Ενα τραγουδάκι από τη μάντρα

Παρακολουθώντας τις μεταδόσεις των ημιτελικών της Eurovision κατάλαβα πώς πρέπει να αισθάνθηκαν οι γιαγιάδες από την Κρήτη, όταν στα τέλη των ’60ς εμφανίστηκαν οι πρώτοι χίπηδες στα Μάταλα. Είμαι βέβαιος ότι πήρα το ύφος τους και το φόρεσα στο πρόσωπό μου -έψαξα και μαύρο τσεμπέρι αλλά δεν υπήρχε διαθέσιμο.

Εβλεπα το non bibary άτομο από την Ιρλανδία (η γλώσσα μας χρειάζεται επειγόντως προσαρμογή στους νέους καιρούς) σε αυτό που έμοιαζε με σατανιστική τελετή μέσα στην πεντάλφα και έλεγα, εντάξει, με έχει βάλει από κάτω η εποχή, πνίγομαι στην καταβόθρα του ξεπερασμένου. Μα, τι διάολο;

Είναι αυτά τόσο κακόγουστα ή εμείς τόσο του παλιού καιρού; Είναι το κιτς η νέα ποπ αισθητική; Τρομάζω. Και αισθάνομαι ότι μοιάζω σε εκείνους τους κυρίους που, στα ’80ς, έπιαναν κανένα τραγουδάκι από τη μάντρα του Αττίκ.