«Ναι, αλλά θα αντέξει ο Λεσόρ;»

Αν το καλοσκεφτούμε, μοιάζει με άθλο αυτό που κατάφερε να πετύχει ο Παναθηναϊκός. Μια ομάδα με 12 νέους παίκτες, με καινούργιο προπονητή στον πάγκο, που την περσινή σεζόν είχε τερματίσει στη 17η θέση. Αρχισε να χτίζεται για να επιστρέψει στην κορυφή της Ευρώπης, πλην όμως λίγοι ήταν εκείνοι που πίστευαν πως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει φέτος. Από την πρώτη σεζόν. Το καλύτερο για τον Παναθηναϊκό είναι πως εδώ δεν μιλάμε για μια… φωτοβολίδα που έσκασε και τελείωσε. Μιλάμε για ένα πρότζεκτ που μόλις ξεκίνησε. Κι όμως, έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης πριν καλά καλά το αντιληφθούν και οι ίδιοι οι άνθρωποι που το τρέχουν.

Ο Παναθηναϊκός είχε σκαμπανεβάσματα μέσα στη σεζόν, όμως εκείνη η νίκη στη Μαδρίτη κατά τη διάρκεια της regular season έδειξε σε όλους πως δεν… αστειεύεται. Και εν τέλει το απέδειξε κιόλας κερδίζοντας τη Ρεάλ και στον μεγάλο τελικό. Και κάνοντάς το με εντυπωσιακό τρόπο. Με στόμφο. Γράφτηκαν πολλά για τον MVP του Φάιναλ Φορ, Κώστα Σλούκα, θα μας επιτρέψει ο διεθνής γκαρντ, ωστόσο, σε ετούτες εδώ τις γραμμές να αναφερθούμε και σε έναν ακόμα. Ο Ματίας Λεσόρ έχει κάνει μια χρονιά μυθική. Που τον έβαλε στο πάνθεον των κορυφαίων σέντερ που έχουμε δει σε Final Four.

«Ναι, αλλά θα αντέξει ο Λεσόρ;», ακουγόταν από πολλούς σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Με επιχείρημα το ότι δεν υπάρχει κάποιος ανάλογου επιπέδου πίσω απ’ τον Γάλλο (αν και ο Κώστας Αντετοκούνμπο έκανε μεγάλο step up φέτος). «Ναι, αλλά πώς θα τα βάλει με τα θηρία ο Λεσόρ στον τελικό;» ήταν το επόμενο… αφήγημα. Ο Γάλλος άντεξε από την αρχή μέχρι το τέλος. Ο Γάλλος τα έβαλε με τα θηρία της Ρεάλ, τον Ταβάρες και τον Πουαριέ και τους έκανε… μια χαψιά. Το κλάμα του στο τέλος, κρατώντας την μπάλα του τελικού σφιχτά στην αγκαλιά του, ήταν η δική του εξιλέωση. Το «τελικά δεν είμαι παίκτης χαμηλότερου επιπέδου», ήταν η δική του αποστομωτική απάντηση έχοντας την Ευρωλίγκα αγκαλιά.