Στους κήπους της έπαυλης

Η θέση σου είναι στην Αθήνα, Πρίγκιπα

Το όψιμο φθινόπωρο στους κήπους της έπαυλης σε ξεγελά

και οι πικροδάφνες σου φυλλορροούν στο πέτρινο κλιμακοστάσιο, σε ξενίζουν

ακούς τα παραδείσια πουλιά μες στις λακκούβες του νερού

χτυπάει εντός σου η μηχανική καρδιά της πόλης

Λες αύριο θα εκφωνήσω τον επικήδειο των ποιητών – και το αναβάλλεις

μικρές θαλάσσιες εκδρομές και τα βραδάκια λικνίζεσαι στις δισκοθήκες

η καρβουνόσκονη μόλις αγγίζει τα παιδιά της δυτικής ακτής

σήμαντρα δειλινού και άνθη λεμονιάς

μες τους δασώδεις λόφους της Αιώνιας Πόλης

Κι όμως η θέση σου είναι στην Αθήνα, Άρχοντα

μόλις ακούγεσαι μες στα παράσιτα και τους πομπούς

σ’ άκουσα χθες με άλλη μουσική να θρηνωδείς

η φωνή σου δεν άλλαξε, την ξέρω απ’ τον καιρό της διαδοχής

η νύχτα πέφτει

(Από το Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου,

«Ωδές στον Πρίγκιπα»,

εκδ. Ύψιλον, Αθήνα 1991)