Υπερνίκηση των θλίψεων με τη δύναμη της Αναστάσεως

«Τοῦ γνῶναι αὐτὸν καὶ τὴν

δύναµιν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ» (Φιλ. 3:10)

Νικητήρια και παρήγορα αντηχεί και πάλι ο αναστάσιµος παιάνας «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας…», µέσα στο έρεβος της µελαγχολίας από τα ποικίλα οδυνηρά γεγονότα, στην Ουκρανία, στη Γάζα, στο Σουδάν, στην Αϊτή και σε άλλα µέρη της γης· αλλά ακόµα και στο άµεσο περιβάλλον µας, που συχνά ταλανίζεται από στενοχώριες, διχασµούς, εχθρότητες, σοβαρές ασθένειες, ποικιλόµορφες κρίσεις. Η χριστιανική πίστη µάς ενισχύει µε µία µεγάλη βεβαιότητα. Γνωρίζουµε ότι είµαστε ευάλωτοι, ότι έχουµε «τὸν θησαυρὸν τοῦτον (τῆς πίστεως) ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν», (Β’ Κορ. 4:7-8), όµως, αυτό συµβαίνει «ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάµεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ µὴ ἐξ ἡµῶν».

Η πασχαλινή περίοδος ιδιαιτέρως µας προσκαλεί να προσεγγίσουµε τον παθόντα και αναστάντα Χριστό µε έναν προσωπικό βιωµατικό τρόπο: «τοῦ γνῶναι αὐτὸν καὶ τὴν δύναµιν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν τῶν παθηµάτων αὐτοῦ, συµµορφούµενοι τῷ θανάτῳ αὐτοῦ» (Φιλ. 3:10). Δύο βασικές αλήθειες φωτίζουν τον δρόµο για τη στενότερη σχέση µε τον παθόντα και αναστάντα: Η αποδοχή της κοινωνίας των παθηµάτων και η συµµόρφωση τῷ θανάτῳ Αὐτοῦ. Και άλλοτε έχουµε τονίσει ότι η Ανάσταση δεν είναι κάτι που έρχεται ανεξάρτητα, που ακολουθεί τον Σταυρό, αλλά υπάρχει µέσα στον Σταυρό, στο πάθος, όταν το αποδεχόµαστε όπως ο Χριστός. Και αντιστρόφως, η βίωση της Αναστάσεως προϋποθέτει πάντα τη συµµόρφωση µε τον σταυρωθέντα και αναστάντα Χριστό.

Αυτή η κοινωνία των παθηµάτων και της Αναστάσεως κρατύνει την αντοχή µας, ώστε να µην καταποθούµε από κατάθλιψη και απελπισία. Ο ουσιώδης επινίκιος ύµνος που σταθερά µέσα µας αντηχεί – «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας..», αποτελεί την κεντρική διακήρυξη της ορθόδοξου χριστιανικής πίστεως και συνοψίζει το βαθύτερο νόηµα της Σαρκώσεως του Υιού και Λόγου του Θεού. Αυτή τη διπλή εµπειρία του Σταυρού και της Αναστάσεως βιώνουν στη διάρκεια των αιώνων οι µάρτυρες της Εκκλησίας µας. Κι εµείς «δι᾿ ὑποµονῆς ἄς τρέχωµεν τὸν προκείµενον ἡµῖν ἀγῶνα ἀφορῶντες (ἀτενίζοντες) εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν Ἰησοῦν” (Εβρ. 12:1-2).

Εν ευγνωµοσύνη δοξολογώντας τον Tριαδικό Θεό, κατά την πασχαλινή περίοδο ας εντείνουµε την προσπάθειά µας να βιώσουµε τη βεβαιότητα αυτή και να µεταφέρουµε την παρηγορία µε στοργή στο περιβάλλον µας.

Χριστὀς ἀνέστη, αδελφοί µου!

Ευλογηµένο Πάσχα µε υγεία, αντοχή και σταυροαναστάσιµο φρόνηµα!