Oι ήρωες μιας μπασκετούπολης

Είναι από τις στιγμές που μένουν στη μνήμη. Γιατί η φετινή πορεία του Περιστερίου στην Ευρώπη απλά είναι «μια ωραία ιστορία» από μόνη της. Κοιτούσες τα φωτεινά πρόσωπα των παικτών αλλά και όλων των μελών του τιμ το βράδυ της Τρίτης στη Βόννη και χαιρόσουν με τη χαρά τους. Μια χούφτα άνθρωποι στις εξέδρες, Ελληνες που κατοικούν στη Γερμανία ή φίλοι των παικτών που βρέθηκαν στις εξέδρες, φώναζαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους. Η κάμερα τους «έπιασε» όλους. Εναν έναν. Μία μία. Γιατί δεν ήταν πολλοί. Αλλά προφανώς αυτό είναι που κάνει πιο γλυκό το ταξίδι της ομάδας του Περιστερίου. Εφτασε στο φάιναλ-4 του Τσάμπιονς Λιγκ. Τι κι αν δεν άρχισε καλά τη σεζόν στην Ευρώπη; Οταν βρήκε ρυθμό το σύνολο του Σπανούλη, άρχισε να… καταπίνει τους αντιπάλους και να διεκδικεί προκρίσεις, κάνοντας τη μία υπέρβαση μετά την άλλη. Ετσι συνέβη και στο τετ-α-τετ με τη Βόννη, όχι μια ομάδα με βαρύ όνομα, σίγουρα όμως έμπειρη. Στο πρώτο ματς, ήττα χωρίς να παλέψει. Στο Περιστέρι, ισοπαλία στη σειρά και με απόδοση που «μιλούσε». Και στο καθοριστικό τρίτο ματς, οι παίκτες και ο κόουτς έδειξαν πως δεν θα έχαναν το εισιτήριο με τίποτα. Η νίκη τους άξιζε πέρα για πέρα.

Είναι η αποθέωση της προσπάθειας. Το να φτάνεις πιο μακριά από εκεί όπου φαινομενικά μπορείς. Να διαψεύδεις τον ίδιο σου τον εαυτό, να καταθέτεις ποιότητα και ταυτότητα. Πάνω απ’ όλα να εκπροσωπείς έξοχα όχι ακριβώς το ελληνικό μπάσκετ, αλλά την πόλη σου. Οι ήρωες μια μπασκετούπολης – αυτοί είναι οι παίκτες του Περιστερίου. Μια γειτονιά μπασκετική, που έβγαλε κατά καιρούς μεγάλα ονόματα στο σπορ, έπαιξαν σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο, ουδέποτε όμως στάθηκαν τόσο καλά στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Να τους έλειπε η καθοδήγηση; Τη βρήκαν στο πρόσωπο του Βασίλη Σπανούλη, του κόουτς που μετέδωσε την πίστη και την προσωπικότητά του στην ομάδα. Να μην είχαν διοικητική στήριξη όπως χρειάζεται σε τέτοιες περιπτώσεις; Ακόμη κι αυτό, η στήριξη δηλαδή, δόθηκε απλόχερα τα δύο τελευταία χρόνια αφού ό,τι κι αν έλεγε ο προπονητής, η απόφασή του ήταν… νόμος. Τώρα, το Περιστέρι ονειρεύεται ευρωπαϊκό κύπελλο σε ένα διήμερο, αυτό της επόμενης εβδομάδας, που όλα τα φώτα θα πέσουν πάνω του. Το αξίζει. Μεγαλώνει. Και το κοινό του ελπίζει να κρατηθεί ψηλά ακόμη και όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου και αποχωρήσει από τον πάγκο ο άνθρωπος για τον οποίο… ταρακουνήθηκε το σύμπαν στη δυτική όχθη, ο Σπανούλης.