Το «αδικημένο» ελληνικό περίπτερο

Ενα μικρού σχήματος καλοφτιαγμένο βιβλίο με μαύρο εξώφυλλο των ιταλικών και πολύ καλών εκδόσεων Electa τράβηξε την προσοχή μου στο πωλητήριο της Μπιενάλε της Βενετίας. Είναι ο οδηγός για τα εθνικά περίπτερα από το 1887 κατά αλφαβητική σειρά. Σε κάθε χώρα είναι αφιερωμένο ένα δισέλιδο, όπου στη μία σελίδα υπάρχουν πληροφορίες και στην επόμενη φωτογραφίες από τις εξωτερικές όψεις και το εσωτερικό του χώρου.

Στο δισέλιδο του ελληνικού περιπτέρου αφού αναγράφεται το ιστορικό ανέγερσης και δίπλα τα σχέδια και η όψη του, στην τρίτη φωτογραφία –εκείνη του εσωτερικού– έχει επιλεγεί το έτος 1948, τότε που λόγω Εμφυλίου η Ελλάδα δεν εκπροσωπήθηκε από κάποιον καλλιτέχνη και παραχώρησε το περίπτερο ώστε να παρουσιαστεί για πρώτη φορά στην Ευρώπη η συλλογή της Πέγκι Γκούγκενχαϊμ.

Πρόκειται αδιαμφισβήτητα για ένα σημαντικό γεγονός, το οποίο είχε θέσει στο επίκεντρο της παρουσίασής της και η εθνική μας συμμετοχή το 2019. Ωστόσο μένει μια αίσθηση απογοήτευσης που ένας οδηγός ο οποίος θα ταξιδέψει σε κάθε γωνιά του πλανήτη δεν θα μεταφέρει έστω μια εικόνα της ελληνικής τέχνης –από όποια χρονιά, δεν έχει σημασία– και το εθνικό μας περίπτερο έχει καταγραφεί ως εκείνο που φιλοξένησε μια σπουδαία διεθνή συλλογή.