Νon paper

Ενα παιδί μετράει τ’ άστρα

Ηταν δεκαεπτά ετών. Ενα κορίτσι στο μετέωρο και δύσκολο βήμα μεταξύ παιδιού και γυναίκας. Στη βασανιστική ηλικία που «αλλάζει εντός σου ο ρυθμός του κόσμου». Στην περίοδο εκείνη που τη μια στιγμή νομίζεις ότι όλα είναι μάταια και την άλλη αδημονείς να τσαλαβουτήσεις στο μέλλον. Που άλλοτε νιώθεις ένα τόσο δα πλάσμα σε μια αφιλόξενη απεραντοσύνη και άλλοτε ότι η ζωή δεν σε χωρά. Δεκαεπτά ετών, γεμάτη ερωτηματικά, αμφιβολίες, αμφισβητήσεις, αντιφάσεις, απορίες και εύθραυστες ισορροπίες. Σε μια συνεχή εσωτερική – αλλά και εξωτερική – διαμάχη. Με τα χρόνια που έρχονται να σε συναρπάζουν και να σε φοβίζουν συγχρόνως. Σαν να ακροβατείς πάνω σε μια γέφυρα. Ετσι όπως είδαν, την περασμένη Πέμπτη, τη 17χρονη Νικολέτα να ακροβατεί στη γέφυρα του ΒΟΑΚ.

Στο σημείο αυτό τελειώνει η ιστορία μιας δύσκολης εφηβείας – η εφηβεία που δεν είναι δύσκολη δεν είναι εφηβεία και επειδή «την εφηβείαν φυγείν αδύνατον» θα την τρακάρεις αργότερα και τότε θα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Και αρχίζει το αφήγημα μιας στενίχωρης πραγματικότητας. Η Νικολέτα αντιμετώπιζε, από μικρή είπαν, bullying στο σχολείο λόγω της καταγωγής της μητέρας της. Εμοιαζε να το είχε ξεπεράσει, εξάλλου άλλα την απασχολούσαν μεγαλώνοντας. Θέματα υπαρξιακά και ήταν αυτό, όπως λένε, που την έκανε να συγκρούεται με τον θεολόγο-ιερέα στο σχολείο της. Ενα παιδί που «μετρούσε τ’ άστρα» όπως τα περισσότερα παιδιά σε αυτήν την ηλικία. Αλλοτε διαχυτική, άλλοτε απομονωμένη από το περιβάλλον της, άλλοτε με αυτοπεποίθηση που την έκανε να σχεδιάζει το μέλλον της με τη σιγουριά των πέραν του ενός πλάνων, άλλοτε στριμωγμένη σε εκείνο το άβολο συναίσθημα ότι όχι μόνο οι άλλοι αλλά και η ζωή η ίδια σε αδικεί. Μια κανονική έφηβος δηλαδή, όπως ήμασταν όλοι σε αυτήν την ηλικία, που τότε μας φαινόταν αφόρητη και σήμερα τη νοσταλγούμε.

Κάποιοι είπαν πως την περασμένη Πέμπτη η Νικολέτα αυτοκτόνησε πέφτοντας από τη γέφυρα του ΒΟΑΚ. Διότι, λένε, ότι είχε δώσει λευκή κόλλα σε ένα διαγώνισμα. Ή διότι την είχαν δει, λίγο πριν, να κλαίει ή να αγκαλιάζει την καθαρίστρια του σχολείου υπονοώντας ένα είδος αποχαιρετισμού. Και άλλοι λένε πως δεν είχε κανέναν απολύτως λόγο να το κάνει, ότι όλα αυτά ήταν ξεσπάσματα της ηλικίας. Λόγια και ερωτήματα αναπάντητα που ουδεμία σημασία έχουν για την οικογένεια της Νικολέτας. Για τους δικούς της ανθρώπους, απλά, η Νικολέτα «βγήκε» από τη ζωή πριν καν προλάβει να «μπει».

Είχαν όμως μεγάλη σημασία για τον Μητροπολίτη Πέτρας και Χερσονήσου. Τόσο μεγάλη που αποφάσισε στην εξόδιο ακολουθία να μη διαβαστεί το Ευαγγέλιο διότι υπέπεσε στο αμάρτημα – κατά την Εκκλησία – της αυτοχειρίας. Η Νικολέτα. Η 17χρονη. Ενα κορίτσι, δηλαδή, στην ηλικία της μεγάλης σύγχυσης. Αυτή η άρνηση σε μια μικρή τοπική κοινωνία όπως είναι ο Μοχός – ο τόπος όπου ζούσε το κορίτσι – προκαλεί αίσθηση. Στην προκειμένη περίπτωση και οργή.

Ουδόλως με απασχολεί ότι κάποιος θεολόγος αμφισβήτησε το κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί η ενδεχόμενη αυτοκτονία (ενδεχόμενο) αμάρτημα στην περίπτωση της Νικολέτας. Είναι εξοργιστικό όμως το ότι η Εκκλησία που κηρύσσει την πνευματικότητα ερμηνεύει αποκλειστικά και αυστηρά το γράμμα του νόμου της και όχι το πνεύμα ενός 17χρονου κοριτσιού. Που, ούτως ή άλλως, βρισκόταν στη συναρπαστική ηλικία της σύγχυσης. Μου φαίνεται τόσο υποκριτικό.

Θέση ή πόζα;

Πριν από λίγες ημέρες και με αφορμή το φόρεμα της Κέιτ Μπλάνσετ, που, σε συνδυασμό με το κόκκινο χαλί των Καννών, παρέπεμπε στη σημαία της Παλαιστίνης, έγραφα για τον ενδυματολογικό ακτιβισμό της πόζας. Το να κρατάς ένα ταγάρι, για παράδειγμα, που γράφει «Free Palestine» – την Μποφίλιου θυμάμαι με κάτι τέτοιο – είναι ένα στυλιστικό statement που μετατοπίζει ένα ιδεολογικό, ας πούμε, ζήτημα στον χώρο του lifestyle. Και το εγκαθιστά. Ναι, ξέρω, η εποχή.

Εβλεπα λοιπόν μία φωτογραφία της Μπέλα Χαντίντ. Η οποία είναι παλαιστινιακής καταγωγής αλλά, και να μην ήταν, απόλυτο δικαίωμά της να υποστηρίζει ό,τι γουστάρει. Φορούσε λοιπόν φόρεμα-καφίγια σε κόκκινο χρώμα και έγλειφε ένα παγωτό. Φράουλα, κεράσι, θα σας γελάσω πάντως ασορτί με την καφίγια. Σωστά. Διότι αν η καφίγια ήταν μαύρη, τι παγωτό θα έτρωγε; Αν και νομίζω ότι υπάρχουν μαύρα παγωτά.