Δύο ημέρες, έξι συναυλίες αφιερωμένες στα πνευστά

Ενα ιδιαίτερο διήμερο με έξι συναυλίες αφιερωμένο στα χάλκινα και ξύλινα πνευστά, στις οποίες συμμετέχουν καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό διοργανώνει το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το εναρκτήριο ρεσιτάλ το Σάββατο στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος ανήκει στον Ματάις Κούνε ο οποίος θα παίξει αυλό του Πανός και την ίδια μέρα θα εμφανιστεί ο τρομπετίστας Ζιμόν Χέφελε.

Ο επίλογος την Κυριακή γράφεται με τον Οϊστιν Μπάαντσβικ δεξιοτέχνη των χάλκινων πνευστών, την τούμπα. Θα προηγηθούν όμως ο φλαουτίστας Νίκος Νικόπουλος και η σύμπραξη του ομποΐστα Γιάννη Οικονόμου και του φαγκοτίστα Αλέξανδρου Οικονόμου στις 17:30, με την πιανίστα Χριστίνα Παντελή στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος. Οι τρεις αναγνωρισμένοι έλληνες σολίστ, ερμηνεύουν γοητευτικά έργα μουσικής δωματίου: του Φρανσίς Πουλένκ, Σονάτα για όμποε και πιάνο και το Τρίο για όμποε, φαγκότο και πιάνο. Το πρόγραμμα συμπληρώνεται από έργα Λαλιέ και Ντιμπουά.

Για τον φαγκοτίστα Αλέξανδρο Οικονόμου τόσο μια συναυλία μουσικής δωματίου όσο και μια συμφωνική είναι ιδιαιτέρως απαιτητικά για έναν μουσικό.  «Στη μουσική δωματίου που είναι μουσική για μικρό αριθμό οργάνων συμφωνικής ορχήστρας, ενίοτε με την προσθήκη του πιάνου, απουσιάζει η έννοια του σόλο. Ολα τα όργανα έχουν ισότιμη αντιμετώπιση από τους συνθέτες. Στη συμφωνική μουσική αντίθετα υπάρχει η έννοια του σόλο καθώς διάφορες μελωδίες εμφανίζονται μοιρασμένες σε διάφορα όργανα ή οικογένειες οργάνων και βέβαια υπάρχει και η παρουσία του μαέστρου που συντονίζει και καθοδηγεί την ορχήστρα. Και στα δυο είδη μουσικής, ο μουσικός πρέπει να είναι προετοιμασμένος άρτια». Πού αισθάνεται ένας σολίστ όμως πιο ασφαλής;

Ο ομποΐστας Γιάννης Οικονόμου εξηγεί ότι «σε αυτό το επίπεδο δεν μπορείς να αισθάνεσαι, είναι αμέτρητοι οι παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την απόδοση στη σκηνή, για αυτό προετοιμάζω τον εαυτό μου όσο τον δυνατόν καλύτερα να περιορίσω τους αστάθμητους αυτούς παράγοντες». Ο Αλέξανδρος Οικονόμου τονίζει πως ασφάλεια νιώθει «μάλλον στη συμφωνική μουσική γιατί αυτή είναι η φύση της εργασίας που κάνω καθημερινά, οπότε θα μπορούσα να πω ότι αισθάνομαι πιο άνετα ή εάν θέλετε πιο ασφαλής. Ομως με μεγάλη χαρά και ικανοποίηση πάντα είμαι διαθετειμένος να εκτεθώ απέναντι σε ένα ακροατήριο παίζοντας σε μια συναυλία μουσικής δωματίου».

Σε ό,τι αφορά τα έργα της συναυλίας και οι δυο σημαντικοί σολίστες συμφωνούν ότι η επιλογή δεν είναι τυχαία. Ο Αλέξανδρος Οικονόμου επισημαίνει ότι «καταρχήν πρέπει να πούμε ότι οι γάλλοι συνθέτες αγαπούσαν πάντα τα ξύλινα πνευστά και έχουν συνθέσει αριστουργήματα για τα όργανα αυτά.  Πιστεύω ότι ο γνώμονας επιλογής των έργων ήταν απλά να αναδείξουμε στο ελληνικό κοινό δυο όργανα όπως το φαγκότο και το όμποε, άγνωστα ίσως, επιλέγοντας κομμάτια γεμάτα αντιθέσεις και ηχοχρώματα που μπορούν να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατηρίου και ίσως έτσι ανακαλύψουν κάτι νέο».

Συμπληρώνοντας o ομποΐστας Γιάννης Οικονόμου λέει:  «Τα έργα επιλέχθηκαν με το σκεπτικό της κάλυψης όσο το δυνατόν περισσότερο του 20ου αιώνα μέσω της γαλλικής οπτικής και κουλτούρας για τα συγκεκριμένα όργανα, καθότι την περίοδο εκείνη στην περιοχή της Γαλλίας γράφτηκαν έργα ρεπερτορίου με εξέχουσα σημασία ακόμα και σήμερα».