Το γλυκό παραμύθι της Ντόρτμουντ

Αν το δεις από πλευράς ονόματος και μόνο, η Ντόρτμουντ δεν είναι αυτό που λέμε «εμπορική ομάδα». Υπό την έννοια πως δεν προσδίδει ιδιαίτερη αίγλη στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Τόσα και τόσα βαριά χαρτιά υπήρχαν και ο ένας διεκδικητής του τίτλου είναι ένα σύνολο που έχει να κατακτήσει τίτλο πρωταθλήματος στη Γερμανία από το 2012! Δεν λες και μικρό το διάστημα. Από την άλλη, μοιάζει ξεκάθαρο πως «κάτι έχει» αυτή η ομάδα που δύσκολα το προσπερνάς, δεν σε αφήνει αδιάφορο. Μια φανέλα που σε κάνει να τη σέβεσαι, αν και μοιάζει περισσότερο το τελευταίο σκαλοπάτι για έναν παίκτη προτού καταξιωθεί με μια μεταγραφή στην παντοδύναμη Μπάγερν.

Κάπως έτσι η Ντόρτμουντ δείχνει άριστο χαρακτήρα στον τομέα της παραγωγής ποδοσφαιριστών. ‘Η αν προτιμά κάποιος, στην εξέλιξη των άσων. Αν δούμε ποιοι παίκτες φόρεσαν τη φανέλα της και μετά αποχώρησαν, χωρίς αντίρρηση θα συμφωνήσουμε. Ο Λέμαν παλαιότερα, ο γκολκίπερ που μετακόμισε στο Λονδίνο και την Αρσεναλ. Ο «πολύς» Χάαλαντ. Ο Ντεμπελέ. Ο Γκουντογκάν. Ο Ομπαμεγιάνγκ. Μόλις το περασμένο καλοκαίρι ο Μπέλιγχαμ που άνοιξε τα φτερά του για τη Βασίλισσα και τη Μαδρίτη. Αστειευόμενοι ίσως, αρκετοί είναι  όσοι υποστηρίζουν πως αν τους κρατούσε όλους αυτούς στα κιτρινόμαυρα, μπορεί και να είχε κατακτήσει κι άλλα Τσάμπιονς Λιγκ και να μην αρκείτο στο ένα που πανηγύρισε το (μακρινό) 1997. Αγωνίστηκε και σε άλλον τελικό, το 2013, αλλά ηττήθηκε (1-2, δύσκολα) από την Μπάγερν. Η Ντόρτμουντ, ωστόσο, δεν έχει μάθει να λέει «όχι» στις προτάσεις που δέχεται για πώληση των ασημικών της. Αν η… Μπενφίκα και η Πόρτο χαρακτηρίζονται ως… εργοστάσια που βγαίνουν παίκτες ολκής, τι να πουν και σε αυτή την πόλη της Γερμανίας; Στη Βεστφαλία κάνουν εξαιρετική δουλειά και θα το δούμε στον επικείμενο τελικό που ας μην έχει αμφιβολία ο οποιοσδήποτε, η Ντόρτμουντ θα είναι άκρως ανταγωνιστική.

Κοιτάς το ρόστερ της, την ενδεκάδα που κατέβηκε στον δεύτερο ημιτελικό με την Παρί και δεν βρίσκεις κάποιον παίκτη αυτό που λέμε «ενδιαφέρουσα περίπτωση». Οι θησαυροί μπορεί και να είναι καλά κρυμμένοι. Οπως ο Σάντσο που επέστρεψε ύστερα από όχι άνετο πέρασμα στην Πρέμιερ Λιγκ και τους Μπέμπηδες. Θέλει να κάνει επανεκκίνηση. Αλλωστε, αυτή η ομάδα κρατά πάντα μια ανοιχτή αγκαλιά για όσους μεγάλωσαν μαζί της, δοκίμασαν στην πορεία κάτι διαφορετικό σε άλλους προορισμούς, πλην όμως θέλησαν να ολοκληρώσουν στην οικογένεια αυτή τη διαδρομή τους. Νιώθουν ζεστασιά, μια θαλπωρή αξιοπρόσεκτη. Eίναι οι περιπτώσεις του Χούμελς, του Ρόις, ακόμη ακόμη και του Γκέτσε, έστω και αν ο γερμανός μεσοκυνηγός επέλεξε μετά το δεύτερο πέρασμά του ξανά το «αντίο»…