Αλλού είναι τα δύσκολα

Eurovision: καλωσήρθατε στον πραγματικό κόσμο. Το καλλιτεχνικό πανηγύρι ανακάλυψε (κι αυτό) την «πολιτική υγρασία» που καταφέρνει να διεισδύει παντού. Ο Τύπος και όσοι κινούνται γύρω και μέσα σ’ αυτό το πάρτι ης υπερβολής προέβησαν σε «βαρύγδουπες» αναλύσεις για τα προφανή που στην προκειμένη περίπτωση αποτελούν παρωνυχίδες με ό,τι συμβαίνει σε άλλους χώρους, κυρίως στον αθλητισμό.

Τα σοβαρά περιστατικά πολιτικής χροιάς που έχουν στιγματίσει τη διοργάνωση στα 68 χρόνια της διεξαγωγής της είναι μετρημένα στα δάχτυλα τους ενός χεριού. Στις ψηφοφορίες ωστόσο ήταν τόσο ξεκάθαρη η «υγρασία» που μπορούσες να διακρίνεις τα ψήγματα της εξωτερικής πολιτικής των χωρών ή ακόμα και ολόκληρων γεωγραφικών περιοχών της Γηραιάς Ηπείρου – Σκανδιναβία, Βαλκάνια, Ιβηρική, Κεντρική Ευρώπη, χώρες υπό ρωσική επιρροή.

Η EBU πρέπει να τρίβει τα χέρια της με τα όσα συνέβησαν στον τελευταίο διαγωνισμό. Φυσικά δεν πρόκειται να το παραδεχτεί ποτέ. Οταν όμως θα πάρει στα χέρια της τα νούμερα της τηλεθέασης θα γελάσουν και τα μουστάκια της. Γιατί όπως λέει και ένας φίλος συγγραφέας, δεν υπάρχει καλή και κακή δημοσιότητα.

Αυτοί που σίγουρα έχουν πολλά να σκεφτούν μετά το βράδυ της Κυριακής είναι οι Γερμανοί και οι Γάλλοι. Οι διοργανωτές του Euro 2024 (14 Ιουνίου – 14 Ιουλίου) και των Ολυμπιακών (26 Ιουλίου – 11 Αυγούστου) και Παραολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού (28 Αυγούστου – 8 Σεπτεμβρίου) πρόσθεσαν ένα ακόμα πρόβλημα στο ζήτημα της ασφάλειας των διοργανώσεων.

Αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά με τα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στον πόλεμο του Ισραήλ με τη Χαμάς, οι διαδηλωτές θα κάνουν την εμφάνισή τους έξω από ποδοσφαιρικά γήπεδα, στάδια, κολυμβητήρια, σάλες, ενώ λόγω της μαζικότητας στην προσέλευση του κόσμου δεν θα μπορούν να ελεγχθούν εύκολα καφίγιες και παλαιστινιακές σημαίες που θα υψωθούν στις εξέδρες.

Φυσικά πάντοτε υπάρχουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τα τραγικά γεγονότα του Μονάχου το 1972.

Σοβαρά προβλήματα που δεν έχουν καμία σχέση με το πανηγυράκι του Μάλμε, θα ενσκήψουν και στους αγωνιστικούς χώρους των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού με δεδομένη τη συμμετοχή Ουκρανών, Ρώσων, Λευκορώσων, Παλαιστίνιων, Ισραηλινών, Ιρανών, Αρμένιων, Αζέρων, Κοσοβάρων και Σέρβων. Οι διοργανωτές και η ΔΟΕ θα ανάβουν καθημερινά καντήλι στο εικονοστάσι για να μην έρθουν αντιμέτωποι αθλητές από τις συγκεκριμένες χώρες που διατηρούν μεταξύ τους μεγάλη ένταση ή βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, κάτι που στατιστικά φαντάζει πολύ δύσκολο. Και τότε, οι ίδιοι που έμειναν «ενεοί» με τα γεγονότα του Μάλμε θα μας εξηγήσουν τι συμβαίνει στον αθλητισμό. Πλάκα έχουν.