Ο πατέρας του Γιάννη

Ο Γιάννης είναι ένας πολύ αξιοπρεπής άνθρωπος. Χαμηλών τόνων, πάντα ευγενής, αξιόλογος επαγγελματίας, καλός συνάδελφος. Δεν γνωριζόμαστε καλά σε προσωπικό επίπεδο, δεν έχουμε κάνει ποτέ παρέα εκτός καναλιού, αλλά συνεργαζόμαστε χρόνια στο δελτίο του MEGA και ανήκει στις περιπτώσεις των ανθρώπων που κάνουν τη δουλειά τους αθόρυβα και σοβαρά. Οταν την περασμένη Κυριακή τον πέτυχα στον διάδρομο μετά το τέλος του δελτίου πήγα να του κάνω τη συνήθη μας πλάκα. Του αναλύω όσα έχω να κάνω μέσα στην εβδομάδα, ρωτώντας τον τι καιρό θα κάνει αναλυτικά κάθε ώρα του προγράμματός μου, γκρινιάζοντας όταν μου πει ότι θα βρέχει, λες και φταίει αυτός. Αυτή η φορά ήταν αλλιώς. Ο Γιάννης Καλλιάνος ήταν άλλος άνθρωπος. Ετοιμος να καταρρεύσει. Μου εξήγησε ότι ο πατέρας του ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση στο νοσοκομείο, περιέγραφε σκηνές που προκάλεσαν σε όσους τον ακούγαμε οργή. Ολοι είχαν να διηγηθούν κάτι ανάλογο. Ταλαιπωρία, δημοσιοϋπαλληλική αδιαφορία ακόμα και θανάσιμα ιατρικά λάθη που έμειναν ατιμώρητα γιατί οι γιατροί κάλυπταν ο ένας τον άλλον. Αυθόρμητα κάποιοι ρωτούν: «γιατί δεν βγαίνεις να τα πεις; Είσαι γνωστός μετεωρολόγος και βουλευτής πρέπει να ακουστούν». Λίγες μέρες αργότερα είδα το σπαρακτικό του βίντεο στο Facebook. Δεν λέει ούτε τα μισά από τις συμπεριφορές που μας εξομολογήθηκε ιδιωτικά και την αδιαφορία που αντιμετώπισε από ανθρώπους που μοιάζει να μην έχουν συναίσθηση ότι με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους μπορούν να σώσουν ή να σκοτώσουν έναν άνθρωπο. Η αλήθεια είναι πως όλοι έχουμε να διηγηθούμε ένα περιστατικό όπου γίναμε αποδέκτες αδιάφορων ή αγενών συμπεριφορών, που πάντα απορρέουν από την εξουσία που δίνει η στολή. Του γιατρού ή του νοσηλευτή. Διότι τη στιγμή που η ζωή του δικού σου ανθρώπου βρίσκεται κυριολεκτικά στα χέρια τους, τα δικά σου είναι δεμένα. «Μας διαβεβαίωναν οι γιατροί ότι ο πατέρας μου πάει πολύ καλά και δεν έχει ανάγκη να μεταφερθεί σε ΜΑΦ ή ΜΕΘ». «Δεν είναι καλά, δεν θα προλάβει να ζήσει, σας παρακαλώ. Σας παρακαλώ… Πέντε μέρες τους παρακαλούσαμε» λέει με δάκρυα στα μάτια.

Κάνεις εικόνα τη σκηνή. Μπαίνεις στη θέση του. Κλείνεις τα μάτια και φαντάζεσαι να παρακαλάς για να δώσουν σημασία στον μπαμπά σου, να τον βοηθήσουν να αντέξει, να του σώσουν τη ζωή. «Τους παρακαλούσα, τους έλεγα δεν είναι καλά ο πατέρας μου. Πάλι σήμερα τους παρακαλούσα, όχι, είναι καλά με διαβεβαίωναν. Τελικά έκανε αποκορεσμό, έπαθε ανακοπή και μόνο τότε τον διασωλήνωσαν και μπήκε στην εντατική». Δεν άντεξε. Μία μέρα πριν, το νοσοκομείο έβγαλε μια ανακοίνωση που προκάλεσε οργή. Χωρίς ίχνος σεβασμού στο ιατρικό απόρρητο δημοσιοποίησε σε δελτίο Τύπου όλο το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς, αναλυτικά όλες τις ασθένειες από τις οποίες έπασχε, χωρίς φυσικά την έγκρισή του και ενώ ο άνθρωπος ήταν ακόμα εν ζωή! Τη στιγμή που γίνεται ολόκληρη συζήτηση για τα GDPR, τη στιγμή που ακόμα και τα αποτελέσματα εξετάσεων τα αποκρυπτογραφείς με κωδικό όταν έρχονται σε μέιλ, τη στιγμή που ακόμα και στις διαγνωστικές εξετάσεις οι ασθενείς καλούνται πλέον με αριθμούς ώστε να μην ακουστεί το όνομά τους, ένα νοσοκομείο έκανε έναν ιατρικό φάκελο δελτίο Τύπου. Οχι ως μέσο άμυνας σε κάποιο δικαστήριο, κάτι λογικό αφού θα έκρινε ποιος έχει δίκιο τελικά, αλλά φέιγ βολάν σε κανάλια, εφημερίδες και σάιτ. Το ιατρικό απόρρητο στον βωμό της φήμης του ιδρύματος. Συντεχνιακή αντιμετώπιση της ζωής, ωχαδερφισμός του Δημοσίου.

Είτε πρόκειται για κάποιον που είναι γιατρός, είτε νοσηλευτής, είτε αστυνομικός που δεν θεωρεί το περιπολικό ταξί, είτε σταθμάρχης που βάζει δύο τρένα να κινούνται μετωπικά στην ίδια τροχιά. Η βεβαιότητα της μονιμότητας, η απουσία αξιολόγησης, η έλλειψη ενσυναίσθησης. Και κυρίως συναίσθησης ότι κάθε πράξη μπορεί να στοιχίσει μια ανθρώπινη ζωή.