Ζωή και μόδα {LF}σαν πάρτι

Δεν τον είπαν τυχαία «βασιλιά του αστραφτερού». Ο Ρομπέρτο Καβάλι πρώτος και καλύτερος έζησε τον βίο του βουτώντας στη χλιδή και απολαμβάνοντας έναν τρυφηλό βίο με ηχητικά αποσπάσματα από τους εικονικούς βρυχηθμούς των αιλουροειδών που δημιούργησε στα τυπώματα των υφασμάτων και των δερμάτων με τα οποία δημιούργησε τον μύθο του, κερδίζοντας μια πρωταρχική θέση στην ιταλική μόδα.

Ποια μόδα όμως ήταν αυτή; Η αντίθετη από την απαλή, αισθησιακά κομψή πρόταση που ανέδειξε η σχολή του Βορρά που γοήτευε την ιταλική μπουρζουαζία. Ο Φλωρεντίνος Καβάλι είχε στη φαρέτρα των οικογενειακών του αναμνήσεων το γόητρο ενός παππού ζωγράφου, του Τζουζέπε Ρόσι, πατέρα της μητέρας του Μαρτσέλα, έργα του οποίου φιλοξενούνται στην Γκαλερία Ουφίτσι. Αλλά και το τραύμα του γιου που ο δικός του πατέρας Τζόρτζιο, μηχανικός σε μεταλλεία, σκοτώθηκε το 1944 μαζί με άλλους 91 συμπολίτες του σε αντίποινα των ναζί για τις επιθέσεις ιταλών παρτιζάνων.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 επεκτάθηκε παγκοσμίως με ρούχα, παπούτσια και αξεσουάρ για γυναίκες, άνδρες και παιδιά σε είδη σπιτιού και αρώματα. Μέχρι και πιστωτική κάρτα λάνσαρε εκείνα τα χρόνια που η ροή του χρήματος μπαινόβγαινε ασύστολα σε πορτοφόλια. Και καφετέριες εγκαινίασε στη γενέτειρά του, τη Φλωρεντία, αγοράζοντας το Caffè Giacosa για να του βάλει κάποιες από αυτές τις άγριες φανταχτερές Cavalli πινελιές στην εσωτερική διακόσμηση, δίνοντας σημασία στις ρίγες των θηρίων, στα λέπια των ερπετών, στα στρας και σε στιλβωμένα δέρματα.

Θα ήταν παράλειψή μας να μη σταθούμε στα πρώτα του, φιλότεχνα σκιρτήματα. Στις αγνές προθέσεις της νιότης του όταν, σπουδαστής στο Ινστιτούτο Ντ’ Αρτε της Φλωρεντίας και κάτω από την ευλογία της αναγεννησιακής τέχνης με την οποία τον περιέβαλλε ο περίγυρος της πόλης, εκείνος ανταποκρινόταν στο κάλεσμα της φλωρεντινής μαστοριάς. Σε αυτά τα εργαστήρια των μαστόρων έκανε τους δικούς του πειραματισμούς με πλεκτό νήμα και απλικέ λουλούδια εντυπωσιάζοντας τους ιταλούς υφαντουργούς της δεκαετίας του ’70.

Αρχισε να τυπώνει πουλόβερ για τη Μαριούτσια Μαντέλι τως συλλογών Krizia, η οποία μοιραζόταν τη φαντασίωσή του για τις «τύπου γούνες άγριων ζώων», και στη συνέχεια για τη Hermès. Σύντομα είχε ένα στούντιο, υπαλλήλους, μια πολυπόθητη Ferrari και αρκετά χρήματα για να εντυπωσιάσει τον τραπεζίτη πατέρα της Σιλβανέλα Τζιανόνι. Ο Καβάλι ισχυρίστηκε ότι είχε πετύχει τόσο πολλά τόσο νέος για να κερδίσει το χέρι της. Παντρεύτηκαν το 1964 και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Τομάσο και την Κριστίνα, πριν χωρίσουν το 1974. Ως διασημότητα που ζούσε γλεντώντας και ως διαζευγμένος με δηλωμένο τον ενθουσιασμό του για τις όμορφες γυναίκες, το 1977 ήταν κριτής στα καλλιστεία «Μις Υφήλιος». Ο Ρομπέρτο δεν ψήφισε τη «Μις Αυστρία» Εύα Ντούρινγκερ, τότε 18 ετών, επειδή την ήθελε για τον εαυτό του. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της, τον ακολούθησε στη Φλωρεντία, όπου παντρεύτηκαν το 1980. Εγινε το μοντέλο του, διευθύντρια των επιχειρήσεών του και μητέρα του Ρόμπερτ, της Ρακέλ και του Ντανιέλε. Χώρισαν το 2010 και τη διαδέχθηκε η κατά πολύ νεότερή του Σάντρα Μπέργκαμν Νίλσον, πρώην «Μις Σουηδία», από την οποία πριν από έναν χρόνο απέκτησε άλλο ένα παιδί.

Το ξεκίνημά του στη μόδα απείχε από την κατάληξή του όταν μεσήλικος πια έκανε βόλτες στη Μεσόγειο του 2000 με ένα ιδιόκτητο μοβ γιοτ ή όταν ένα πλήθος τρελαμένων με το σέξι γκλαμ ύφος των συλλογών του πολιορκούσαν το κατάστημά του στο Μανχάταν.

Η υλική βάση για την επιτυχία του Καβάλι ήταν οι εξειδικευμένες εταιρείες κλωστοϋφαντουργίας και δέρματος της χώρας. Αυτές τον προμήθευαν δερμάτινα σταμπωτά με λαμέ επεξεργασίες, κατασκεύαζαν ρούχα που τυπώνονταν μετά το ράψιμο, ώστε καμία ραφή να μη διακόπτει ένα σχέδιό του, αλλά και πολλά υφάσματα με τα χαρακτηριστικά του animal print σχέδια, τα άλλα με αναγεννησιακά και μπαρόκ μπροκάρ ή λεπτομέρειες του φυσικού κόσμου που προέρχονταν από τις ψηφιακές φωτογραφίες του.

Το 1993 σκόπευε να κλείσει το εργοστάσιό του καθώς ο μινιμαλισμός έστρεφε το γούστο των καταναλωτών στην αφαιρετική κομψότητα. Εκανε όμως μια προσπάθεια επιστροφής στην Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου, όπου απέδωσε τη θριαμβευτική δεύτερη καριέρα του στην έμπνευσή του να προσθέσει lycra στο denim για να δημιουργήσει ελαστικά τζιν. Ο Καβάλι επεξεργάστηκε ο ίδιος ένα παντελόνι τζιν τυπώνοντας το σχέδιο ενός φιδιού που μπλέκεται ανάμεσα σε ένα πόδι και το παρουσίασε στην τέλεια οπίσθια όψη του αγαπημένου του μοντέλου, της Ναόμι Κάμπελ.

Αυτά είδαν μετά οι διασημότητες της εποχής και άρχισαν να ντύνονται με τα ελάχιστα τίποτα από print μεταξωτές μουσελίνες. Και ο Καβάλι έκανε το θαύμα του ενισχύοντας τη ροκ αδρεναλίνη των σταρ της μουσικής ντύνοντας με δερμάτινα σύνολα και μαύρα μεταξωτά πουκάμισα που αποκάλυπταν το γυμνασμένο στέρνο του Λένι Κράβιτς, τους πλάγιους κοιλιακούς των Spice Girls, της Τζένιφερ Λόπεζ, της Κριστίνα Αγκιλέρα. Πάρτι ήταν η ζωή της νέας χιλιετίας και στο πάρτι του Ρομπέρτο Καβάλι (παρά τις φορολογικές του αρρυθμίες για τις οποίες καταδικάστηκε αλλά απαλλάχτηκε) χώρεσαν και οι εγχώριες δόξες του ελληνικού πενταγράμμου. Οι βρυχηθμοί που αντηχούσαν από τις τουαλέτες του συνταίριαζαν με την ένταση της τραγουδίστριας που ερμήνευε στιχουργικά ντέρτια στις πίστες των μαγαζιών της Παραλιακής.

Η αισθητική του ήταν εκκωφαντική, αστραφτερή, ζαλιστική και απευθυνόταν σε όλες τις τάξεις και τις κουλτούρες. Ηταν μια πρόταση συνταιριασμένη στο μοντέλο της παγκοσμιοποίησης που αναμασούσε τοπικές παραδόσεις, συγχώνευε πολιτισμικά μοτίβα και δημιουργούσε έναν ομογενοποιημένο τρόπο ζωής όπου το κυρίαραχο lifestyle ανταποκρινόταν στις στυλιστικές επινοήσεις του ιταλού σχεδιαστή: όσοι προέρχονταν από τα παλάτσο της χώρας του μπορούσαν να το φορέσουν ειρωνικά και να συνδυάσουν τα αριστοκρατικά τους κειμήλια με τις φανταχτερές δημιουργίες τους. Ενώ όσων τα οικονομικά άντεχαν σε ένα ξόδεμα για streetwear τρόπαια, εκτιμούσαν το στυλ του Καβάλι που τόνιζε τη λατρεία του για μια «κραυγαλέα ετεροφυλοφιλία». Ετσι την αποτιμά σήμερα ο ειδικός κριτικός μόδας στην «Guardian», για να μην αναφερθεί στον υποτιμητικό όρο της δεκαετίας του 2000 που εκθείαζε τη συνεισφορά του Καβάλι στη «σέξι θηλυκότητα».