φεύγοντας τα πήρε μαζί του.