Πράσινος έρωτας

Δεν ήταν παράξενο που τόσος κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους προκειμένου να γιορτάσει την επιτυχία του Παναθηναϊκού. Γιατί πολύ απλά, η ομάδα μπάσκετ για τους φίλους του Τριφυλλιού μοιάζει με τον πρώτο έρωτα. Ζει στην καρδιά, έχει φωλιάσει και μένει μια σπίθα ώστε να ζωντανέψει ξανά. Ναι, ουδεμία αντίρρηση πως στο σενάριο της αληθινής ζωής αυτά δεν συμβαίνουν συχνά, ποιος όμως απαγορεύει να βλέπουμε κάτι τέτοιο στον αθλητισμό;

Οπως ο Παύλος και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος μεταλαμπάδευσαν την αγάπη για το μπάσκετ στον Δημήτρη, έτσι και οι πρεσβύτεροι οπαδοί των Πρασίνων με τις διηγήσεις, τις ιστορίες και τα φωτογραφικά άλμπουμ με τα τρόπαια, έδειξαν στους νεαρότερους τι σημαίνει για τη Γηραιά Ηπειρο το όνομα του Παναθηναϊκού. Από το ’12 είχε να βρεθεί σε final-4 μια ομάδα που γνωρίζει τον τρόπο να φτάνει ψηλά. Οι φίλοι της, ωστόσο,  ήταν πάντα στο πλευρό της. Πικραμένοι μεν για την καθοδική πορεία και την αδυναμία της να σηκώσει κεφάλι, αλλά στην ουσία δεν την άφησαν. Ουδέποτε την εγκατέλειψαν. Θυμόντουσαν τα παλιά και περίμεναν τα μεγαλεία που ένιωθαν βέβαιοι πως θα έρχονταν. Το είχαν για τα καλά στο μυαλό τους.

Οσα συνέβησαν τη σεζόν που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί και άρα αποτίμηση σοβαρή δεν μπορεί να γίνει, μοιάζουν απίστευτα. Ενα σύνολο που δημιουργήθηκε σχεδόν από το μηδέν, έφτασε σε εκπληκτικό θρίαμβο. Με μόλις ένα πεντάρι και αυτό όχι με τις προδιαγραφές να κοιτάξει… δεινόσαυρους στα μάτια. Χωρίς κάποιο ξεχωριστό τριάρι και με παίκτες που δεν βγήκαν στο 100%, όπως είναι ο Βιλντόσα και ο Ερνανγκόμεθ. Και πάνω απ’ όλα, μια ομάδα που στηρίχθηκε σχεδόν αποκλειστικά στους ποιοτικούς της παίκτες (Σλούκας, Ναν οι κορυφαίοι) και έκανε πολύ μικρό rotation σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Θαύμα. Περί αυτού πρόκειται, έστω κι αν εδώ έχει θέση και η υπερβολή.

Ο ΠΑΟ, όμως, δεν είχε το ρόστερ αλλοτινών εποχών που κατακτούσε κορυφές και τις κρίσιμες στιγμές ήταν φανερό πως «μίλησε» η θέληση. Η διάθεση όλων να αφήσουν και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους ώστε να βγουν πρωταθλητές Ευρώπης. Τον τόνο τον έδωσε ο κατά πολλούς υποτιμημένος Γκραντ με την άμυνα που έπαιξε και το «ζω και πεθαίνω» για την κάθε φάση. Αυτός ο παίκτης στήριξε όσο ελάχιστοι το σχέδιο του Αταμάν. Του κόουτς που νωρίς νωρίς έχει φτάσει σε σημείο να ξεπερνά σε δημοφιλία τον Ομπράντοβιτς. Και με τη φετινή πορεία, μάλλον το αξίζει, γιατί πολύ ξεκάθαρα έχει… τρελάνει το κοινό των οπαδών του Παναθηναϊκού.