Ψυχαγωγία και προβληματισμός

Ο θάνατος του σκηνοθέτη και παραγωγού (μαζί με τον Λάκη Παπαστάθη) του τηλεοπτικού «Παρασκηνίου», Τάκη Χατζόπουλου, μιας χαμηλόφωνης αλλά και τόσο επιδραστικής προσωπικότητας του οπτικοακουστικού και, ιδίως, του ντοκιμαντέρ, επιτρέπει μια σειρά από απαισιόδοξες σκέψεις.

Το «Παρασκήνιο» ήταν μια εκπομπή της μονοπωλιακής κρατικής τηλεόρασης, «με ψυχαγωγικό περιεχόμενο αλλά περισσότερο προβληματισμό», όπως είχε ζητήσει ο Ροβήρος Μανθούλης που την παράγγειλε. Ανταποκρίθηκε σε όλα. Ηταν χαμηλού κόστους, υψηλού επιπέδου, κατέγραψε όλες τις ζωντανές δυνάμεις του πολιτισμού (θα ήταν τεράστια απώλεια αν δεν διασωζόταν), συνεργάστηκε με σημαντικούς δημοσιογράφους και σκηνοθέτες αλλά και έδωσε βήμα στις νέες δυνάμεις του κινηματογράφου. Δεν ήταν μια εκπομπή ασαφής και κουλτουριάρικη αλλά, αντίθετα, ουσιαστική και παρεμβατική. Ενα θαύμα.  Θυμάμαι, αρχές δεκαετίας του 1980, με τον μακαρίτη Χρήστο Βακαλόπουλο, διαφωνούσαμε εντόνως για το «Παρασκήνιο».

Τον ενοχλούσε η σαφήνειά του, η ταξινομητική του διάθεση, ο ντοκιμαντερίστικος σχολαστικισμός. Του αντέτεινα ότι είναι λαϊκή τηλεόραση υψηλού επιπέδου που απευθύνεται στους πολλούς. Σήμερα, εκείνη η διαφωνία ακούγεται μάταιη: το λαϊκό είναι φτηνιάρικο και αυτό που ο Βακαλόπουλος ονόμαζε ντοκιμαντερίστικο σχολαστικισμό, τη συνέπεια δηλαδή και την υψηλή τεκμηρίωση, δεν τα χρηματοδοτεί καμία τηλεόραση. Φτωχύναμε – είχαμε φτωχύνει πριν από την εκδημία και του Χατζόπουλου.