Ενα ματς ξαφνικά καθόλου συνηθισμένο

Το μοναδικό ματς που γίνεται αυτή την Κυριακή για τη Σούπερ Λίγκα μας είναι το παιχνίδι ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό στην Τούμπα. Πρόκειται για ένα εξ αναβολής ματς που δεν έγινε όταν ήταν προγραμματισμένο εξαιτίας των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων των δύο ομάδων. Και στο οποίο, πριν αρχίσει, καταγράφονται τα εξής παράδοξα δεδομένα. Ο νικητής του έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει το πρωτάθλημα στις δύο αγωνιστικές που απομένουν χωρίς να έχει βέβαια τη σιγουριά ότι θα τα καταφέρει κιόλας να γίνει πρωταθλητής. Ο χαμένος του παιχνιδιού μένει επί της ουσίας εκτός διεκδίκησης πρωταθλήματος. Κι αν το παιχνίδι λήξει ισόπαλο, κερδισμένη είναι η ΑΕΚ που κατακτά το πρωτάθλημα καθώς το μόνο που χρειάζεται στη συνέχεια είναι μία διαδικαστική νίκη με τη Λαμία την τελευταία αγωνιστική, για λόγους που έχουν να κάνουν απλώς με τα μαθηματικά.

Το ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός της Κυριακής είναι ένα παιχνίδι που ενδιαφέρει τρεις ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό και θέλουν τρία διαφορετικά αποτελέσματα. Πράγμα έτσι κι αλλιώς όχι τόσο συνηθισμένο.

Εκβαση

Καθώς περιμένουμε το παιχνίδι για να δούμε και ποια θα είναι η έκβαση του πρωταθλήματος έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η ισοπαλία αποκλείεται να προκύψει, καθώς αυτή είναι καταδικαστική και για τους δύο που στο γήπεδο θα αγωνίζονται κυριακάτικα. Ομως η λογική αυτή η σκέψη πάσχει  ως προς το εξής απλό: στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί να υπάρξει συμφωνία για νίκη και επομένως αποκλεισμός της ισοπαλίας από τις δύο ομάδες που στο ματς θα αγωνιστούν. Οσο κι αν η ισοπαλία τις καταδικάζει και τις δύο πρακτικά δεν μπορούν να την αποφύγουν: δεν γίνεται κάποιος να καθίσει να χάσει για να μην πάρει το πρωτάθλημα η ΑΕΚ.

Δεν γίνεται πρώτα απ’ όλα πρακτικά. Είναι αδύνατο να υπάρξει ένα σινιάλο από τον πάγκο στους παίκτες με βάση το οποίο να τους δίνεται οδηγία ήττας στα τελευταία λεπτά, ενώ το αποτέλεσμα είναι ισόπαλο. Αυτό που οι πάγκοι θα απαιτήσουν είναι ένα επιπλέον ρίσκο για να προκύψει μια νίκη. Μπορεί το ρίσκο να είναι αμοιβαίο και να δούμε ένα φινάλε αρκετά θεαματικό. Μπορεί να είναι ελάχιστο και να μη δούμε τίποτα. Αλλά εντολή αποφυγής ισοπαλίας αποκλείεται να υπάρξει.

Διάθεση

Στην ιστορία των προαποφασισμένων αποτελεσμάτων σε παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος, η ισοπαλία ήταν πάντα το εύκολο ζητούμενο. Προκύπτει άλλωστε ως βαθμολογική ανάγκη πολύ συχνά. Πολλές φορές φτάνουμε στο σημείο που μια ισοπαλία βοηθά και τις δύο ομάδες να φτάσουν στον στόχο τους που μπορεί να είναι κοινός (για παράδειγμα, η παραμονή στην κατηγορία), αλλά μπορεί και διαφορετικός – μπορεί δηλαδή η μία ομάδα να χρειαζόταν τον βαθμό για να βγει στην Ευρώπη και η άλλη απλά για να μην υποβιβαστεί. Για το πώς προκύπτει μια ισοπαλία το μόνο που δεν έχουμε δει στην Ελλάδα είναι να κυκλοφορήσει ένα εγχειρίδιο με οδηγίες για το πώς προετοιμάζεται. Το ότι θα προέκυπτε μαγικά και άκοπα όπου εξυπηρετούσε ήταν πάντοτε βέβαιο. Η ισοπαλία δεν χρειάζεται ούτε καν τέχνη: αρκεί η καλή διάθεση.

Δύο ειδών

Οι προαποφασισμένες ισοπαλίες, δηλαδή οι ισοπαλίες που βολεύουν και τις δύο ομάδες, στην Ελλάδα είναι δύο ειδών: παραδοσιακά είχαμε παιχνίδια που έληγαν 0-0, στα οποία δεν γινόταν απολύτως τίποτα και παιχνίδια που έληγαν 1-1. Στην Ελλάδα η ισοπαλία δεν πρέπει να είναι ποτέ χορταστική όπως το περίφημο 2-2 που έφεραν στο Euro 2004 Σουηδοί και Δανοί για να πετάξουν εκτός διοργάνωσης τους Ιταλούς, που ξέρουν από τέτοιου είδους ισοπαλίες για αυτό άλλωστε και την προαποφασισμένη ισοπαλία την αποκαλούν «μπισκότο». Στην Ελλάδα όποτε η ισοπαλία ήταν προαποφασισμένη, δηλαδή όποτε εξυπηρετούσε και τους δύο, αν το ματς είχε γκολ η ισοφάριση προέκυπτε πολύ γρήγορα: ας πούμε στο επόμενο δεκάλεπτο από τη στιγμή που έμπαινε (συχνά κατά λάθος…) το πρώτο γκολ. Σχεδόν πάντα το γκολ της ισοφάρισης προέκυπτε από ένα λάθος της άμυνας, έτσι ώστε να φανεί ότι όποιος άνοιξε το σκορ το έκανε χωρίς να το θέλει. Η γρήγορη ισοφάριση μαρτυρούσε πάντα τη σοβαρότητα να τηρηθεί η συμφωνία. Στην Ελλάδα δεν καταγράφονται βολικές και προαποφασισμένες ισοπαλίες με γκολ στα τελευταία λεπτά, όπως σε πολλά άλλα πρωταθλήματα: δεν τα θεωρούμε σοβαρά πράγματα αυτά. Εδώ η ισοπαλία, όταν βόλευε, ερχόταν πάντα με δύο γκολ σχετικά νωρίς. Ωστόσο ακόμη και στο ελληνικό μας πρωτάθλημα στο οποίο τα ‘χουμε δει όλα, παιχνίδι στο οποίο να υπάρξει συμφωνία να μην προκύψει ισοπαλία, γιατί απ’ αυτή θα διευκολυνθεί κάποιος τρίτος, δεν έχουμε δει ακόμα. Και δεν θα δούμε ούτε στην Τούμπα.

Αν βόλευε

Οι φανατικοί του ελληνικού πρωταθλήματος θα προτιμούσαν σαφώς στην Τούμπα να υπάρχει ένα άλλο σενάριο: να βόλευε με κάποιον τρόπο η ισοπαλία τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό γιατί με αυτή θα πετούσαν έξω τους άλλους διεκδικητές του τίτλου. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα παρακολουθούσαμε  το ματς με άλλου τύπου ενδιαφέρον και θα είχαν αρχίσει ήδη να γράφονται ηθογραφίες του είδους «ένας νικητής είναι απαραίτητος για την αξιοπιστία της διοργάνωσης» κ.λπ. Και σε αυτή την περίπτωση πάντως αμφιβάλλω αν και κατά πόσο ένα παιχνίδι ανάμεσα στον φετινό ΠΑΟΚ και στον φετινό Ολυμπιακό θα μπορούσε να λήξει ισόπαλο. Τα μεταξύ τους φετινά ματς είναι γεμάτα γκολ. Στο Γ. Καραϊσκάκης στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος ο ΠΑΟΚ κέρδισε 2-4. Ο Ολυμπιακός του ανταπέδωσε την τεσσάρα στην Τούμπα και τον κέρδισε πρόσφατα στο Φάληρο με 2-0 μολονότι μάλιστα εκείνη τη μέρα είχε αγωνιστεί με πολλούς αναπληρωματικούς. Ο ΠΑΟΚ από την αρχή της χρονιάς παίζει πάντα με τέσσερις επιθετικούς παίκτες και ο κόουτς Ραζβάν Λουτσέσκου έχει πρόβλημα ποιους από τους Κωνσταντέλια, Τάισον, Ζίφκοβιτς, Ντεσπόντοφ, Μουργκ, Σαμάτα και Μπράντον Τόμας θα αφήσει έξω. Κι ο Ολυμπιακός – και όχι μόνο τον καιρό του Μεντλίμπαρ – πρεσάρει και παίρνει τόσα ρίσκα ώστε ισοπαλία μπορεί να φέρει σε ντέρμπι πολύ δύσκολα. Οι ομάδες αυτές δεν είναι φτιαγμένες για να φοβούνται μη χάσουν: παίζουν η κάθε μια για να κερδίσει με τον τρόπο της. Ακόμα κι αν η ισοπαλία τις βόλευε θα ήταν πολύ δύσκολο να προκύψει. Παραδόξως υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να προκύψει την Κυριακή που δεν βολεύει κανέναν από τους δύο.